Het leven van Nederlanders in Tsjechië

Topic in 'Wonen & Werken' gestart door Ad Verschoor, 10-12-2017.

  1. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    Ik deel het oprechte meeleven van ieder en wens Jan, zijn vrouw en vooral hun Tsjechische vrienden heel veel sterkte
     
    bruinh vindt dit leuk.
  2. Och, wat verdrietig. Ik wens je veel sterkte, zodat je je Tsjechische vrienden bij kunt staan!
     
    bruinh vindt dit leuk.
  3. Ja Jan, in zo'n situatie sta je gewoon met je mond vol tanden. Je weet hoe verschrikkelijk het is voor die mensen, maar wat je ook zegt, het is voor je gevoel nooit toereikend. Je voelt je, en bent ook machteloos. Troost is het enige wat je kunt bieden. Sterkte...
     
    bruinh vindt dit leuk.
  4. Veel sterkte, een arm om je heen kan soms al zoveel doen!
     
    bruinh vindt dit leuk.
  5. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    [​IMG]


    Tsjechië

    Ik ben nu 4 weken aan het werk in Tsjechië en begin eindelijk de Tsjechen beter te begrijpen. Niet alleen omdat zij zelf uit hun schulp kruipen, maar omdat ik óók stappen zet. Geen stappen om perfect in deze cultuur te passen en me dus net zo te gedragen als zij, maar juist stappen om mezelf te blijven.

    [​IMG]

    Wie ben ik? Ik ben een enthousiast en positief ingesteld persoon. Muziek is mijn passie en met zingen verdien ik mijn geld. Mijn werk brengt me naar verschillende plekken op aarde. Hoewel mijn leven zeker niet over rozen gaat heb ik het gevoel dat positiviteit nooit van het menu afgehaald mag worden. Vind ik het spannend om me hier in een nieuwe cultuur te begeven? Ja natuurlijk! Tsjechië ligt niet meteen voor de hand. Dat heb ik wel gemerkt toen ik mijn vrienden erover vertelde. “Tsjechië? Wow, vet. En ver.” Ver? Helaas denken velen nog steeds at het aan de rand van Europa ligt in plaats van in het midden.

    “Het is tóch nog Oost en West Europa,” zegt mijn Tsjechische vriendin Hana terwijl we groentes klaarmaken voor het avondeten in het zomerhuisje van haar ouders. Ik vraag haar wat ze er mee bedoelt. “Ik vind het erg leuk dat je hier elk jaar komt en dat het zó goed voelt in mijn land dat je er zelfs wilde gaan werken. Maar ergens denk ik ook wel eens: is ze niet gek? Dit is een arm land. Zeker in vergelijking met Nederland. Waarom zou je hierheen willen? Kijk maar naar de stroom vluchtelingen de afgelopen jaren. Niemand wil hier blijven. Iedereen wil naar het westen.”

    Ja iedereen wil naar het westen. Dat merk ik ook. Natuurlijk vragen mijn collega’s hoe ik hier terecht ben gekomen, en waarom? Net als Hana zijn ze verbaasd over mijn aanwezigheid hier. Toen mijn baas, Tomás, mij destijds schreef dat hij me graag in de cast wilde, ging hij er al meteen vanuit dat ik het waarschijnlijk niet wilde vanwege de financiële compensatie, waar hij zich meer dan één keer voor excuseerde. In de e-mail waarin hij mij de hemel in prijst, eindigt hij met: “Ik snap dat je dit niet kan aannemen, hopelijk werken we in de toekomst nog eens samen.”

    Verbazing
    Van een euforisch gevoel aan het begin van de e-mail viel ik in totale verbazing naar het einde toe. Hij wil me dus wel, maar beslist al voor mij dat ik het niet wil? En dat is uit schaamte omdat er niet veel geld beschikbaar is? Het was het meest opmerkelijk professionele bericht dat ik ooit heb gekregen. Is het niet mijn keuze voor hoeveel geld ik werk? Destijds ben ik halsoverkop naar Tsjechië gegaan om te auditeren voor een plek, omdat ik het écht wilde. “Ik snap hem heel goed,” zei Hana toen ik haar de e-mail liet lezen. “Zoals ik al zei: welke westerling wil hier nou werken?”

