Zomer 2020 - Twee weken Bohemen van dag tot dag

Topic in 'Hoe was jouw vakantie in Tsjechië?' gestart door Leo, 21-10-2020.

  1. We blijven genieten van je mooie foto's bij het prachtige reisverslag.
     
    Pelhřimov en Leo vinden dit leuk/interessant.
  2. Leo

    Leo

    Nog 6 verslagdagen te gaan :wow:
     
    bruinh, Pelhřimov, hgmw en 1 andere persoon vinden dit leuk/interessant.
  3. Pelhřimov

    Pelhřimov Donateur

    :wow::toppie:
     
    bruinh en Leo vinden dit leuk/interessant.
  4. Leo,

    Weer een mooi verslag en mooie foto's
     
    bruinh en Leo vinden dit leuk/interessant.
  5. Leo

    Leo

    Dag 10 - woensdag 29 juli 2020: Plzeň

    Vandaag brengen we opnieuw de dag door in Plzeň.
    Na wederom een lekker ontbijt gaan we te voet de stad in. Als we op de Rooseveltův most lopen komt een tweezits kano onder ons door op de Mže. De inzittenden peddelen nog enkele honderden meters voort, maar moeten een stuk verderop bij de dam toch even klunen. Alles gaat uit de boot, met z’n tweeën tillen ze de boot voorbij de dam, de inboedel wordt weer ingeladen en het gaat rustig verder stroomafwaarts richting de samenvloeiing met de Berounka.
    Vanaf de brug hier heb je trouwens prima zicht stroomafwaarts in de richting van de watertoren van de brouwerij, de erachter liggende energiecentrale en de dichterbij liggende Doosan Aréna.

    [​IMG]
    bootje varen op de Mže

    [​IMG]
    in de verte van links naar rechts de energiecentrale, de watertoren en de Doosan Aréna​

    Als de kanoërs uit zicht zijn wandelen we verder de stad in. Aan de andere kant van de brug staat een opvallende auto voor het verkeerslicht: een Mercedes met zwart-wit gestreept camouflage patroon. De logo’s zijn er aan alle kanten afgehaald en hier en daar lijken wat extra sensoren eraan geplakt. Als we later googelen op de kentekenplaat blijkt dat deze twee jaar terug ook al in Praag door Mercedes gebruikt is bij het testen van een toen nog op de markt te brengen nieuw model. Het lijkt erop dat men het kenteken opnieuw gebruikt voor deze auto, die we eerder deze week nog al twee keer gezien hebben in de stad.

    [​IMG]
    camo-testauto​

    We lopen naar de Noordoostkant van het stadscentrum waar twee bescheiden gebouwen liggen van de Západočeská galerie v Plzni (de Westboheemse galerie in Pilsen).

    Het eerste van de twee gebouwen waar we heen gaan is de Masné Krámy met een witte voorgevel. Die kleur contrasteert opvallend met de er tegenover liggende Černá věž (zwarte toren). De zwarte toren is een 16e eeuwse watertoren die oorspronkelijk deel uitmaakte van de stadsmuren. De stadsmuur heeft vanaf hier plaatsgemaakt voor een groene parkstrook en de watertoren is blijven staan. Het gotische Masné Krámy is een in 1392 gebouwde vleeshal die tot ca. 1950 zijn functie als vleeswinkel behouden heeft. Sinds 1972 maakt het deel uit van de Westboheemse galerie en zijn er regelmatig wisseltentoonstellingen te zien, of zijn er delen van de vaste collectie te bewonderen.

    [​IMG]
    Černá věž

    [​IMG]
    Masné Krámy​

    Momenteel is er een tentoonstelling getiteld “Pass it on !”. Dit is een tentoonstelling van moderne kunst met als centrale thema samenwerking waarbij werken van studenten van de Academie voor Kunst, Architectuur en Design in Praag te zien zijn. Er zitten naar onze smaak wat minder interessante dingen bij, maar ook een paar mooie.

