[mayca]

Oh Hilde, ooit kwam er een echtpaar met 2 meiden naast ons staan. De caravan werd honderd keer op en neer gereden met een apparaatje. Toen ze zeker wisten dat we het gezien hadden, stond hij goed. Bijna bij ons onder de luifel. Maar goed, ik ben niet al te moeilijk en schik de stoelen en tafels wat anders.
Daar komen de kinderen uit de auto, schreeuwend en scheldend. Dat begon goed, maar ma doet ook nog even een duit in het zakje.
Nou ja, even wennen denk ik nog.
De boel staat en ma zet een stoel voor de voortent en gaat zitten. En vanuit deze stoel regelt ze alles. Weg is de rust. Zelden verlaat ze haar stoel. Pa loopt mopperend heen en weer, want ook hij wordt bestuurd vanuit de stoel. De meiden maken elkaar zowat af in de zandbak, op de schommel en op de glijbaan. Geen 1 keer komt er iemand in actie. Ik vreet me zowat op. Moeder blijft krijsen vanuit de stoel en pa moppert en probeert bij mij een grapje te maken in de trant van:"Je mag ze gratis hebben!".

Na verloop van tijd gooit de grote zus de kleine de zandbak in en ze ploft met haar gezichtje in het zand. Haar hele mond zit vol. Ik zie ma nog steeds in de stoel met haar armen over elkaar. Dan sta ik op en veeg de kleine schoon en zeg tegen de grote dat dit toch niet echt nodig was. Geen enkele reactie vanuit de stoel. Vanaf dat moment zitten de meiden vaak bij ons, nu hoeft ma helemaal niet meer in beweging. De meiden spelen met Rik en ik probeer alles in goede banen te leiden. We proberen spelletjes te doen samen. Dit gaat weken door. Ik heb geen seconde rust meer en ben blij dat ze vertellen dat ze de volgende dag weg gaan. Dan krijg ik 's avonds te horen dat ze toch nog een week blijven en ik kruip de tent in en barst in tranen uit.

Iedereen verklaarde me voor gek, maar ik had het ook zo te doen met die kinderen. Er werd alleen maar geschreeuwd naar ze, nooit een vriendelijk woord. Er werd helemaal niet op ze gelet, iets leuks met ze gedaan. Pa en ma kan ik nu nog uittekenen op hun stoel voor de tent.

[jolanda berben]

Ik hoor mezelf bijna praten, ik had dat echt hetzelfde gedaan.
Ze onder m'n hoede genomen. Misschien is dat de reden dat wij 'n huisje ergens huren, tot nu toe hebben wij alleen nog maar lachend kinderstemmetjes gehoord, en zeg nou zelf dat is toch het mooiste geluid wat er is.

[kukel]

Wat een verhalen!

En herkenbaar.

Ik kan er verschrikkelijk om lachen, laat die mensen toch gaar sudderen in de caravan/tent.
Ze hebben geen notie wat er aan de hand is.
Nou, ik dan nog minder.
Gewoon zeggen dat ze een paar meter moeten opdonderen als de kinderen te dichtbij komen en teveel herrie maken.
Die taal begrijpen ze en accepteren ze.
Die kinderen hebben behoefte aan duidelijkheid, en let maar op dat ze luisteren.
Gewoon laten gaan, niet kijken en luisteren zou ik zeggen.
Je vergalt je eigen vakantie.
En anders zelf verkassen.

makkelijk is het leven zo, vind je niet?

[Freddy2005]

Kukel schreef ooit dit:

Ik heb lang gewacht om te reageren.
Ik vind het een moeilijk onderwerp.
Onze ervaring is, als je in een Tsjechisch restaurant zit, de Nederlandse kinderen en de ouders daarvan er gelijk uit haalt.
De kinderen mogen alles, zijn niet in toom te houden door de ouders.
Herrie, hard praten, van je stoel afgaan en rennen.
Met verbijstering sla je het toneel gade.
De ouders reageren er niet op, als zij het maar gezellig hebben.
Ik heb absoluut geen oordeel over jouw of over je kind. Ik ken jullie niet, vandaar.
Maar het optreden van Hollandse ouders, en de kinderen, verdient geen schoonheidsprijs.

Groet van een soms ouderwetse Kukel.


Er is een gans topic over "Uit eten in Tsjechië met kleine kinderen "

[Esthertje]

Wil er nog iemand een camping beginnen ?

[jol@nda]