    Ik schreef diezelfde avond nog terug naar Tomás om er zeker van te zijn dat hij niet de volgende ochtend iemand anders zou aannemen. Ik had het gevoel dat ik hem moest overtuigen van mijn oprechte toewijding. Dat geld natuurlijk belangrijk is, maar de ervaring óók. Daarbij wist ik zeker dat een tijd in Tsjechië mij goed zou doen. Goed voor mijn eigen persoon, mijn ziel, mijn hart.

    Ik bleef mijn zinnen corrigeren tot middernacht. “Dit moet hem zijn,” dacht ik uiteindelijk. Open en eerlijk maar met een duidelijk doel: Wél met hem werken in Tsjechië. Daarbij bleek uit zijn e-mail dat ik hetzelfde zou verdienen als de Tsjechen, dus waarom zou ik daar niet akkoord mee gaan? “In Tsjechië bestaat nog steeds een ‘buitenlanders tarief’. Zij krijgen doorgaans meer geld,” vertelde mijn Tsjechische vriend André me later tijdens een borrel in Utrecht. “Maar op die manier blijft het idee van Oost en West Europa bestaan,” zei ik tegen hem. Hij was het met me eens. “Probeer het maar eens te veranderen.”

    Sinds die tijd denk ik: Waarom wil west niet oostwaarts? Zijn we zo geobsedeerd door geld dan we kansen laten liggen?

    Are you okay?
    De eerste paar dagen in Tsjechië werkte ik vooral met andere mensen dan Tomás. Wel hoorde ik dat hij via via naar mij vroeg. Of het wel goed met mij ging, of dat ik dacht: Waar ben ik nu beland? Ik moest er een beetje om lachen, want alles was prima. Na het werk zat ik vaak met mijn vriendin Hana aan de Vltava zwanen te tellen. Niet zo’n slecht leven als je het mij vraagt.

    Na een week trof ik eindelijk Tomás in het theater en ik denk dat hij toen pas écht geloofde dat ik daadwerkelijk aanwezig was. Een paar dagen later vroeg hij me of ik me wel goed voelde met de dingen die ik deed. Deze vraag kwam daarna zeker nog vijf keer langs. Altijd op een, naar mijn smaak, behoorlijk onderdanige manier. “Ze zijn gewoon heel erg bang dat je teleurgesteld zal zijn in hun manier van werken,” zei Hana toen ik het haar vertelde. “Zo zijn we voorgeprogrammeerd. Hier is alles minder dan waar jij vandaan komt. Minder goed, minder mooi, minder duur.”

    “Maar…I don’t care! Ik vind het heerlijk hier! Ik zou zo langer blijven! Dat meen ik oprecht!” geef ik als tegenargument. “Dat weet ik,” zegt Hana. “Daar komen ze nog wel achter.”

    Bij een volgende repetitie zei Tomás: “Are you okay? I am so so sorry that you have to wait so long. Are you okay sitting here?” Ik keek hem aan en zuchtte zachtjes. (Stel je dit even voor. Deze man is een uniek talent. Ambitieus en toegewijd. En hij blijft zich maar zorgen maken over mijn welbevinden…wat een schat!) Ik zei: “Yes Tomás, I am very good. You don’t have to apologize. I am here because I wánt to be here. This is my choice and I am happy sitting here at your side watching my colleagues rehearse on the stage. I love the life we have.” Dit kwam uit de grond van mijn hart.

    Vanaf dat moment veranderde er iets in onze samenwerking. Tomás excuseerde zich niet meer maar begon me dingen toe te vertrouwen. Ik voelde me niet meer zo bekeken en begon meer en meer mijn draai vinden. Je begeven in een andere cultuur is niet altijd makkelijk, maar ik denk wel dat oprechtheid van ware gevoelens overal herkend wordt.

