[hilde_kees]

Naar aanleiding van mijn vakantieherinneringen van 2006 kwam er een klein stemmetje in mijn hoofd dat riep ook een minder leuk voorval te verwoorden.
Dus bij deze laat ik jullie kennismaken met de familie Krijsman.
Deze naam heb ik ze gegeven,want ik zou hun privacy natuurlijk niet willen schenden.

Op een mooie ochtend redelijk vroeg zitten we nog na te genieten van ons ontbijt als er een groepje mensen aan komt lopen. Nederlanders , die pas zijn aangekomen. De gezichten staan niet echt vrolijk.
Wat zou de oorzaak zijn? Lukte het niet met het opzetten van de zeer trendy tent, die ook wel heel veel haringen heeft? Of valt de plaats op de camping tegen? Hebben ze iets verkeerds gegeten? Maar waarschijnlijk zal het de psychose zijn waar veel net aangekomenen last van hebben.
Een bevriende campinghoudster legde me eens uit , dat je net aangekomen klanten gerust moet stellen . En dat je pas na een a twee dagen de echte mensen ziet. Ze moeten eerst tot rust komen en zich realiseren dat vakantie leuk is.
Dat laatste zal het dan wel zijn voor de volwassenen. Maar die kinderen dan. Meestal zie ik de kinderen binnen de kortste keren met andere kinderen spelen. Deze kinderen blijven `vastgeplakt`naast hun ouders.

Inmiddels zijn de gasten ons dicht genaderd. Wij hebben een luxe plek met veel schaduw en dicht bij het water. Mijn mond gaat al open om goedemorgen te zeggen. Maar zogauw ik oogcontact probeer te maken, worden de hoofden afgewend en installeert de hele familie zich.
Ach denk je dan. Misschien hebben ze slechte ervaringen met goedemorgen wensen.
We hebben een dagje camping gepland en we gaan maar eens lekker luieren,
Onze `gasten`denken hetzelfde. de ouders installeren zich met een boek en de kinderen gaan zwemmen.
Ik werk met kinderen dus mijn oren zijn wel wat gewend. Maar na enkele ogenblikken kijk ik toch verstoord naar deze familie.
De ouders zitten nog lekker te lezen. En broer en zus krijsen en gillen dat het een lieve lust is. Het lijkt wel of er een vermoord wordt.
Ik probeer er niet meer op te letten. Ach , het is hun eerste dag, het komt allemaal nog wel goed.
Niet naar kijken, en ik leen de MP3 van mijn dochter. Dan klinkt het krijsen in ieder geval wat minder doordringend.
Het lijkt er niet op dat ze vandaag van plaats veranderen. De honden gaan reageren op het gegil en we besluiten de plannen aan te passen.
We gaan weg van de Krijsmannen, lekker naar een stiller stukje Tsjechie
wordt vervolgd

[Krulletje]

Heel herkenbaar, Hilde, ga door!

[Esthertje]

Ik krijg al hoofdpijn bij dit verhaal alleen al en er komt nog meer :snik:

[mayca]

Oh, of ik dit herken!!

[Sas]

Mmm sorry, herken het "gelukkig" niet.

[kukel]

Ik zeg nog even helemaal niets.

[Maria]

hilde_kees schreef:

Dus bij deze laat ik jullie kennismaken met de familie Krijsman.
Deze naam heb ik ze gegeven,want ik zou hun privacy natuurlijk niet willen schenden.

Hmm, de rest volgt nog, maar ik kan me toch niet voorstellen dat je hen hun naam gevraagd hebt???

[hilde_kees]

Tijdens onze belevenissen kwam deze naam bij mij spontaan op als de meest passende.
Als ik hun echte naam zou weten, zou ik hem niet gebruiken.

Hilde

[hilde_kees]

Als we terugkomen is het inmiddels al bijna kinderbedtijd.
We praten even met wat medekampeerders onder het genot van een tsjechische versnapering.We vertrekken op tijd naar ons mandje want voor morgen hebben we plannen.
`s Ochtends is het nog heel stil en zogauw de broodjes er zijn gaan we ontbijten en vertrekken we. De honden zijn al lekker uit geweest.
We manen onze kinderen tot een beetje zachtjes. Niet iedereen houdt van vroeg opstaan.