    Met name een installatie waarbij een student met behulp van Virtual Reality technieken simpele tekeningen uit een soort Natuurkunde lesboek tot leven wekt om het begrip van natuurkundige verschijnselen te vergroten zonder daarbij uitgebreide experimentele opstellingen te hoeven maken. Zo is er te zien hoe de opwaartse kracht werkt, zowel in vloeistoffen als in gassen, of hoe de brekingsindex er voor zorgt dat een jager nooit met pijl en boog een vis onder water kan doden als hij recht op de vis mikt.

    [​IMG]
    een boek komt tot leven dankzij Virtual Reality​

    Ook is er een student die in samenwerking met Skoda (waar men behalve auto’s nog meer vervoersmiddelen vervaardigt) een ontwerp heeft gemaakt voor de tram van de toekomst in 2030. Een volledig autonoom (dus zonder bestuurder) rijdende tram, met zonnecellen op het dak, veel ruiten voor een vrij uitzicht rondom en na zonsondergang een binnenverlichting die van kleur kan wisselen al naar gelang de stemming van de reiziger.

    [​IMG]
    Urbi, de tram van de toekomst...

    [​IMG]
    ...ziet er inderdaad futuristisch uit​

    Na de vleeshal steken we de straat over naar het volgende gebouw van de galerie: zaal “13”, zo genoemd naar het huisnummer waarop het gotisch-renaissancistisch gebouw zich bevindt. Ook daar is een tijdelijke tentoonstelling: “Van werk tot ontspanning, vrije tijd en kunst in de 19e eeuw”.

    Was de vleeshal van binnen helemaal wit, de wanden van zaal 13 zijn volledig in het donkergrijs. Dat maakt wel dat de schilderijen er mooi tot hun recht komen.
    Helaas mag er in zaal 13 niet gefotografeerd worden, dus schrijven we van een tiental mooie schilderijen de titels en jaartallen. Via Google weten we er achteraf inmiddels een behoorlijk aantal terug te vinden met de nodige achtergrondinformatie erbij.

    Er zijn naast de olieverf schilderijen ook twee hele mooie koperetsen bij:
    - een werk van ene Konrad Wiesner uit 1842 waarop een geknielde vrouw over de velden uitkijkt
    - een werk getiteld “Der Italienische Hirtenknabe” van Eduard Mandel uit 1840

    Dat laatste is eigenlijk een her-interpretatie van een ander werk van ene Pollack met hetzelfde motief, maar dan in kleur en bedoeld als ontwerp voor op een porseleinen vaas of drinkbeker.
    De zwart-wit versie van Mandel is naar onze mening vele malen mooier dan het origineel.

    Ook nog een mooi Tsjechisch schilderij van ene Eduard Steffen, waarop een schoolklas onder leiding van de meester botanie-les in de buitenlucht krijgt. Sommige kinderen doen met de les mee, maar er zijn er heel wat die afgeleid worden door alles wat groeit, bloeit en voorbijvliegt.
    Al met al een kleine maar fijne tentoonstelling met een scala aan pareltjes ertussen die zeer de moeite waard zijn. Verrassend hoeveel moois er in dit relatief klein museum tentoongesteld wordt. Voor wie nog een paar plaatjes wil zien: neem eens een kijkje op de site van het museum onder de archief-tentoonstellingen.
    Voor wie het Tsjechisch machtig is en de hoogtepunten met commentaar wil zien op YouTube(deel 1, deel 2 en deel 3)

    [​IMG]
    Náměstí Republiky​

    Na afloop houden we middagpauze in het rustige zijstraatje tegenover het huis met de vele kabels op het terras van Café Beruška. Ditmaal voor een huisgemaakte limonade en een sneetje of twee gezond met van alles en nog wat erop. Pas nu we er voor de derde keer deze week zitten valt ons op dat zowel op het uithangbord als op de menukaart een lieveheersbeestje prijkt. We nemen Google Translate erbij en jawel: Beruška betekent inderdaad “lieveheersbeestje”. Alweer een woord Tsjechisch bijgeleerd.

    In de tijd dat we er zitten komt meermaals een parkeerwacht voorbij. Sommige auto’s zonder geldig ticket fotografeert hij wel 4 of 5 keer met zijn smart-phone. De bazin van ons pension legde ons later uit dat hoe langer iemand zonder kaartje staat, des te hoger de boete wordt.