    Pilzň, Česká Republika, 20-05-2018

    Bron: justliveblog.nl
     
  6. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    Tsjechië (deel 2)

    Vandaag, tijdens een kleine wandeling in het park net bij de grote shopping mall, ben ik op één van de schommels in de speeltuin gaan zitten en observeerde drie meisjes. 
Tieners. 
Later kwam daar een tienerjongen bij.

 Ik was benieuwd of ik kon verstaan waar ze het over hadden. Ik spreek nog maar een paar woorden; zinnen Tsjechisch, maar het was een interessant experiment.

    [​IMG]

    Hoewel ik me al een paar weken in het Tsjechisch verdiep en het ook constant hoor op het werk, gaat het nog niet van een leien dakje. Het is een moeilijke taal.
 Aan de andere kant denk ik: Woorden zijn maar woorden. We kunnen elkaar ook op een andere manier verstaan. Als we maar een vrije manier van doen hebben, gedragen we ons hetzelfde en spreken, zeker in naam van de liefde, dezelfde taal.

    In het gras naast de zandbak stond een kleine draaimolen met vier stoeltjes. Herinner je deze speeltoestellen nog? Vier kinderen kunnen zitten en een ander moet duwen. Het kan ontzettend hard draaien. Je kunt wel proberen om rechtop te blijven zitten, maar je lichaam wordt geheid naar het midden van het toestel getrokken. 

Ik luister naar de meisjes en geloof dat ze hetzelfde woord gebruiken als ik zou doen voor dit toestel, maar helemaal zeker ben ik niet.

    Het zijn er dus drie. Één blonde, één met krullen en één bruinharige. Alle drie droegen ze lentekleding. Jurkjes, vestjes. 
De bruinharige droeg een blouse met een mooie open rug. Ze zag er prachtig uit. 
Ik schat ze zo rond een jaar of elf.

 De blonde zette haar iPhone op de draaimolen tegen een halfvolle fles limonade en stelde de zelfontspanner in.
 Op het juiste moment sprongen ze alle drie in de lucht net zoals modellen doen, die je wel eens op grote billboards op de snelweg ziet. 
De blonde was duidelijk niet tevreden met het resultaat. 
“Again!” zei ze. Tenminste… ik denk dat ze dat bedoelt.



    Al met al hebben ze zeker nog vijf foto’s gemaakt totdat ze tevreden waren. 
Daarna was de fotoshoot nog niet afgelopen. De blonde maakt nu foto’s van de bruinharige die perfecte flikflaks maakte op het gras. 
Of misschien was het een video. Dat zou natuurlijk logischer zijn.



    Draaimolen
    Daarna kwam eindelijk het spel met de draaimolen. Krullend-haar en de blonde zaten in de stoeltjes terwijl de bruinharige als een gek begon de duwen. Kreten van plezier schalden over het grasveld.
 In het midden van de draaimolen was een soort tafeltje waar ze hun tasjes, rugzakjes, hadden neergelegd. Natuurlijk vlogen die er meteen af toen de draaimolen een bepaalde snelheid bereikte. Daar was het eerste nieuwe woord in het Tsjechisch van vandaag omdat de blonde naar haar tasje riep.

    Vanaf mijn plek op de schommel zo’n 10 meter verder voelde ik een zelfde soort vreugde in mijn borst als dat wat die meiden ongegeneerd lieten zien. Ik kon het niet laten te glimlachen. 
“Oké, genoeg!” zei krullend-haar en ze probeerde van de draaimolen af te stappen. Eenmaal op het gras deed ze een paar stappen en viel om. Veel te duizelig natuurlijk.
 Daar lag ze, half in het gras, half in het zand van de zandbak. 
Benen recht in de lucht. Het leek wel een cartoon! 
De andere twee meiden kraaiden van het lachen. Ik kon ook moeilijk mijn lach inhouden.

