[Johannes P.]

Brno, 4 oktober 2004, Bureau Vreemdelingenpolitie

Het bureau opent om 10.00 uur
Ik ben er een half uur eerder, ben graag op tijd
Er is een afspraak gemaakt voor vandaag, maar niet voor een bepaald tijdstip
Ik duw de toegangsdeur open en ga het, opvallend moderne, gebouw binnen
En constateer dat ik niet de enige ben die vooruit denkt
De vierkante ruimte, zo’n 10 bij 10 meter staat “afgeladen” vol
Een mengeling van nationaliteiten, vooral de Vietnamese
Ik leg me er bij neer dat ik wellicht de hele morgen “zoet ben” met het ophalen van mijn verblijfsvergunning
Achter de entreeruimte is een gang met aan beide kanten vier deuren
Daarachter weer een vierkante ruimte met tafels, stoelen en een heren- en damestoilet
Op elke deur hangt een bordje met een nummer en een tekst, in het Tsjechisch
Voor iedere deur staat een rij mensen
Mijn contactpersoon heeft me verteld waar het Bureau Vreemdelingenpolitie zich bevindt
Bij welke deur ik moet zijn heeft hij niet gezegd
Terug naar de entreeruimte
In een hoek, links achterin, zit een mevrouw achter een goedkoop ogend tafeltje
Ik toon haar het plastic mapje met mijn aanvraagformulier en verdere benodigdheden
Vraag in het Engels waar ik moet zijn. Dan in het Duits, want ze kijkt me vragend aan.
Tenslotte bekijkt ze mijn mapje
Er gaat haar een licht op
Ze schrijft een nummer op een stukje papier, houdt het me voor en gebaart naar de gang
Het blijkt de laatste deur aan de rechterkant te zijn
Enige tientallen mensen staan te wachten op hun beurt, sommigen tegen de muur leunend
Ook het enige bankje zit vol.
Ik kijk of ik ergens een nummertje kan trekken maar zie niets
Dat wordt tellen…
Ik kom tot 23. Drieëntwintig mensen vóór me en het is pas kwart voor tien
Ik zoek een plaatsje in de rij en klem mijn mapje onder mijn arm
Voel voorzichtig in mijn binnenzak of de plak chocolade niet te warm wordt en begint te smelten
Chocolade die ik volgens mijn contactpersoon mee moest nemen
Om de beambte die over de verblijfsvergunningen gaat gunstig te stemmen
Eerst dacht ik nog dat hij me een loer wilde draaien
Zijn gelaatsuitdrukking bleef echter dermate serieus dat ik toch maar een flinke reep kocht
Ik koos zelfs voor een luxe versie om haar nog meer ter wille te zijn.
Dan begint het wachten.
Wat doet een mens als hij wachten moet en er verder niets te doen is?
Hij gaat mensen kijken, mensen die eveneens wachten
Ongeveer de helft is van Vietnamese afkomst, mannen alleen of met hun gezin
Sommige wat sjofel gekleed, andere in hun beste pak of jurk
Kinderen die met grote ogen omhoog kijken en zich afvragen wat zij en al die anderen hier doen
Een jongen en een meisje van Duitse afkomst, studenten schat ik in
Een man met zuid-Europese trekken in een gedistingeerd donker pak
Een zakenman/vertegenwoordiger in een “zeer grijs” pak
Stropdas, smetteloos witte blouse, glanzend gepoetste schoenen en attachékoffer
Hij kijk vriendelijk maar wat afstandelijk om zich heen
Verder een gemêleerd gezelschap van mannen en vrouwen
“Westerse” afkomst, variërend in leeftijd van ongeveer twintig tot vijfenveertig jaar
Ze hebben één ding gemeen; ze zijn allemaal vóór me…
Een nieuweling sluit zich aan en vraagt iets, vermoedelijk in het Tsjechisch
Na een korte stilte wijst een vrouw naar mij
Ik ben een ogenblik in verwarring, dan zegt ze “You… last…”
Vervolgens wijst ze twee keer naar zichzelf en dan naar mij
Het wordt me duidelijk hoe het werkt
Iedere nieuw aankomende vraagt wie de laatste is
Dat scheelt, hoef ik in ieder geval niet meer te tellen
Tien uur, de deur gaat open en “mevrouw de beambte” verschijnt in de deuropening
Op haar uitnodiging verdwijnt het eerste stel in het kantoortje
Twee tegelijk, dat schiet lekker op denk ik, nog maar eenentwintig mensen voor me
Als het stel een kwartier later nog binnen is wordt ik minder optimistisch
Ik begin te rekenen, eenentwintig maal 15 minuten…. dat wordt een latertje
Na een poosje komen ze naar buiten
De volgende bezoekjes duren gelukkig korter
Toch begint de klok geleidelijk aan richting twaalf uur te lopen
De lucht wordt bedompt; er is weinig ventilatie en er zijn veel mensen
Voor alle zekerheid haal ik de chocolade uit mijn binnenzak
Verplaats het naar de wat minder warme zijzak van mijn jack
Ik werp nog maar eens een blik op mijn mede-wachtenden
De kinderen beginnen te jengelen
De “Zuideuropeaan” leunt nu ook tegen de muur met alle risico’s van dien;
een mogelijk smetje op zijn ìn-zwarte pak
De studenten halen een agenda tevoorschijn en krabbelen wat daarin
“Grijs Pak” begint wat minder vriendelijk te kijken
Om vijf over twaalf vindt “MDA” (mevrouw de beambte) het tijd worden voor haar lunchpauze
En verdwijnt in een van de kamers aan de andere kant van de gang
Gelukkig houdt ze het kort, om half een is ze terug en ontvangt de twee studenten
De rij wordt korter, na mij hebben zich maar twee mensen aangesloten
“Grijs Pak” kijkt op zijn horloge, zijn gelaatstrekken worden wat norser
De studenten vertrekken, anderen volgen
Ook de “Zuideuropeaan” verlaat na verloop van tijd met een opgelucht gezicht het bureau
Er komt een plaats vrij op het bankje.
Niemand anders maakt aanstalten dus ga ik zitten
Het loopt inmiddels tegen tweeën
Eindelijk is “Grijs Pak” aan de beurt en loopt, vriendelijk glimlachend, naar binnen
Vijf minuten later komt hij naar buiten en neemt zijn plaats in de rij weer in
Zijn gezicht staat op onweer
Nog één mevrouw (You… Last…) en dan ben ik aan de beurt
Ik stap de kleine ruimte binnen
Er is nauwelijks genoeg plaats voor het bureau, twee stoelen en de archiefkast
Ik begroet haar in het Engels en leg de chocolade voor haar neer
Ze kijkt me met gefronste wenkbrauwen aan
Ik wend even mijn blik af, hebben ze me dan toch…..?
Als ik weer terug kijk is de chocolade verdwenen
Zo snel dat ik zelfs niet gezien heb waar ze de reep gelaten heeft
Geroutineerd pakt ze mijn mapje met paperassen en mijn paspoort
Kijkt naar het computerscherm en tikt wat in op het toetsenbord
Even later stopt ze alle papieren weer in het mapje en tikt met haar wijsvinger op het bovenste
“You need a stamp here”
Overhandigt me mijn paspoort en maakt duidelijk dat ik kan gaan
Een zegeltje? Wat voor zegeltje?
Ik pak mijn mobieltje en bel mijn contactpersoon
Hij verwijst me naar de mevrouw links achterin de entreeruimte
Zij beschikt over het benodigde zegeltje
De taalbarrière bestaat echter nog steeds, ze begrijpt me niet
Nog maar eens gebeld en mijn mobieltje aan haar overhandigd
Al snel wordt haar duidelijk wat ik nodig heb.
Ze scheurt een zegel van een velletje en stopt het in mijn mapje.
Na betaling neem ik mijn plaats weer in aan het eind van de inmiddels geslonken rij
“Grijs Pak” wordt binnengeroepen, ditmaal mag hij wat langer blijven
Tien minuten later staat hij toch weer op zijn plaats
Met een verhit gezicht rommelend in zijn attachékoffer
Een half uur later mag ik opnieuw naar binnen
“Mevrouw” neemt mijn papieren minzaam in ontvangst
Plakt, geërgerd kijkend, het zegeltje op mijn aanvraagformulier
Ze heeft al een lange werkdag achter de rug
Dat zegeltje had ik er zelf ook op kunnen plakken
Chocolade of geen chocolade
Ze tikt iets in op het toetsenbord
Dan trekt ze een van de lades van het bureau open, begint er wat in te rommelen
Vindt wat ze zoekt en legt de verblijfsvergunning voor me neer
Wijst naar het plekje waar ik mijn handtekening moet zetten
Vergelijkt die met de handtekening op het aanvraagformulier
En uit haar tevredenheid door het plaatsen van haar paraaf en wat stempels
Bijna in euforie loop ik met mijn kostbare kleinood de gang in
Het loopt tegen vieren
Er zitten nog enkele mensen te wachten
Waaronder “Grijs Pak”
Boven zijn rechteroog is een tic verschenen.
Zijn stropdas zit los.
Openlijk jaloers kijkt hij me na wanneer ik naar buiten loop, de frisse lucht in
De dag loopt ten einde als ik terug wandel naar mijn hotel
Mijn vrouw heeft zich prima vermaakt, Brno is een mooie stad…
In de lounge spoel ik met een Bacardi Cola, dubbele Bacardi, de laatste ergernissen van me af
We besluiten de dag met een heerlijk diner in een sfeervol kelderrestaurant
Voor de zekerheid check ik de binnenzak van mijn jack
Waar eerst een luxe reep chocolade zat voel ik, door de stof heen, de omtrekken van
MIJN VERBLIJFSVERGUNNING!!!