    [​IMG]
    Gevel van Dům U Matky Boží (1907)​

    Na de gezonde pitstop wandelen we terug naar het pension , verfrissen ons even en nemen de auto naar de buitenwijk Bolevec. We parkeren bij een stel flats vlakbij Košutka, de eindhalte van tramlijn 4, direct aan de rand van de stadsbebouwing van Pilsen. Er liggen hier een hele serie flats tegen de rand van het bos.

    [​IMG]
    het einde van tramlijn 4​

    Als we de auto parkeren staat schuin tegenover ons een politieauto waar twee agenten uit zijn gestapt en een andere auto, die dwars over de weg staat, onderzoeken. Het lijkt erop alsof iemand hier de handrem niet goed heeft aangetrokken. Maar voor hetzelfde geld is de auto na gebruik gewoon achtergelaten. We hebben inmiddels zowel in als buiten de stad heel wat auto’s gezien waar het gras goed onder groeit en die al weken of maanden niet meer van de plaats zijn geweest. Sommigen zelfs zonder nummerbord.

    Aan het uiteinde van het tramtraject start het zogenaamde Sigmondova stezka, een natuurleerpad van –volgens de beschrijving- 7 km lengte. Deze educatieve wandeling is genoemd naar professor Josef Sigmond, een voor de bosbouw rondom Plzeň belangrijke figuur, die leefde van 1868 tot 1956.

    Onderweg passeert de route 15 informatieborden waar –helaas uitsluitend in het Tsjechisch- een en ander over geschiedenis, natuur en omgeving te lezen valt. Hier en daar gebruiken we Google Translate voor een instant-vertaling, maar het meeste zetten we gewoon op foto om thuis nog eens na te kunnen pluizen.

    Binnen 250 meter na de start zitten we al bijna fout met onze route. Gelukkig hebben we hem tevoren in de GPS ingeladen, anders hadden we hier al behoorlijk de verkeerde kant op gelopen. Daar waar de gele routemarkering voor het eerst op een boom staat, blijken we niet het pad langs de boom het bos in te moeten nemen, maar eerst gewoon een stuk op de grote half verharde weg te moeten blijven. En daar komen we achter als we op de eerste kruising in het bos niks geels meer zien hangen en met een boog via de GPS terug op de juiste route komen.

    [​IMG]
    hier dus NIET het bos in ...​

    Aan de eerste vijver “U Ledárny” (er zijn er hier een hele serie die samen de Bolovec-vijvers genoemd worden) staan we kort te kijken naar de mooie waterlelies die er bloeien. Ten oosten van deze weg stond vroeger een klein gebouw. De eigenaar, de heer Bartovský uit Bolevec, gebruikte zijn grondstuk om het bedrijf "Bartovský - natuurijsmagazijn" te exploiteren. De vijver met de mooie waterlelies , grenzend aan zijn huis, gebruikte hij in de winter om ijs te snijden. Hij bewaarde het ijs vervolgens in zijn ijskelder en verkocht dat aan de kroegen en herbergen in Plzen. Ook op andere Bolevec-vijvers, vooral op de grote vijver, werd in de winter ijs gesneden. Tot 1987 konden de Pilsener brouwerijen niet zonder natuurijs. In 1942 werd er zelfs een transportband aangelegd waarmee tot 100 ton ijs per uur vanaf de vijvers rechtsreeks naar de stadsbrouwerijen vervoerd kon worden. Bij de brouwerij waar we eerder deze week waren zijn we inderdaad ook in een ijskelder geweest waar het ijs dat in de winter geleverd werd tot ruim in de zomer op natuurlijke wijze bewaard bleef. Tegenwoordig is er door de technische vooruitgang geen behoefte meer aan natuurijs.

    [​IMG]
    waterlelies op de voormalige ijsvijver​

    Een stukje verder komen we bij Petrovská Díra, een op natuurlijke wijze door erosie ontstane grot die door menselijk toedoen nog iets vergroot is geworden. De grot werd in vroeger tijden gebruikt als schuilplaats voor houthakkers, boswerkers, mijnwerkers en imkers. Maar ook door zwervers en bandieten.