    Een stel eenden vloog over en wilde landen op het gras. 
Daar kwam meteen het volgende woord van deze dag omdat de meiden naar ze schreeuwden.
 De bruinharige wilde de eenden achterna gaan, maar stapte in één of andere kuil in het gras en lag ook meteen op de grond. Meidengelach klonk van alle kanten.

    Weet je nog dat er een tijd was dat je armen en benen eigenlijk te snel groeiden en dus te lang waren voor de rest van het lichaam? Dat je er een beetje klungelig uitzag met die lange ledematen die je maar achter je aan sleepte? Dat je er niet echt controle over had en ze precies voor dit soort onhandigheden konden zorgen? Ik dacht altijd dat het meer het geval was bij jongens, maar deze drie meiden lieten precies die klunzigheid zien. 
Wat ze ook weer erg schattig maakte.

    Maar dan komt er iemand. Een jongen. Waarschijnlijk ook van dezelfde leeftijd, of misschien iets ouder. Hij draagt lichte shorts, een wit t-shirt en echt wel een coole zonnebril.
 De meiden zitten op de, nu stilstaande, draaimolen. Krullen-haar spreekt de jongen aan. 
Blonde en bruinharige trekken hun kleding recht en de blonde doet ook nog iets met het haar van bruinharige zodat het er wat netter uitziet.
Dan begint de jongen te duwen aan de draaimolen. Hij rent zelfs mee om er zeker van de zijn dat het toestel dezelfde snelheid behoudt. Krullend-haar is de enige die lacht en gilt. De twee anderen kijken steeds naar de jongen en proberen, elk op hun eigen manier, zijn aandacht te krijgen.
 Wat natuurlijk best lastig is als je op een draaimolen zit.



    De jongen stopt het toestel en raapt de “taska” van de bruinharige op. 
Natuurlijk was die eraf gevlogen… of heeft ze hem eraf geduwd? 
Hij geeft de tas aan haar. 
Er is een blik en een glimlach. 
Zij lacht naar hem. 
Hij zegt iets en ik zie haar vriendinnen giechelen. Haar ogen twinkelen wel, maar iets van onzekerheid schijnt er ook door.

    Ik denk dat ons gedrag in dit soort situaties overal hetzelfde is. Het maakt dan niets uit welke kleur je paspoort heeft.

Ik zie dat de jongen en de bruinharige nog verder staan te kletsen en wikkel mijn sjaal dichter om mijn hals heen. Het wordt opeens best koud en ik weet dat ik terug moet.
 Ik vertrek met een glimlach en vraag me de hele weg terug naar het hotel af of de bruinharige een kus van de jongen heeft gestolen…

    Pilzň, Česká Republika, 01-06-2018

    Bron: justliveblog.nl
     
    chinto, henniekootstradekiel, cor en 2 anderen vinden dit leuk.
  7. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    Bjarne verhuist naar Praag: ‘”Mijn’ Tsjechisch is er nog niet”

    Alles achter je laten en als pas afgestudeerde een compleet nieuw leven opbouwen in het buitenland. Human Resource Management-student Bjarne Vijfvinkel (21) vertrekt in september naar Praag. Enschede moet het vanaf dan zonder het oud-bestuurslid van Humanity doen. Roxanne sprak hem.

    “Ik heb altijd al de ambitie gehad om zo veel mogelijk te reizen”, vertelt Bjarne. “Ik wilde eigenlijk in mijn laatste studiejaar ook stage gaan lopen in het buitenland, maar een toffe organisatie vinden blijft lastig. Daarom ben ik in Nederland gebleven. Toch bleef ik de drang voelen om naar het buitenland te gaan. In mijn pauze kreeg ik ineens een bericht via LinkedIn, afkomstig van Accenture met de titel: ‘HR-kansen in Praag!’ Mijn interesse was meteen gewekt en na wat telefonisch contact ben ik aangenomen als HR Advisor. In een team met mensen uit Nederland, Duitsland en Zweden werk ik aan een project voor een Europese klant. Zo blijkt maar weer dat je netwerk waardevoller is dan je denkt.”

