[Corrie]

Ik vond het weer prachtig!! Ik ben nu al benieuwd naar het volgende verhaal!!!

[zapalky]

........
Dat regenen begon gewoon als wat druilerigheid, op zich niets ongewoons. Sterker nog, het kan best plenzen in Sumava, maar nu hield het niet op. Dagen en nachten lang; regen. Ja, en dat zoekt z’n uitweg weer terug via kreekjes, beekjes en rivieren. Zo ook het normaal rustig kabbelende stroompje achter de boerderij dat langzaam in volume toenam en tegelijkertijd daarmee dus ook de hoogte. Persoonlijk hadden we dat nog nooit meegemaakt, maar mijn Maatje vertelde ooit, dat het in het verleden het niveau wel tot aan de onderkant van het bruggetje was gekomen. Gelukkig werd het daarna een paar dagen een beetje mooier weer. En toen begon het weer te regenen. Dagen en nachten lang.

Het dorp waar de boerderij in ligt heet Kadesice. De huizen liggen aan twee zijden van de berg/heuvel. Aan de ene kant de nummers 1 en 42, over de heuvel heen, en hoger gelegen de overige nummers. Ooit was nummer 1 in bezit geweest van de familie van mijn Maatje, nu woonden ze in numer 42. De afstand tussen de twee “boerderijen” bedroeg slechts 50 meter. Huisnummer 1, was ooit ingericht geweest voor kleinschalige verwerkende industrie, hetgeen bleek uit de restanten van een watermolen of schoepenrad in het langsstromende beekje. Twee jaar voor onze komst overleed de eigenaar en kon de familie het pand en stallen uit de boedel kopen. Een unieke lokatie dus. Het gebied wordt lokaal Napajedla genoemd, en ik weet nog steeds niet waarom. Aan het einde van WW-II heeft het Amerikaanse leger de plaats willen gebruiken om er tanks te stationeren, maar de drassigheid liet dat niet toe. Daarna heeft de Socialistische heilsstaat 40 jaar lang en zonder enig resultaat getracht om het gebied door drainage in een betere conditie te krijgen. De verhalen die ik daar weer over hoorde zijn alleen al een boek waard. met regelmaat waren de lachtranen niet meer te stelpen, en naar verluid liggen er meer buizen verzonken in dat veld dan nodig voor de totale riolering van Praag. Hoe dan ook, het land werd uiteindelijk aan de familie weer teruggegeven en werd er een soort van “wiederguttmachung” afgesproken. Naar ik begreep was de keuze destijds tweeleding. keuze A: een zeker bedrag ineens en daarna een aflopende betaling, of keuze B: Mee delen in de opbrengsten van het land (toen nog steeds in bezit van de commune), zoals graan, aardappels, mais of dergelijke voor gebruik naar eigen inzicht.

De familie had echter besloten om op het meest geschikte deel een karpervijver aan te leggen. Hiertoe had een gerenommeerd ingenieursbureau een plan gemaakt dat bestond uit het enigzins vertakken van de beek, het opwerpen van een geschikte dijk, het creeren van een overloop zodat het waterniveau geregeld kon worden en een uitloop van het water naar de originele loop van het beekje. in het eerste jaar van ons verblijf was dat net gereed gekomen en was er al jonge vis in uitgezet en kon het graan uit de compensatievoorraden als voeder hiervoor worden aangewend. Als snel was het bij de reigerkolonie zo’n 40 km verderop bekend dat het daar een Non-Stop Restaurace was. Al met al toch wel een flink oppervlak dat met z’n afmetingen van 60 x 40 meter en op het diepste punt 2.5 meter tot de overloop, een flinke plas water opleverde. Voor de snelle rekenaars: Dat is grofweg 6000 kuub water, oftewel 6 miljoen liter. En dan kwam het water natuurlijk nog lang niet tot aan de rand van de dijk!

Haaks op de uitstroom, met slechts een afstand van 300 meter ligt het dorpje Rozsedly.

De regen hield niet op. Met bakken kwam het uit de lucht en via de radio en buren werden we geïnformeerd over de watersnood ellende die hier en daar al was ontstaan. De hevige wind die soms waaide verergerde de zaak aanzienlijk. De grond was verzadigd en kon geen water meer opnemen, de bomen, topzwaar, verloren hun grip en langzaam aan ontstonden er spontaan allerlei stroompjes uit het bos die maar bleven aanzwellen. Geen tsunami, maar vanuit de verte zag je wel steeds meer weidegebied onderlopen en het beekje, dat een woeste stroom was geworden, kon het niet meer verwerken, zodat het kolkende water niet alleen onder, maar ook over het bruggetje begon te stromen.

We dachten nog, nou dat houd wel een keertje op, maar ’s morgens bleek dat niet te zijn. Gelukkig had ik de nacht ervoor mijn auto hoger op de dijk gezet.
Het was geen rustige nacht, en naast het geluid van de wind en de regen werden we vroeg in de ochtend wakker van een ander geluid. Water.

De slaapkamer lag drie of vier treden hoger dan de gang en de overige vertrekken. We deden de deur open en zagen het water onder de buitendeur door de gang in golven en in de keuken spoot het water uit de ventilatieroostertjes boven de vloer, net als een soort douchekoppen. Kennelijk liep de vloer iets af, en verdween het water, door de kamers heen, weer door de voordeur. Maar dat gaf toch te denken. Kijkend uit het keukenraam gaf dit het beeld van een uitgestrekt meer dat eindigde net onder de vensterbank. De voordeur eenmaal geopend gaf een nog rampzaliger beeld. Het bruggetje, tussen de twee huizen door was niet meer waarneembaar en het water, dat de weg van de minste weerstand zocht, kolkte tussen de huizen door naar lager gelegen gebieden. Alle voorraden hout, ongezaagd hout en gehele bomen waren verdwenen. De schuren naast het huis waren ondergelopen en de inhoud begon naar buiten te drijven. En het bleef maar regenen. Er viel dus het nodige te doen en te inspecteren. Na wat klauter en spetterwerk konden we vanaf een hoogte een en ander aanschouwen: We waren een eiland geworden.