Wij hebben de laatste jaren altijd in een pension op een camping gelogeerd. Wij huurden beneden 2 kamers met keuken en "vreemden" boven in het pension. Als de kamers boven apart verhuurd worden dan zijn er soms dus 3 gezinnen. Vorig jaar, op de dag dat we aankwamen was onze zoon Mart jarig, hij werd 15 jaar. Ludmila, de campinghoudster en Martin een goede vriend zaten lekker buiten bij ons om wat te drinken. Onze nieuwe Deense bovenburen waren rond 21.00 uur gearriveerd (met vliegtuig en trein vanuit Praag naar Jablonec Nad Nisou). Even later kwam de bovenbuurvrouw mopperend en heel erg gepikeerd en met een harde onvriendelijke stem naar buiten om te vragen (zeg maar gerust om te zeggen) of wij nu van plan waren elke avond een vuurtje te stoken want ze kon de ramen niet open zetten want het stonk te erg!!
Ludmila zei meteen tegen ons: morgen gewoon weer een vuurtje maken hoor. Ze kan het ook wel gewoon vragen, ook al is ze misschien moe van de reis.
Even later huilde de Deense meisjes heel erg hard en werd er door de moeder heel hard geroepen en geschreeuwd of het niets was. Ludmila zei dat ze er de dag erop iets van zou zeggen maar dat wilden wij niet hebben. Ze zijn gewoon moe van de reis, dachten we.
Ludmila vertelde daarna dat de Deense mensen vorig jaar ook al geweest waren en dat die mevrouw een psychische stoornis heeft. Dat de man een Tsjech is en eigenlijk van haar wil scheiden maar niet durft omdat hij bang is zijn dochters kwijt te raken aan zijn agressieve vrouw.
We hebben de hele avond "lekker" buiten gezeten, lekker gedronken en pas tegen 23.00 uur koelde het een beetje af en het duurde nog lang voordat het boven weer wat rustiger was. De Deense mensen zijn erg op zichzelf. De meisjes, ongeveer 8 en 10 jaar speelden nooit buiten en zaten alleen maar op de kamers boven.
De hele dag hoorde je alleen maar moeder tegen de kinderen krijsen. Deuren werden hard dichtgeslagen en de meisjes huilden de hele dag. Het was verschrikkelijk. Dan gaat je moederhart overuren maken hoor, dat kan ik je vertellen.
Op onze laatste avond (was eigenlijk niet de laatste maar Bart moest zo nodig ziek worden zodat we naar Nederland naar het ziekenhuis moesten)was het boven weer raak. Een gegil, een gekrijs, de meisjes huilden weer en de moeder schreeuwde weer alles bij elkaar. Ik kon het niet mee aanhoren. Ik ben naar boven gegaan, terwijl Bart me riep dat ik me er niet mee moest bemoeien. Het jongste meisje stond op de gang te huilen. Ik vroeg op mijn manier waar papa was? Ze haalde haar schouders op en ik heb haar met veel moederliefde getroost (ik zit hier weer te huilen nu ik dit typ en heb kippevel over mijn hele lijf).
De deur van de kamer stond open. Ik zag het oudste meisje onderin de kast kruipen en dat moeder het kind er weer goed lomp uit trok.
Ik heb keer flink hard geroepen wat voor moeder ze nu was om haar kinderen zo te behandelen. Ze laat haar dochter los, komt de gang op, trekt het meisje uit mijn armen de kamer in en zegt doodleuk: It is because of te bad weather that they are not sweet today, en ze gooit de deur dicht.
Daar stond ik te bibberen. Ik kon verder niets meer doen.
We zijn de dag daarna naar huis gereden en ik had toen andere zorgen maar ik heb nog veel aan de meisjes gedacht en hoop dat de vader het op heeft kunnen brengen om met zijn mooie dochtertjes bij haar weg te gaan of dat ze op een andere manier hulp gezocht hebben!

[mayca]

Wat een verhaal Jolanda.
Net zoals in mijn verhaal zijn het niet de kinderen, maar de ouders die opgevoed moeten worden.
Ik kan me hier niet van afsluiten, en dat terwijl ik heel goed tegen herrie of lawaai kan. Dat maakt me helemaal niets uit. Ik slaap op een waslijn als het moet. En kinderen moeten leven!
Maar ruim drie weken naast mensen staan die hun kinderen totaal negeren, alleen maar schreeuwen, zodat die kinderen ook helemaal overstuur raken, en maar blijven plakken op die stoel, gaat me te ver. En dat allemaal omdat pa en ma rust willen hebben en vakantie willen vieren. Ze beseffen alleen niet dat ze het tegenovergestelde bereiken. Dat al dat geschreeuw geen enkele indruk meer maakt. Ik kan me niet voorstellen dat ze een ontspannen vakantie hebben gehad of ooit zullen krijgen.

[hilde_kees]

Ik kan met je meevoelen Jolanda.

Je wilt wel helpen, maar je hebt geen echt contact met de mensen.
Ze leven op een andere planeet. En wie weet wat de achtergrond is.

Ik ben als `hulpmoeder`bij een natuurproject wel eens door een kleuter aangesproken. Toen ik op mijn knieen op de grond ging zitten , om de kinderen bloemetjes of kevertjes te wijzen vroeg ze aan mij. Wordt jouw mama niet boos nu je broek vies wordt?
Dat kwam zo uit haar hart.

De tijd is er ook naar. Als je haar maar goed zit. Als je auto maar groot genoeg is Als je kleding maar van het goede merk is .......en zo kan ik nog uren doorgaan.


Hilde

[Corrie]

Ja Jol@nda, ik kan me voorstellen dat je er nog steeds van kan janken!! Zelfs bij mij schieten de tranen in de ogen bij zo'n verhaal!!
Het is zeker te hopen dat de vader iets heeft "gedaan".

[Krulletje]

Rijst bij mij wel de vraag bij zo'n triest verhaal of de vrouw in kwestie niet meer gebaat is bij opname in een psychiatrische kliniek dan bij een scheiding.