    ‘Ik ben maar één keer kort in Praag geweest’
    De buitenlandplannen kwamen dan ook ineens op Bjarne’s pad. Sterker nog, hij is pas een keer in zijn toekomstige woonplaats geweest. “Ik ben er pas een keer een dagje geweest, maar ik hoor alleen maar goede verhalen over de stad. Deze ervaring is een once in a lifetime experience. Je bent gek als je op jonge leeftijd zo’n mooie kans laat schieten. Ik moet nog wel de taal gaan leren, want ‘mijn’ Tsjechisch is er nog niet. Hoe lang ik blijf, weet ik ook nog niet. Als ik het naar mijn zin heb en kan blijven leren, ga ik waarschijnlijk niet meer weg.”

    Weizen op het terras
    NOVI verliest met het vertrek van Bjarne een vaste klant. “Vanuit Praag wordt het lastig om spontaan bij NOVI het terras op te duiken voor een Grolsch Weizen. Die spontaniteit ga ik missen. Natuurlijk vind ik het in zekere zin lastig om mijn vrienden en familie achter te laten. Gelukkig staan ze allemaal achter mijn besluit om dit te doen. Bovendien is Praag niet het einde van de wereld, met anderhalf uur vliegen sta je gewoon weer op Nederlandse bodem. De eerste plannen om elkaar op te zoeken, liggen er al.”

    Bron: saxion.nl
     
    bruinh en henniekootstradekiel vinden dit leuk.
  8. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    Nederlanders per auto vanuit Skalna naar Gambia

    [​IMG]
    Tanja en Paul met de wagen die hen naar het
    West-Afrikaanse Gambia moet brengen.
    (Foto: Daan Ruijter/Rodi Media)


    REGIO - 'Wat zullen we met die Ford Maverick doen'. Dat dacht Paul Noppers dit jaar op een winterdag, zittend op de bank van zijn woning in het Tsjechische Skalná. Al internettend kwam hij het sociale project 'Antwerp-Banjul The Challenge' tegen. Oftewel, met een auto of motor over land vanuit Antwerpen naar Banjul, hoofdstad van Gambia, rijden. Het doel: via veiling van de auto en sponsoring geld ophalen om dit Afrikaanse land te steunen. Dat zijn drie vliegen in één klap: ze kunnen wat doen voor Gambia, de auto heeft weer een functie en kan eenmaal op bestemming via de veiling ook nog geld opleveren. Zo start zaterdag 6 oktober het avontuur voor Paul en zijn vrouw Tanja, die elke twee weken een column in Schermer Beemster op Zondag schrijft.

    De reis begint niet in België, maar in Skalná, het Tsjechische stadje waar Tanja en Paul zich jaren geleden vestigden. Paul werkte als grondwerktuigkundige bij KLM op Schiphol en vervolgens als MOO'er (Maintanance Operation Officer), een leidinggevende functie. Hij haalde er echter meer voldoening uit om in zijn vrije tijd mooie dingen te creëren. Het duo ontdekte tijdens een vakantie een bouwval in Skalná en Paul wist het: die ga ik opknappen. Tanja zegde haar baan als wiskundedocent op, Paul stopte bij Schiphol. Het huis in Beets werd verkocht, maar het koppel moest nog vier jaar op een camping in Ursem, Noord-Holland, overbruggen voor ze echt aan de slag konden. Dit was nodig om te besparen voor de verbouwingen. Jarenlang werkten ze daarna hard aan hun woning, die nu steeds meer 'af' begint te worden. "Nu onze verbouwingen zo ver zijn dat we meer tijd hebben", legt Tanja uit, "kunnen we wat anders doen."