Vanaf het droge stuk van de dijk waar we op het punt stonden om ons dan maar op de een of andere manier te evacueeren, zagen we echter een ramp in ontwikkeling.

“Iemand” had kennelijk besloten, dat met hoog water, misschien de karpers wel in de overloop konden verdwijnen en had daartoe alle schotten tot boven aan toe aangebracht. Hierdoor was het waterpijl zo gestegen dat het op sommige plaatsen al over de rand siepelde. Weer zo’n 3 miljoen liter water erbij. Dat was nog niet zo erg geweest, maar die zelfde “iemand”, was ook bezorgd geweest dat de eventueel ontsnapte vis maar in de overloop moest blijven en had dus bij de afvoerpijp een fijnmazig rooster aangebracht. De uitstroom had het formaat van een waterkrachtcentrale en de druk op de pijpen was te groot om de verbindingen te behouden. Hierdoor werd het water tussen de pijpen door naar buiten geperst en kwam fontijnsgewijs in hoogte verschillend naar boven gespoten, afhankelijk van de druk van de windvlagen. Het werd wel héél erg drassig daar en ik verwachtte dat de dijk het zou begeven als de onderlaag zou zijn weggespoeld. De schuren met gereedschappen zaten op slot en door het kolkende water kon je er ook niet bijkomen. Met een Leatherman Tool begin je dan dus weinig om een vastgelast rooster los te wrikken. Dat was balen en vrouwlief begon zich ernstig zorgen te maken.

Zoals ik al schreef: Haaks op de uitstroom, op zo’n 300 meter afstand ligt het dorp Rozsedly.
En bijna 10 miljoen liter water.

Tijd voor wat telefoontjes dus. Na de inwoners, via de heer Jellinek, geïnformeerd te hebben over de op handen zijnde ramp, heb ik mijn Maatje maar gebeld met de hamvraag:Wat nu te doen.
Broer Milan woont in Zelezna Ruda, kent het gebied als geen ander. Afstand; pakweg 25kilometer. Wegen afgesloten, bruggen onbegaanbaar. Narigheid dus. Slechts in grote lijnen weet ik hoe hij het voor elkaar heeft gekregen, maar na drie kwartier staat er ergens, op een droog stukje ineens een Rood Peugeot’je en een groepje schreeuwende mannen: Milan en z’n maten. De hele kar volgegooid met spullen: wrikijzers, kettingzagen, voorhamers en meer van dat spul en z’n maten er boven op. Maar ja hoe moest hij bij ons komen over die binnenzee.
Dat moet je dus aan Milan overlaten. Ik heb het helaas niet kunnen vastleggen, maar het was een prijs waard geweest. Het rode autootje is ineens weg, maar boven het geraas van de wind is nog wel motorgeraas te horen. En daar verschijnt het ineens weer. En met een noodgang om vervolgens, aquaplanend de benodigde afstand, hoewel enigzins gevuld met water met succes te overbruggen. Het duurde daarna niet lang en was het rooster gesloopt en waren de bovenste schotten van de overloop verdwenen.

Dát had het water nodig en hiermee verdween de druk op de buizen en verdwenen de fontijnen. Het dorp was ondertussen al spontaan overstroomd door het water van de woeste stroom van de beek. Op lager gelegen plekken werden de mensen via de ramen uit hun huis gehaald. Stroom en telefoon bleven het doen en bleven we op de hoogte van de watersnoden elders in Tsjechië en Duitsland. We hadden dus eigenlijk nog geluk gehad.

Langzaam aan verminderde de regen en normaliseerde e.e.a. zodat we de laatste dagen van de vakantie ons konden richten op het vullen van de ontstane gaten en kuilen. Alle riolering was losgespoeld. De blubber uit de gangen, kamers, keuken, badkamer, schuren en stallen scheppen en hier en daar wat wegwerk verrichten. De auto heeft het droog overleefd en uiteindelijk konden we het gehavende, maar ondertussen al weer drogende gebied verlaten.

In september zouden we terugkomen om onze zaken bij de makelaar en de bank af te ronden. Het was ons laatste jaar op de boerderij.

[Corrie]

Het water staat bijna in mijn handen!!!! Je weet het wel spannend te maken hoor!

[mayca]

Ongelooflijk Paul!!! Wat een verhaal. Ik kan niet wachten op meer, wat kan jij schrijven zeg.
Ik zie je, Mayca.

[jolanda berben]

Geweldig, ja niet de wateroverlast, maar het verhaal.
Heb je dit destijds opgeschreven of zit dit allemaal nog zo in je hoofd?

[Tabe]

Ik dacht dat IK iets met water had, maar dit slaat alles. Dan was "mijn" wateroverlast maar een kleinigheidje.

[zapalky]

jolanda berben schreef:

Geweldig, ja niet de wateroverlast, maar het verhaal.
Heb je dit destijds opgeschreven of zit dit allemaal nog zo in je hoofd?

Dag Jolanda,
Nee hoor, gewoon uit het bolletje. D'r zit nog véél meer in, dus zal je met enige regelmaat wel weer een verhaaltje lezen.
Groet.

[jolanda berben]

Ik kijk er nu al naar uit.

[kukel]

jeetje man, jij kan VERTELLEN!

[Maria]

Ik zag het helemaal voor me, als een film. Spannend hoor!