    [​IMG]
    groot is ie niet, maar het is een grot​

    De volgende bezienswaardigheid is een heel stuk verder en hoort eigenlijk niet bij de route zelf. We zien een bordje “Smrk troják” met bomen erop. De smartphone heeft geen ontvangst, dus wat smrk betekent, dat moet nog even wachten. Troják zal zoiets als drie zijn. Drie bomen tegen elkaar gegroeid?
    En inderdaad. Op een gegeven moment eindigt het pad bij drie tegen elkaar aan gegroeide sparren.
    Alweer een woord geleerd. Nog wel eentje met vier medeklinkers achter elkaar: smrk = spar.

    [​IMG]
    het pad wordt wel erg small...

    [​IMG]
    en de smrk trójak is erg hoog​

    De Smrk troják blijken drie flinke sparren die aan de voet tot een hoogte van 2.5 meter met elkaar vergroeid zijn en daarna gebroederlijk verder naar boven lopen. De boom/bomen, en alles in een cirkel eromheen tot 10 meter afstand, is een nationaal beschermd natuurmonument. De leeftijd van de boom wordt geschat op 160 jaar. In 1998 heeft men de boom voor de laatste maal gemeten en bedroeg de hoogte 38 meter.

    Het lukt vanwege de hoogte niet de gehele boom op één foto te krijgen, maar met het onderste stuk op de gevoelige plaat krijg je ook zonder hem zelf gezien te hebben al een aardig idee van de aanblik.

    We lopen terug naar de aftakking met de smrk-wegwijzer en vervolgen vanaf daar weer de gele route. Even verder steken we een druk bereden stuk asfalt over en direct daarachter ligt, nog net in het bos verscholen, een kruissteen met een zuilkruis ernaast: U Řezníka (letterlijk vertaald “bij de slager”).
    Beiden lagen ooit aan de weg die van Plzen naar Sachsen (D) liep en waren toen belangrijke oriëntatiepunten. Ze stammen waarschijnlijk uit de 16e respectievelijk 17e eeuw.
    De zuil met kruis is een zogenaamde “kwelling van God”.

    Volgens een legende heeft het te maken met de diefstal van een slager die in Pilsen naar de markt ging om vee te kopen. Daarom wordt er gezegd dat op de sokkel twee gekruiste slagers-hakmessen zijn uitgehouwen. Volgens een andere versie was er een duel van twee meesters. Van de oorspronkelijke kwellingen is alleen een prismatische sokkel van zandsteen (hoogte 63 cm, breedte 51 cm) op een vierkante sokkel bewaard gebleven, terwijl het bovenste gedeelte in 2010 opnieuw is aangebracht . De originele kolom, inclusief de torsie van de afdekplaat, is wordt elders bewaard. Op de pilaar stond een vierhoekige kapel met aan de voorkant een reliëf van een kruisbeeld. Bovenop heeft men een nieuw kruis geplaatst.

    [​IMG]
    Anderhalve kilometer verder komen we langs de Kolomazná pec, een ooit in de bossen veel voorkomend soort oven, waarvan er tegenwoordig nog maar heel weinig bewaard zijn gebleven, waaronder dus deze. Een Kolomazná is een oven waarin teer en teer-gerelateerde producten gemaakt werden. Ze stonden in het bos omdat daar voldoende harshoudend hout was.​

    Teer werd vroeger gebruikt als conserverings- en impregneermiddel. Het met teer geproduceerde vet werd daarnaast tot in de 19e eeuw als smeermiddel gebruikt, tot het verdrongen werd door de opkomst van olie.

    Men vermoedt dat de oven die hier staat ongeveer uit 1750 stamt. Men weet in ieder geval zeker dat hij er in 1812 stond omdat documenten uit dat jaar melding maken van de grote rupsenramp; een overdaad aan rupsen vraten de boel hier kaal waardoor er een grote hoeveelheid hout gekapt werd om verdere verspreiding te voorkomen. Men moest iets doen met het hout en dat werd dus gebruikt in de oven. In 1820 wordt er melding gemaakt van 8 van dit soort ovens in het bos bij Bolevec.