    Voorbereidingen
    Paul knapte de Maverick helemaal op, beplakte hem met stickers en logo's en maakte hem zo klaar voor 'The Challenge'. Zodra Tanja en Paul de 800 kilometer van Skalná naar Antwerpen hebben afgelegd, begint het allemaal echt. Via Frankrijk en Spanje steken ze over naar Marokko en gaat het verder via Mauritanië en Senegal naar eindbestemming Gambia. Het is een reis van een slordige 8.000 kilometer en die wordt best spannend. Tanja: "We rijden 800 kilometer langs de kust van Senegal in militair konvooi. Dit omdat Al Qaeda hier nog actief is. Bovendien zijn er mijnen. We voelen ons echter veilig en er is in 21 jaar Challenge nog nooit wat gebeurd." Een andere uitdaging vormen de landsgrenzen in Afrika. Het passeren daarvan kan best moeizaam gaan.

    Tanja en Paul betalen hun reis helemaal zelf. Van de brandstof, het opknappen van de wagen, de inentingen tot alle benodigdheden. Bovendien hebben ze een tentje, kussens en matrassen mee om te besparen op de overnachtingen en zo meer voor het goede doel over te houden. Het project dat zij steunen, is het realiseren van een waterpomp in Genieri. Dit dorp ligt in de regio Lower River in Gambia, op ongeveer 160 kilometer van hoofdstad Banjul. "We hebben gekozen voor de waterpomp, omdat water een eerste levensbehoefte is. Veel mensen in Gambia beschikken niet over schoon drinkwater", zegt Tanja. "Gambia is een politiek stabiel land, maar het contrast tussen het binnenland en de toeristische gebieden aan de kust en de grote steden is groot. We gaan zelf naar het land, omdat we zeker willen weten dat elke euro goed terechtkomt", vult Paul aan. Als Tanja en Paul in Banjul zijn aangekomen, laten ze hun Maverick veilen, waarna ze na controle of alles goed is gegaan, huiswaarts keren. De opbrengst van de veiling is uiteraard voor het project.

    Sponsoren
    Wie Tanja en Paul wil sponsoren, kan dat doen via rekeningnummer NL37 RABO 0332 5019 06. Bedrijven krijgen voor minimaal 250 euro een mooie sticker op de auto. Tanja: "Elke euro is er één! Met één euro kunnen we bijvoorbeeld al 15 kilometer rijden." Tanja en Paul zijn te bereiken via tel.: 00420776012756 en per e-mail, via: www.antwerpenbanjul.com.

    Bron: rodi.nl
     
    A.Smit en bruinh vinden dit leuk.
  9. Ad Verschoor

    Ad Verschoor Donateur

    Dit zijn de beste tips voor Praag volgens een local

    Fenna Sonnemans (27) wilde altijd al in het buitenland 
wonen. Het werd Praag. De stad bruist, is gezellig en telt 
oneindig veelfotogenieke plekjes. Onlangs studeerde ze 
af in International Management en nu heeft ze plannen 
voor een eigen onderneming.
    [​IMG]

    Waarom ben je in Praag 
gaan wonen?
    ‘In oktober 2017 zijn mijn vriend en ik naar Praag verhuisd. Wonen in het buitenland was al langer een droom, maar heel plots werd het allemaal werkelijkheid dankzij het werk van mijn vriend. We grepen deze kans met beide handen aan. Ik startte hier helemaal blanco, maar heb er ontzettend veel door geleerd. Eindelijk nam ik de ruimte en tijd om mezelf écht te leren kennen en om te ontdekken wat ik het liefste doe. Ook is mijn blog Mondays Rock er ontstaan, waarop ik anderen meeneem in het proces van persoonlijke groei, iets waar ik supertrots op ben.’

    Wat is de grootste uitdaging van in het buitenland wonen?
    ‘Als je uit je veilige omgeving vertrekt, stap je compleet uit je comfortzone, eigenlijk begin je opnieuw. Door alle uitdagingen die je aangaat en de nieuwe dingen die je ontdekt, leer je jezelf steeds beter kennen. Een tijdje in het buitenland wonen is echt zelfontplooiing ten top, zeker als je de tijd neemt om stil te staan bij jezelf en de groei die je doormaakt.’

