De auto was om 16.00 startklaar volgepakt. So far so good. Omdat we de volgende dag om 5 uur wilden vertrekken, gingen we natuurlijk op tijd naar bed. Dit keer wilden we het, in tegenstelling tot vorig jaar, in één dag rijden. Het moet mogelijk zijn. Maar aangezien ik vooral een nachtvlinder ben, kon ik de slaap maar moeilijk vatten en ook Andre heeft nog lang liggen woelen. Toen de wekker afliep, waren we natuurlijk net in een diepe slaap gevallen. Ik was dus niet te genieten. De mannen hebben er hier altijd een zware dobber aan, maar nu was het helemaal erg. Aangezien Cas (alleen met vakantie) aan reisziekte lijdt, was het een logische vraag. Mam, waar liggen mijn reistabletjes? In mijn tas, snauwde ik. Nee hoor, zei hij al ietwat angstig voor mijn antwoord. Grote paniek. Ik heb dat toch niet met de andere bagage ingepakt en al in de auto gezet? Ik ontstak in blinde woede. En terwijl de mannen een veilig heenkomen zochten en Andre de telefoon bij de hand hield om 112 te kunnen bellen, doorzocht ik mijn handtas. Pheeeww. GEVONDEN!! Ze zaten er gewoon in. Kerels… Broodjes had ik de avond ervoor nog gesmeerd en in de vriezer gelegd. De drankjes waren koel, de hele handel in de koelbox gepleurd een pot koffie mee voor onderweg en weg waren we. Uiteindelijk was het 5.20 uur toen we gingen. We waren nog nooit zo op schema geweest. Op naar Papillon. In Tsjechië natuurlijk. Het grootste gedeelte ging over de snelweg en verliep voorspoedig. De Duitse Autobaan was dit keer filevrij. We waren een beetje eigenwijs en toen we dachten verkeerd te rijden, schakelden we pas de tomtom in. Eerst maar snel op Dresden gezet. Bij Dresden kwamen we er pas achter dat CZ niet in het standaard bestand zat Dussss. Daar zaten we dus met de kaart van CZ op de picknicktafel. Een Deens gezin keek verbaasd naar ons. Tegenwoordig heeft iedereen toch een navigatiesysteem? Ja, en gelukkig ook een kaart! Cas piepte wel een beetje. Verdwalen we nu niet in Tsjechië? Twan had meer vertrouwen in de navigatiekwaliteiten van zijn ouders [lees vader]. Toen we dachten in Tsjechië te zijn, bleek het Polen te zijn. Daar was dus geen snelwegvignet. Na een dikke kilometer of was het 800 meter, de meningen zijn hierover sterk verdeeld, waren we toch echt in CZ. Daar dan een snelwegvignet? Nee, ook niet. Zo zijn we nog een drietal tankstations afgegaan. Nada Noppes Niks. Alle vignetten uitverkocht. Wat een waardeloos systeem eigenlijk. :yawn: Tegen de tijd dat we de hoop hadden opgegeven, waren we ook al weer van de snelweg af. Die hadden we voorlopig niet meer nodig, vertelde de kaart ons. Het was inmiddels 32 graden. Bij Dresden was het nog 19 graden. De stemming zat er nog goed in. En terwijl de kinderen zich vermaakten met de DVD speler met Shrek 3 erin, slingerde onze auto zich de bergweggetjes op en af. Op weg naar Dolni Lanov. De camping vinden, dat zou het grootste probleem worden. Want we wisten dat het geen groot plaatsje was, maar waar de camping precies lag? Tjah… daar hadden we geen van beiden goed naar gekeken. We hadden de tomtom toch? Uiteindelijk bleek het net als met broekzakken en lades te zijn. De laatste keer rechts en toen reden we er recht op af. Nadat we dus drie keer Dolni Lanov uit waren gereden en weer om waren gekeerd. :wilnietweten: Het was rond de klok van 18.00 toen we door Jan en Akkelien met open armen werden ontvangen. Eerst lekker een pivo gedronken en de kinderen een groot glas ranja. Even de reis van ons afgekletst. Goh, wat was dat lekker bijkomen zeg, na zo’n lange reis!!
Dan was dat wellicht drie keer niet ver genoeg. De camping ligt immers gewoon langs de weg. Vertel ons de rest van de avonturen maar.
Oh, een heerlijk verhaal weer Parlies. Wacht in spanning af wat de overige vakantiedagen zal brengen voor een spannende en zulke herkenbare verhalen.