[Elly]

Wat een verhaal Johannes, ik zag alles helemaal voor me, gefeliciteerd met het begeerde document!

[Esthertje]

Man, man, man, ik weet er alles van

[Freddy2005]

Waar weet jij alles van ? Ook nog zo'n job gehad ? Of weet jij alles van chocolade ? Afblijven Esther.........

Verder een heel verhaal Johannes, het lezen waard en voor velen wellicht ook enkele herkenningspunten.

[Esthertje]

Ik bedoelde, ik heb ook ooit zo'n dag gehad, maar dan in Praag op zo'n kantoortje met verschillende deuren en loketten en helaas nog iets meer dan 23 personen voor me, de rij stond zelfs buiten, dat was toen volgens mij voor een verklaring van goed gedrag in Tsjechie, als ik me niet vergis.

[Freddy2005]

Esthertje schreef:

Ik bedoelde, voor een verklaring van goed gedrag in Tsjechie, als ik me niet vergis.

Dat kon voor jou toch geen probleem zijn !

[Esthertje]

Nee inderdaad, heb hem na een uurtje of 8 ook zonder problemen gekregen

[Pelhřimov]

Johannes, een schitterend geschreven verhaal en bedankt dat je aan ons het wilde vertellen

[Kajuna]

Wanneer worden al die verhalen gebundeld?

[Johannes P.]

Als jij een uitgever kunt vinden....