[Tabe]

Harige poten.

Het is 8 juli 2007, de dag na de huwelijksvoltrekking van Gorrit en Lina in het mooie rustieke kerkje in Trutnov. Iedereen komt ietwat versuft uit de slaapkamers van pension Hubert in Horni Marsov. Erik maakt het helemaal bont. Met wallen onder zijn ogen komt hij om 09.30 aan het ontbijt. Langzaam ontdooit iedereen en maakt plannen voor de komende dag. Het is mooi weer; warm maar niet te warm. Leuk voor een wandeling of…… een ritje met de kabelbaan van de berg Cerna Hora. 1299 meter hoog en dus uiteraard een mooi uitzicht. Erik, Marianne, Naomi, Doety en ik besluiten het laatste.

Hoewel ritjes met zwengelende bakjes aan een draadje nu niet een van mijn favoriete hobby’s is, geef ik me gewoon over. Al is het met knikkende knieën. Het blijkt gelukkig ook niet Erik zijn favoriete bezigheid te zijn. Maar…. Het was mooi, met zijn allen in zo’n bakje. Schitterend uitzicht en daar houd ik van. En redelijk veilige bakjes, wat mijn vertrouwen in de Tsjechische techniek wat groter maakte.

kabelbaan.JPG
(foto)

Boven op de berg hebben we een leuke wandeling gemaakt. Zonnende hagedissen gezien, die geheel niet bang waren van de mensen om hun heen. Daarna een lunchpauze gehad in een leuk restaurantje boven op de berg. Het pivootje smaakte voortreffelijk.

Boven op de berg staat ook nog een grote stalen uitkijktoren, die mogelijk voorheen voor andere diensten werd gebruikt. Voor 10 kroon per persoon kun je de toren beklimmen. Ik geloof zo’n 160 stalen/ijzeren traptreden., smal en stijl omhoog.

uitkijktoren.JPG
(foto)

Naomi en Erik willen deze toren wel beklimmen. Zelf stond ik niet zo te trappelen. De berg was hoog genoeg en in de kabelbaan was het uitzicht al schitterend. Dus waarom nog een vermoeiende klim naar het topje van die toren? Het door Erik in het vooruitzicht gestelde uitzicht gaf de doorslag Ik zou met mijn oude lijf de toren beklimmen. 160 steile en smalle ijzeren traptreden. Het uitzicht dat deed het hem. DAAR zou ik het voor doen!!!

Na een stevige beklimming die een vorstelijke aanslag op mijn conditie deed, naderde ik het platform op de top. Een stalen platform. Al zuchtend en kreunend nadere ik dat platform. Even hield ik stil om wat bij te komen om de laatste treden te nemen. Mijn ogen waren juist ter hoogte gekomen van het platform, en……ik kijk daar recht tegen twee harige benen van een jongeling aan. In duidelijk Nederlands zeg ik tegen de meeklimmende Erik: “Ga ik helemaal naar boven voor het uitzicht en het eerste wat ik zie zijn twee harige poten”. Zegt de eigenaar van die stelten in even duidelijk Nederlands: “DAAR kan ik toch niks aan doen!
Tja, Nederlanders kom je overal tegen..

[Esthertje]

Geweldig Tabe, leuk verhaal!

[jolanda berben]

Ze zitten ook overal he, die harige nederlanders.

[Krulletje]

Wat een leuk verhaal, Tabe. Ik had eerlijk gezegd iets over spinnen verwacht.

[Corrie]

Weer een prachtig verhaal Tabe, ik heb genoten!!

[Pelhřimov]

wat een schitterend verhaal Tabe

[PuNkEnStEiN]

Ik heb de berichten over de hagedissen verplaatst naar dit topic.

[tsjechie]

Vervolg van het verhaal van Tabe.

We zouden naar Cerna Hora gaan om te genieten van het uitzicht. Leuk idee, wij zijn al vaak aan de voet van de berg geweest maar nog nooit boven. Afijn, wekker zetten; wakker worden; maar iedereen was al voor dag en dauw verzameld in de ontbijtzaal toen ik (Erik) nog druk bezig was met het interpreteren van het geluid dat uit mijn telefoon kwam.

De TOP reis voorliep voorspoedig tot het moment dat Tabe die harige poten tegenkwam.

Na de aanvaring van Tabe met de harige Nederlands sprekende benen en het genieten van het uitzicht bovenop deze stalen toren zijn we begonnen aan de afdaling. Nou was ik (Erik) al niet zo helder omdat ik veel te vroeg uit mijn bed getrokkken werd.

De afdaling ook bestaand uit 106 stalen treden en 2700 meter minder stevige stalen kabels. Dat vooruitzicht op het uitzicht deed ook al zijn invloed gelden op mijn denkcapaciteit.

De afdeling van de 106 stalen streden begon voorspoedig. Maar na er zo'n 103 gehad te hebben viel mijn oog op een bordje waar ik duidelijk uit opmaakte dat er valgevaar bestond. Mijn, nog niet wakkere, hersenen rekenden het snel door. Waarom pas na 103 treden een bordje met valgevaar. Direct daarop wist ik waarom, de volgende trede was hoger dan de andere. Gelukkig bleef ik aan mijn vinger hangen.

