[Johannes P.]

Autorijden, praten, zitten, praten, lunchen, praten….
Mijn broekriem lijkt gekrompen en voelt ongemakkelijk aan
Tijd voor een flinke wandeling
Het is bewolkt maar heerlijk weer
Ik loop naar het oude centrum van Trutnov
Ondanks de doordeweekse dag is het er druk
Via het plein door de aflopende hoofdstraat, langs de Vietnamese markt
Richting busstation, net daarvoor rechtsaf, een brug over en dan rechtdoor
Na een tijdje beland ik in de buitenwijken
Het is hier een stuk rustiger, ook de bebouwing is anders
Geen statige gebouwen met fraaie gevels
Een brede straat, hoge grijze flats aan weerszijden
Hier en daar een klein winkeltje
Grote, stoffige parkeerplaatsen, soms onbestraat
Auto’s die een Nederlandse keurmeester tot vertwijfeling zouden brengen
Vanuit flatwoningen klinkt gelach van kinderen
Een smoezelig, donker gezichtje verschijnt tussen de spijlen van een balkon
Ik kijk haar aan en zwaai
Ze trekt zich schielijk terug naar veiliger oorden
Langs een kiosk vol rookwaren, kranten, snoep en snuisterijen
De verkoopster nauwelijks te zien door de met reclame volgeplakte ramen
Verder door de grauwe wijk, richting Žacléř, mijn einddoel
De flats maken geleidelijk plaats voor laagbouw
Nog wat eenvoudige arbeiderswoningen met een tuintje ervoor
En dan…. rust, op het getjilp van vogels en een kabbelend beekje na
Met nieuwe energie zet ik de pas erin
De lucht klaart geleidelijk op, ik voel de zon in mijn nek
Het smalle, bochtige weggetje, stijgt voortdurend, niet steil, maar toch…
Met enige regelmaat passeert een auto en moet ik de berm in
Al gauw begint de inspanning zijn tol te eisen
Ik gesp mijn rugzak af, stop mijn jack erin, neem een ferme slok cola
En weer verder
Door het gehucht Babi, een langgerekt lint van eenvoudige huizen
Het is er vreemd stil, uitgestorven lijkt het wel
Zelfs geen hond die blaft
Bij een van de laatste huizen zie ik een teken van leven
Een man staat in zijn tuin onkruid te wieden
Mijn groet wordt met een norse hoofdknik beantwoord
Het is zo’n tien kilometer naar Žacléř
Met de auto een fluitje van een cent
Lopen is een ander verhaal
De temperatuur stijgt en ik begin te transpireren
Na iedere bocht volgt weer een andere
Ik gebruik een godslasterlijk woord als een stokoude Fiat zich omhoog ploetert
En mij daarbij bijna over het hoofd ziet
Als groet stoot het ding een inktzwarte wolk roet uit de rammelende knalpijp
Dan zie ik het bord van Skiareal Arrakis en haal opgelucht adem
De laatste loodjes…
Ik neem even de tijd om over de, nu groene, piste te kijken
Even overspoelt me een gevoel van trots
Links boven het stadje uit torent mijn stulpje, nog net te zien door het dichte bladerdek
Ik vervolg mijn weg
Mijn aankomst in het stadje wordt opgeluisterd met gezang
Niet erg zuiver maar wel heel erg enthousiast
Een oudere man, wat onvast ter been, komt me tegemoet
Kleren die hun beste tijd gehad hebben, een grijze stoppelbaard van enkele dagen
In zijn rechterhand een halflege fles
Zonder etiket, daarin een onduidelijk drankje
Hij is onmiskenbaar in een zeer goede bui en knoopt een praatje met me aan
In het Duits vertel ik hem dat ik helaas geen Tsjechisch versta
Dat lokt een nieuwe woordenstroom uit, helaas nog steeds onverstaanbaar
Ik grijns hem vriendelijk toe en haal mijn schouders op in een vragend gebaar
Zijn humeur is onwankelbaar en hij grijnst even vriendelijk terug
Een voortand prominent aanwezig in een verder tandeloze mond
De kleur doet vermoeden dat hij ook die spoedig zal moeten missen
Zwierig draait hij zich om, iets te zwierig want even raakt hij uit zijn evenwicht
Vervolgt luid en zo mogelijk nog onzuiverder zingend zijn weg
Ik loop door naar het pleintje en neem plaats op een van de terrasjes
Na twee, heerlijk koele, cappy’s neem ik de bus terug naar Trutnov
Ik zie het landschap voorbij zoeven en nestel me behaaglijk in de stoel
Dan claxonneert de chauffeur enkele keren
De bus maakt een plotselinge beweging naar links en weer naar rechts
Ik kijk door de achterruit en zie mijn pas verworven vriend
Zijn vingers krampachtig om de hals van de fles, hoewel die zo te zien leeg is
Hij zingt niet meer
En benut, wankelend, de gehele breedte van de weg
Ik hoop voor hem dat hij niet naar Trutnov moet
Uit ervaring weet ik dat dat nog een heel eind is

[Freddy2005]

Mooi verhaal Johannes, ik zie het zo voor mij. Ik ken alle plaatsen uit het verhaal, de straten, de huizen, de flats en het weggetje naar Zacler. De oudere man heb ik echter niet ontmoet.

[Lukas15]

Schitterend verhaal JP

[kukel]

U is een zeer opmerkzaam iemand met de gave dit te verwoorden.

Dank hiervoor.

[Esthertje]

Heerlijk om te lezen J.P. Ik ken de weg ook en volg je dus aan de hand de gehele route (maar in gedachte pak ik toch de auto, mozes kriebel, het is mij daar te steil om te wandelen)

[Corrie]

Net als Kukel bezit jij ook het vermogen om zeer beeldend te vertellen JP.
Ik heb dan ook van je verhaal genoten!!

[spookycat]

Gewoon prachtig vertelt,bedankt,we hebben er van genoten,een stukje tsjechie wat we redelijk goed kennen in onze ge dachten weer beleeft,onze avond is weer goed

[ceesfijneman]

Een prachtig verhaal J.p waar ik tijdens het lezen de beelden voor me zie. mijn dank hiervoor.

[mayca]

Ja, weer een prachtig verhaal. Ik ken de weg niet, nog nooit in de buurt geweest, maar zag hem wel voor me.

[Tabe]

Johannes P. schreef:

En benut, wankelend, de gehele breedte van de weg
Ik hoop voor hem dat hij niet naar Trutnov moet
Uit ervaring weet ik dat dat nog een heel eind is

Ik was uitgestapt, heer JP, en was met de man meegelopen. Maar alle gekheid op een stokje, weer een leuk verhaal, herkenbaar, zoals uit de reacties al blijkt. Overigens heb je dit verhaal aan het "papier" toevertrouwd, maar ik twijfel er niet aan dat je het OOK over 12 jaar nog herinnert.