    Het zal niet toevallig zijn dat het Tsjechische “pec” (oven) en “pecarna” (bakkerij) best lijken op ons woord “pek”, eveneens een teer-product.

    De oven werd –nadat eind 19e eeuw deze ovens overbodig werden- met sloop bedreigd maar uiteindelijk voor het nageslacht bewaard dankzij inspanningen van de Tsjechische toeristenbond (diezelfde die op de Petřín heuvel in Praag de toren en het spiegellabyrint aanlegden). Tegenwoordig is er een houten constructie overheen gebouwd om het voor weer en wind te behoeden.

    Twee jaar terug hebben we trouwens een lange wandeling in Sumava gemaakt (het berenpad) waarbij we startten in het dorp Nová Pec. In het wapen van dat dorp staat een afbeelding van eenzelfde soort teeroven.

    [​IMG]
    een van de laatste teer-ovens
    Naarmate we het eind van de wandeling naderen komen we weer af en toe een wandelaar tegen. Een heer en een dame, zonder de wilde frisheid van limoenen maar ook zonder veel kleren, komen ons tegen vlak voor de grote vijver. Ons vriendelijke “Dobrý den” wordt niet beantwoord. In plaats daarvan lopen ze op een wel erg rare plek het bos in. Wellicht kun je hier nog andere hobby’s uitoefenen dan alleen wandelen?
    We lopen door, het antwoord zullen we wellicht nooit te weten komen. Sommige dingen wil je waarschijnlijk helemaal niet weten…

    Uiteindelijk komen we aan bij de Kamenný rybník (stenen vijver), aangelegd in de 15e eeuw als viskwekerij, maar tegenwoordig massaal gebruikt als natuurzwembad. Van een houten kleedhokje en een paar dixi’s wordt gretig gebruik gemaakt. Het water ziet er niet echt fris uit qua kleur, maar dat lijkt de zwemmers niet te deren.

    [​IMG]
    Kamenný rybník​

    Even verderop in het water van de voor 2/3 deel drooggevallen Šídlovský rybník ziet het water nog minder fris uit. Kennelijk ook naar het idee van de recreanten. Hier zwemt slechts een enkele die-hard in het troebele water.

    Als we aan de auto terug zijn hebben we 9 km erop zitten in plaats van de beloofde 7. Van tussen de flats komen nog steeds mensen met zwemkleding, handdoeken en een enkel bootje richting de vijvers. Het is kwart over zes. Wellicht dat een groot deel van hen na het werk en avondeten nog eventjes wat ontspanning aan de waterkant zoekt.
    De auto die zostraks dwars op de weg stond is foetsie. De politie ook.

    We rijden terug naar het pension, verfrissen ons even en wandelen verder naar een Indisch restaurant voor de avondmaaltijd. Het restaurant ligt ergens in een hoekje achteraf, maar zit vrijwel vol. En het heeft geen buiten terras. Dat laatste is wat minder. Vandaag is de eerste (en achteraf blijkt ook enige) keer dat we niet op een buitenterras kunnen eten.

    Het pand van de buren, zo zien we na de maaltijd, ziet er een beetje bouwvallig uit. Flink wat rommel in de hoeken van het erf. Aan de antennes, de planten voor het raam en de verse vuilniszak in de kliko te oordelen, wordt het nog steeds bewoond. Veel huizen hier zien er prachtig opgeknapt uit, maar er zitten er ook tussen waar je nog geen stuiver voor geeft.

    [​IMG]
    je verwacht het niet, maar dit pand is bewoond​

    Bij thuiskomst op het pension typen we een berichtje voor het thuisfront.
    Dat gaat er morgen niet van komen, want dan gaan we op tijd op pad.
    Naar Křivoklát en Lidice.

    Na shledanou !
     
    cor, Pelhřimov, henniekootstradekiel en 8 anderen vinden dit leuk/interessant.

Deel deze pagina