Beneden aangekomen waren Doety en Marianne druk in gesprek met harige poten en de rest van het gezin waartoe hij behoorde. Gelukkig had de moeder een WC-papiertje waarmee ik het gat in mijn vinger provisorisch kan dichten.

Maar ja, nu kwam het gevaarlijkste stuk nog. De kabelbaan. Ik had nog even uitstel, de dames moesten nog naar de WC. Ik maakte even gebruik van de tijd om de techniek van de kabelbaan te analyseren. De karretjes gaan behoorlijk snel, maar aangekomen bij het eindstation gaan ze veel langzamer. Vernuftig hoor. Maar oh doen ze dat zo. Het karretje wordt losgehaakt van de grote kabel en over een paar tandwielen langzaam rond het uit- en instap punt geleid. Aan het eind hangt een profiel waarmee een beugel van het karretje de deuren sluit. Hahahaha, die deuren krijg je onderweg dus echt niet meer open. Je zit gewoon opgesloten. Veilig toch? Ehhh misschien wel. Aan het eind van het in-en uitstapperron wordt het karretje weer op de kabel gehangen. De kabel rolt behoorlijk veel sneller dus dan lijkt het alsof je afgeschoten wordt. Prima oplossing, mooi stukje techniek. Maar dat betekent dus wel dat het karretje los op het kabeltje hangt. LOS??!!?? De wrijving zal er wel voor zorgen dat het karretje niet over de kabel naar beneden glijdt. Toch??!!?? En het karretje wordt toch altijd netjes in het midden van de kabel gehaakt. Toch??!!??. En dat springen van het karretje als je langs de palen gaat, dan is het karretje toch wel zo zwaar dat deze niet van de kabel kan haken Toch??!!??

Ik kon natuurlijk ook lopend naar beneden. Hoe ver is dat nou helemaal. Maar als Tabe erin durft, dan moet ik toch ook durven. Nou mooi niet dus. Of toch wel. OKE, ik ga wel mee. Schrik: Wat zegt Doety nu. Iets over alleen in een karretje?? Genieten van het uitzicht?? ja, inderdaad ze heeft gelijk dat is veel mooier.

Er gaan honderden van die karretjes naar beneden en het is nog nooit fout gegaan. Toch??!!?? Maar ja, een keer moet de eerste zijn. En met z'n allen, Oke. Maar alleen?? Ok, mijn vrouw (Marianne) gaat mee. Dochter (Naomi) springt nog gauw even bij Tabe en Doety in het karretje. Het volgende karretje arriveert, MAG IK GILLEN???

Instappen; Dat lukt, het zit prima op die banken. We zijn onderweg. De deuren gaan dicht (en kunnen NOOIT meer open); Enig geschud (Oh jee hangen we wel recht op de kabel); De versnelling; (voelt goed, maar die haak zit toch wel goed vast); Steil naar beneden, (die berekening over wrijvingskracht klopt toch wel hoop ik); Wouw een uitzicht (wat is dat hoog, ze kunnen de palen toch wel lager maken); De eerste paal nadert (De test of we blijven hangen of dat we van de kabel afwippen en neerstorten). Gaat mijn vrouw nou echt staan om foto's te maken??? Ja, dat doet ze (Het zwaartepunt moet onderin blijven omdat we anders teveel zijdelingse kracht opbouwn en van de kabel kunnen schieten, oh ja, ze staat natuurlijk nog steeds op de bodem dus dat gaat goed); Volgende paal komt eraan; (Waarom zoveel palen?? Waarom van die hoge palen??). Enige palen verder komt het vertrouwen in deze Tsjechische techniek toch een beetje terug. Maar dan: NEEEEE We remmen af, toch geen noodstop, nee niet NU. Waarom op het hoogste punt. Waarom ben ik nou ingestapt, ik kan toch later naar de fot's kijken. Oh jee, we hange stil. Net boven de bomen. En dan maar lekker wiegen op de wind die ons karretje van de kabel al probeert te schudden. Hoor ik Tabe schreeuwen?? nee. Mooi want dan kan hij mij ook niet horen. Eigenlijk is het heel rustig en vreedzaam hier. Wat een ellende. Na enige minuten EXTRA genieten van het uitzicht komt de kabel langzaam weer in beweging. Gelukkig langzaam want anders is die wrijvingskracht misschien niet groot genoeg. Het laatste stukje afdaling, het laatste genieten van het uitzicht!!

Maar dan komt het eindpunt inzicht. Zullen we over het beton naar binnen vliegen of knallen we ertegen aan. Ach het vorige karretje ging er ook overheen. Maar als de kabel iets slapper hangt. Oh jee, wat gaan we hard.

En dan: DE BEVRIJDING. De deuren gaan open en ik mag eruit.

Nu nog een paar betonnen traptreden naar de parkeerplaats, kan daar nog iets fout gaan??

De totale schade blijft beperkt tot dat gat in mijn vinger. Het was mooi, maar ik ga NOOIT meer in een kabelbaan. En als ik dan toch moet, dan alleen nog maar naar boven.

Groeten

[jolanda berben]

Erg he, 'n beetje hoogtevrees, maar dan toch telkens weer in die stomme dingen stappen en vervolgens voor de zoveelste keer zeggen dat je er noooooooit meer in gaat.Tenminste zo gaat dat bij mij.

[Doety]

T'was maar goed dat Erik geen mali kaloti (kort broekje)aanhad, want anders had je zijn knikkende knieen gezien.