Als we terugkomen aan het eind van de dag maken we een praatje met onze buren. De fam Krijsman zit op hun vaste stek . En in ongeveer dezelfde situatie.
Ouders lezen, kinderen in het water en ja hoor ze krijsen.
Terwijl we onze belevenissen aan de buurman vertellen komt er beweging in vader Krijsman. Hij roept dreigend :`Moet ik bij je komen`.
Buurman geeft daarop de reactie: Dat is wat ze willen en hij zegt het steeds, maar hij heeft zich nog geen enkele keer met zijn kinderen bemoeid. Ik wordt gek van dat gegil en gekrijs.

Ik haal opgelucht adem. Ik vroeg me af of ik al zo`n oude chagerijn aan het worden was, die niets van kinderen kan velen. Maar er zijn meer mensen die oordopjes wensen.

Later tegen de avond,terwijl we onze dames tijdens hun tafeltennis wedstrijdjes bekijken ,komt er een auto met behoorlijke snelheid de camping op gereden. Er wordt doordringend gefloten door de campinghouder, en de bestuurder wordt aangesproken.

Alweer een dag voorbij,
De volgende ochtend is weer zo`n prachtige dag. Heerlijk zittend voor de tent probeer ik echt wakker te worden. Kees gaat vast een rondje met de honden .
Ik hoor kinderen aankomen. We staan ook vlakbij de schommels.
Het zijn de Krijsmankids. Grote zus instrueert Abe, hij moet de tweede schommel vasthouden. En dienstbare broer voert uit. Er komen geen andere kinderen, dus dat scheelt . Als zus terug is zegt Abe dat hij ook moet plassen en of ze dan ook zijn plekje wil reserveren.
Ik geloof mijn ogen en oren niet. Er wordt gescholden en geduwd en geslagen. Ik herken opeens de situatie in het water van gisteren. En ik kan het niet laten er wat van te zeggen.
Ik zeg tegen de agressieve dame dat het niet zo aardig is wat ze doet.
En dat iemand pijn doen niet de bedoeking kan zijn. Inmiddels krijst Abe alle kampeerders wakker. En vertrekt grote zus beledigd.

Bij het halen van de broodjes treffen we de buren. Zij gaan de hele dag weg. `Dat gekrijs van gisteren wil ik niet weer een dag aanhoren,` geeft hij aan.
Dat zet ook mij aan het denken. Dus overleggen we . En we besluiten ook op pad te gaan.
Ondertussen zien we de rode stoeltjes aankomen. En we horen nog geen gekrijs. Maar.....luid toeterend komt grote zus naast moeder aangelopen tot dicht bij onze stoelen. We zijn inmiddels ons reisklaar aan het maken. En in een flits zie ik haar triomfantelijk toeteren in mijn richting.
Ik kan het niet tegen houden. Ik moet met die moeder praten.
Ik loop naar haar toe. Ik zeg goedemorgen en vertel haar dat ik haar dochter terecht heb gewezen.
Ja , ze zei dat u boos op haar was om niets, was het antwoord. Ik legde geduldig uit dat ze haar broertje flink had geslagen en dat hij hard was omgeduwd en dat dat zijn gekrijs verklaarde.
`Ach` ; zei mevrouw Krijsman, `Als Abe zo gilt en krijst dan heeft hij het naar zijn zin.`
Mijn mond viel open van verbazing . Ik kon het niet laten haar het advies te geven af en toe is te kijken naar het gedrag van haar kinderen. Ik kon het niet laten haar aan te geven dat wij de hele dag weg waren , net als onze buren. Zo kon ze in alle rust analyseren wanneer haar Abe begon te krijsen.
Aan het eind van het gesprek vertelde ze me dat ze in de loop van de dag toch zouden vertrekken.

Ik groette en vertelde het goede nieuws in de auto.
Kees had al aangegeven dat ik niet op andermans kinderen hoefde te letten, maar dat zit ingebakken.

`s Avonds vertelde ik een beetje beschaamd het voorval aan de campinghoudster, het waren tenslotte hun klanten.
Maar deze stelde me gerust. Tijdens onze dagjes uit waren er meerdere confrontaties geweest. Steeds veel te snel rijden op de camping was hun sport. En eigenlijk waren ook zij blij dat ze waren vertrokken.

Dat stelde me gerust .
helaas hoor ik niet bij de groep mensen die zich om draait en doet of er niets gebeurd. Voordat ik het zelf merk ga ik in actie. Niet driftig , maar ik spreek mensen wel aan, En hoop dat ook anderen dat naar mijn kinderen doen.

Hilde

[Corrie]

Hilde, mooi verteld, en wees niet bang hoor, als ik naast je sta bemoei ik me er ook zeker mee, ook ik kan het niet laten!!