    Waar hangen alle hippe locals uit?
    ‘Het centrum van Praag is de laatste jaren enorm toeristisch geworden. Dat is niet zo gek, want het is een prachtige stad, maar de locals vind je er niet snel. Wel in de rondom liggende wijken. Zo heb je de buurt Vinohrady die heel gemoedelijk is en een beetje als een dorp aanvoelt. Aan de overkant van de rivier vind je de wijk Letna, omringd door mooie grote parken, die in de zomer heel erg in trek zijn. In deze wijken vind je steeds meer nieuwe cafés, winkeltjes en koffietentjes. Het is enorm in opkomst.’

    Wat doe je het liefst in het weekend?
    ‘In de zomer breng ik mijn tijd het liefste door in het Letna Park, een van de grootste parken van de stad. Het ligt op een heuvel, dus je hebt er uitzicht over het centrum van de stad. Het is er in de zomer heel gezellig vertoeven, met een picknickkleed op het gras of met een biertje in de biergarden. ’s Winters zijn er genoeg cafés en lunchzaakjes om lekker binnen te zitten.’

    Fenna’s beste tips:

    Jezelf verwennen bij Café Letka: ‘Voor de lekkerste ontbijtjes en lunches moet je in dit café zijn. In het weekend serveren ze een zoet of 
hartig ontbijt, allebei verrukkelijk. Op alle andere dagen kun je er heerlijke 
wafels, scrambled eggs of een havermoutje scoren. O, en de lekkerste koffie in een prachtige omgeving.’
    cafeletka.cz

    Een goeie hap bij Bistro Sisters: ‘In dit hippe zaakje vind je een traditioneel Tsjechisch gerecht: toast belegd met lekkere salades en ander beleg, maar dan in een modern jasje gestoken. Denk aan eieren 
benedict met Hollandaisesaus, bietenhummus met kiemen én haring met 
wasabimayonaise. Het ligt in de straat Dlouha, een van de bekendere straten van Praag vanwege de vele 
restaurants en cafés.’
    Dlouhá 727/39

    Drankjes doen bij Biertuin Letna Park: ‘Aan de rand van het Letna Park ligt deze grote biertuin met een fenomenaal uitzicht over de stad. Mijn lievelingsplekje in Praag om neer te strijken met een drankje. Je kunt hier bestellen, maar niemand doet moeilijk als je met je meegebrachte snacks en drankjes komt. Het is hier heerlijk toeven tot zonsondergang, en zelfs nog lang erna.’
    Letenské sady

    Wandeling naar de Petřín uitkijktoren: ‘Een mini-kopie van de Parijse Eiffeltoren staat op de Petrin heuvel. Deze heuvel is een groene oase in de stad, lekker voor een wandeling in de zomer, maar in andere 
seizoenen is het uitzicht net zo mooi. O, en pak het treintje dat de steile berg 
beklimt en afdaalt.’
    Petřínské sady, 118 00

    Shoppen
 bij Pragtique: ‘Je kunt natuurlijk voor de schreeuwerige toeristenkraampjes gaan, maar duizendmaal leuker is Pragtique. De spullen zijn ontworpen door jonge Tsjechische designers. Het zijn duidelijk souvenirs uit Praag, want op de meeste staat een opdruk van de stad, maar dan heel origineel.’
    pragtique.com

    Bron: viva.nl
     
    Franky, henniekootstradekiel en bruinh vinden dit leuk.
  10. Dus na anderhalf jaar ben je al een "Local". Dat gaat snel in Praag. Er zijn plaatsen waar je toch heel je leven een buitenlander blijft. Dat is geen probleem, maar als het er op aan komt blijkt dat je nooit een "local" zal worden.

    MAAR, het blijft fijn dat mensen het mooie Praag ook op een hele positieve manier in de media kunnen brengen.
     
    camyl, Olivier en bruinh vinden dit leuk.

Deel deze pagina