tien dagen dolni lanov afl 2 Bij het kampvuur :vuur:diezelfde nacht werden er nog wat moppen getapt. Akkelien gaf de voorzet. Die mop staat vast en zeker in de moppentopic dus ik ga hem niet vermelden. Ook omdat ik em eigenlijk alweer vergeten ben hoor. Toen Andre er ook een vertelde dacht ik dit wordt een latertje! Als hij een keer begint is hij niet meer te houden. Maar het bleef bij één mop… Ik dacht straks moet ik hem nog naar de tent tillen…. Tijd om de slaapzak op te zoeken dus. De dag was lang genoeg geweest. De eerste nacht op een camping moet ik altijd een beetje wennen. Aan het vakantiegevoel, de geluiden, de luchtbedden, de… weet ik veel? Gewoon. Normaliter slaap ik erg slecht de eerste nacht. Niet deze keer. Bij het kampvuur al had ik de vakantiestemming al helemaal te pakken. Kwam vast door het warme welkomst onthaal van de eigenaren. Ik voelde me er gelijk thuis en sliep de eerste nacht als een blok.:slapen: De volgende dag zweetten we de tent uit. De zon scheen volop! :warm: Dit is waar we het voor deden. Ons hele hebben en houden hebben versleept. Waarom we op luchtbedden sliepen in plaats van onze riante lits jumeaux. Waarom ik mijn keuken met alle luxe gemakken heb verlaten voor een tweepittertje met stoffen hangkastje en een teil. We zaten in de volle zon en er vlogen adelaars tegen een strakblauwe lucht. De Elbe ruisde zacht op de achtergrond en vlinders en bijen dansten over het veldje Dit is kamperen waar kamperen voor bedoeld is. Dit is de droom waar iedere klant van de vrijbuiter/zwerver mee in zijn/haar hoofd loopt als ie door de kassa gaat. :shock:Ik schrik op uit mijn dagdromerij door een kreet van de oudste.Mam! Ik heb honger!! Cas kermt en klaagt en ook Twan mort over een lege buik. Eigenlijk lust ik zelf ook wel wat.. Ja dat is ook zo. Omdat we een kleinere auto hebben dan voorgaande vakanties heb ik geen proviand mee kunnen nemen. Dus snel in de kleren en op naar de winkel! Bij de eerste de beste knakworstverkoper annex pizzabakker in Vrchlabi kopen we een broodje om de ergste honger te stillen. We doen boodschappen bij de Billa. Die zit in een soort van warenhuis met nog veel meer winkels. Toen we vertrokken werd het bewolkt en toen we de Billa uitliepen goot het! :regen:Het kan vriezen en het kan dooien in Tsjechië. Maar het voelde ook wel weer vertrouwd aan. Die regen. Mijn ochtend kon niet meer stuk in ieder geval.
Ja dat de camping gewoon aan de weg lag wisten wij wel, maar aan welke weg? Dat wisten we dus niet..... En na vanaf één en hetzelfde kruispunt telkens rechtsaf te gaan kwamen we er toch gelukkig... Dat was volgens ons in Dolni Lanov maar het kan best dat het plaatsje anders heette hoor. Ik heb zooveel wegen en kruispunten gezien die dag En ach spannende dingen? Mwoah... daar moet ik jullie in teleurstellen. Maar het was wel leuk. En er volgen er meer....
Mooie vertelt nu al, er komen ongetwijfeld nog meer verhalen. Parlies doe je Andre de groeten en de kids een knuffel van ons. we lezen het wel:ongeduld: Groetjes Gerard en Erna
aflevering 3 Bij het kampvuur is het elke avond verzamelen rond 21.00 uur, want om 21.30 stipt vangt de voorleessessie van Akkelien aan. Ze leest voor uit Paul van Loon's De dode hoekspiegel. Een spannend boek, maar ook voor de kleintjes wel te volgen en gelukkig niet te spannend. Het vuur brandt hoog en iedereen is muisstil, want naarmate het verhaal vordert, bouwt de spanning zich langzaam op. Akkelien kan heerlijk voorlezen. Als een echte schooljuf kijkt ze soms een beetje streng over haar bril als er mensen zijn die niet stil zijn en die maken zich na één blik van haar dan ook snel uit de voeten óf zijn onmiddellijk stil...... :overgave: Twan, onze jongste, zit op een stoel links van mij en ik zie hem met de minuut slaperiger worden. Hij kijkt me aan en ik knipoog. Een gebaar makend van; het is maar een verhaaltje en het is voor de nep. Hij kijkt me glazig aan staat op van zijn stoel en kruipt bij mij op schoot. Oververmoeid met een been links en een been rechts hangt hij tegen mij aan. Zijn ogen zakken dicht en vechtend tegen de slaap weet hij ze toch weer open te krijgen. Jahaa, hij is al vijfeneenhalf. Zoals ie het zelf vol trots rondbazuint. Akkelien haar stem zakt weg naar de achtergrond en ik droom weg naar de tijd dat hij nog een baby was. Zo rustig als hij nu bij mij op schoot zit. Wang tegen wang zijn handje in mijn hand. Als het hoofdstuk uit is, tilt Andre hem naar de tent en stop ik hem in bed (eigenlijk is het meer gooien op het luchtbed). Het is maar een klein stukje van het kampvuur naar de tent, maar Twan is voor mij al niet meer te tillen. Zo'n brok hollands welvaren.... Als ie dan in zijn slaapzak op het luchtbed ligt, vraag ik hem hoe hij het vind dat Akkelien voorleest. "Ze leest mooi voor hoor mama" zucht Twan, maar jij leest het aaaaallermooiste voor. En met Seehont in zijn armen valt hij in een diepe slaap. Weer teruggekeerd bij het kampvuur wordt ik me er bewust van dat ik iets over mezelf geleerd heb. 40 jaar inmiddels, je bent nooit te oud om te leren zeggen ze toch? Twan is natuurlijk bevooroordeeld omdat ik zijn moeder ben, maar ik lees dus nog helemaal niet zo gek voor als dat ik altijd dacht van mezelf.... Want als je met Akkelien belandt in een voorlees top 1, dan doe je het best SUPER!.
