[Johannes P.]

Hij is niet gemakkelijk, houdt niet van vreemden
Groot is hij wel
En stoer
Hij maakt niet snel nieuwe vrienden
Snauwt van zich af als ie ’t niet vertrouwt
Maar heeft hij je eenmaal geaccepteerd dan is het voor het leven
Enne… kom niet aan mij of mijn vrouw als hij je niet kent…

Adrspach, Pasen 2004

Het is elf uur
Ik stal mijn auto op de grote parkeerplaats voor de ingang
‘t is rustig
We hebben een wandeling gepland
Ik open de achterklep en til hem uit de auto
Nieuwsgierig kijkt hij rond
Een beetje zenuwachtig
We lopen naar het loket en betalen het entreegeld
Twee kaartjes, hij mag gratis naar binnen
Het is koud maar droog
De wandeling valt niet lang uit maar is wel mooi
Indrukwekkende rotsformaties
Af en toe lijkt het alsof je door mensen geconstrueerde gangen loopt
Kabbelende beekjes
Bruggetjes
Jammer van al die trappen
Die kan hij niet op
Hij is nog jong maar heeft al artrose
Na een uurtje lopen we terug
Het is wat drukker geworden
In de verte zie ik drie knapen op het pad bij de ingang
In tamelijk benevelde toestand ondanks het vroege tijdstip
In hun hand een stok met daaraan kleurige linten
Een fors exemplaar van een labrador vergezelt hen
Loslopend
Iedere passant wordt met het zweepje bewerkt
Zachtjes weliswaar en om de onderbenen
Maar toch…
Ik heb al het een en ander meegemaakt
Dirigeer hem en mijn vrouw schielijk achter een rotsblok
Wacht totdat het gezelschap richting restaurant vertrokken is
Dan lopen we terug naar de auto
Ik wis het zweet van mijn voorhoofd als ik weer achter het stuur zit
“Meneer” kijkt me vanuit het achtercompartiment onschuldig aan
Heeft geen idee waarom hij ruim een kwartier “af” moest

’s Avonds in ons huisje vlei ik me op de bank
Een Bacardi cola voor me, dubbele Bacardi
Hij gaat naast me liggen
Legt zijn kop op mijn schoot
Kijkt me aan met zijn prachtige grote boxerogen
Ik streel zijn ruige nekharen
En vergeef hem

In september 2004 is hij overleden, zes jaar oud
Nog steeds zie ik af en toe die ogen
Waarin een grenzeloos vertrouwen
Hoor ik het getik van zijn poten over het parket
We hebben nu een andere makker
Makkelijker, vriendelijker
Maar “hem” vergeet ik nooit meer
Hij is onlosmakelijk verbonden
Met mijn eerste stappen in het voor mij destijds "vreemde" Tsjechie

[Esthertje]

Jemig Jeepee, had je niet even kunnen waarschuwen ....
Zit ik hier met al mijn hormonen :snik:
Maar desalniettemin een prachtig verhaal en ik weet zeker dat het een geweldige vriend was!

[Johannes P.]

Sorry Esther, ik vertel wat me te binnen schiet... En dat was dit verhaal vanavond...

[Sas]

Agossshh. Ik denk meteen aan mijn hond. Ze is nu ruim 13 en soms mopperen we wel. Ze verhaart zo erg. Ze blaft elke keer als er een visite opstaat die al geruime tijd binnen is. Ze ziet en hoort het niet meer zo best. Nu gaat ze met oudjaar als wij naar CZ gaan naar mn vader. Stom is dat, tis maar een hond maar ik vind het best moeilijk om haar over te dragen voor een week aan mn vader. Terwijl ik weet dat ze het daar heel goed zou hebben. Maarrrrrrrr ontsnapt ze niet zodra ze t kan (want als vrouwtje weg is, probeert ze alle wegen). En tja ze is al oud, wat als ze ziek word of opeens ...

He bah, ik moet er nog ff niet aan denken.

[CZ fan]

Wat een mooi verhaal zeg! Als ik dit zo lees, gaan mijn gedachten terug naar onze trouwe hond Achmed. Hij is ruim 14 geworden en september dit jaar is hij helaas dood gegaan. Hij werd dement, kon op het laatst niet meer lopen, was gewoon op. En zoals Sas ook al schreef, al die haren! We hebben nu een pup van 4 mnd, een Duitse dog en daar genieten we nu weer van!

[mayca]

Esthertje schreef:

Jemig Jeepee, had je niet even kunnen waarschuwen ....
Zit ik hier met al mijn hormonen :snik:

Jeetje Johannes, ook zonder "hormonen" grijp ik naar de zakdoeken. Toch wel heel bijzonder wat een hond, of eigenlijk elk beest, voor je kan betekenen. Het komt, denk ik, door dat grenzeloos vertrouwen, dat aanhankelijke. Die prachtige bruine ogen (in ons geval). Onze Mazzel gaat overal mee naar toe, dit jaar ook naar "mijn eerste keer in Tsjechië". Dat ging prima, zelfs de twee dagen rijden was geen probleem.
Ja en soms mopper ik op d'r, dat blaffen, die enorme staart die nu alle kerstballen onderuit de boom zwiept. Maar een blik van d'r, doet me alweer smelten.
Bedankt voor je mooie, lieve en ontroerende verhaal.

[Corrie]

Wij hebben geen hond, ook geen kat trouwens, en we willen er ook geen, we gaan veel te veel met vakantie, ik zou me dood ergeren aan al die haren, maar dit soort verhalen doen me bijna verlangen naar zo'n huisgenoot!! Dank je wel Johannes dat je ook dit verhaal weer met ons wilde delen.

[cor]

mooi verhaal.wij hebben altijd een hond gehad (soms 2)altijd mee op vakantie.als je wat ouder wordt is het prima om een hond te hebben je bent veel meer in beweging.ontmoet andere mensen en je hebt fatastische kameraad.

[bruinh]

Prachtig verhaal, precies hoe een dierenvriend zich voelt, ook wij hebben een prachtige hond die mee gaat op vakantie, de liefde die je krijgt, de fietstochten en en het hardlopen en het waken als de ik nachtdienst heb en Nelly ze uitlaat rond middennacht, laat ze maar niet te dichtbij komen.

[kukel]

Johannes,

Een mooi verhaal.
Ik heb geen enkel huisdier omdat we teveel weg zijn.
En als je een beest neemt moet je er goed voor zorgen. Vandaar.
Het mooist zijn altijd de herinneringen.
Net als je dat beesie geknuffeld hebt, knuffel je het verleden.
Maar niet te lang, leven ligt voor ons en niet achter ons.

Groet van Kukel die aangelijnde honden het leukst vindt.