[kukel]

oke, Leen,
gewoon lekker lezen.
Niets is fijner dan een goed boek.
Amuseer je.
We horen het wel.

Groet van een nooit uitgelezen Kukel.

[Leen]

Oude stadjes in een land als Tsjecho-Slowakije zijn te beklagen. Ze veranderen nooit. Ze zien er net zo uit als dertig jaar geleden. En als er ooit iets dreigt te veranderen, houdt iedereen zijn hart vast. Want een verandering is daar nooit een verbetering. Bij reparaties aan een waterleidingbuis of een aardgaspijp wordt het trottoir - laten we aannemen dat er een is – grondig opgebroken en nooit meer in orde gebracht. Er blijft een puinhoop liggen. Het is waarschijnlijk te danken aan de gebroeders Cyrillus en Methodius, de nationale heiligen van het land, dat niet alle Tsjechen hun nek breken.
De burgemeester zelf loopt elke dag over het verminkte trottoir naar zijn werk. En als het regent baggert hij door de modder.Maar geen macht is in staat dat trottoir in orde te brengen.


Deze eerste alinea’s van dit boek bracht me direct weer terug naar een klein plaatsje in Bohemen. Daar kwam ik in 1995 voor het eerst in aanraking met Tsjechen. Een vroegere directeur van een aantal theaters en die getrouwd is met de vroegere prima ballerina uit Praag wilde wat gaan doen met het Westen.
Ook daar in dat kleine dorpje ligt de straat nog steeds open. Toch verlang ik weer terug naar Tsjechië.
Ik kwam nu ruim een jaar geleden terug naar Nederland om dat ik burn-out was geraakt.
Familie omstandigheden, een sterfgeval van een zus andere zus die met hartproblemen in het ziekenhuis terecht kwam. Tegen een andere cultuur en levensstijl opboksen.
Iets waar ik maanden mee gezeten heb is het feit dat ik het bijna niet uit kon leggen aan de mensen in het bedrijf van die oud danser is wat ik nu eigenlijk mankeerde. Dank zij Pepo die voor mij een site vond in het Tsjechisch over burn-out en een e-mail voor mij vertaalde is het hun toch duidelijk geworden dat ik ‘even niet verder’ kon.

Nu na een jaar hard werken aan mezelf en met behulp van een psychosomatische therapeute, Een huisarts die ervaringsdeskundige is, hij was zelf ruim 2 jaar opgebrand thuis. Dank zij het thuisfront, mijn vrouw en (volwassen)kinderen, een cursus ‘Je zelf ontspannen kun je leren’ en de directie van het bedrijf waar ik voor werk, ben ik weer in staat om energie over te houden na 6 uur werken op een dag. Ik had alles mee.

Na dit boek te hebben gelezen ga ik weer terug naar Praag. Het gaf me het laatste duwtje.
De titel van dit boek doet anders vermoeden. Het gaat over een jongeman die zij geliefde ziet vertrekken naar het vrije Westen rond 1970. Hij moest eerst nog werken aan zichzelf voordat hij de stap maakte.

Ik ging ook de keuken in…..
Ik kan het een ieder aanraden.

[kukel]

Jeetje Leen,

Dat is nogal wat, wat je schrijft.

Ik hoop van harte dat het goed gaat en blijft.
maar dat zal wel goed blijven gaan want je herkent de symptomen als het teveel wodt.
Doe het rustig aan en wordt oud. Gewoon lekker leven en genieten in ons tweede vaderland.
Maar uh............ waar gaat dat boek nou precies over?

[Leen]

Antonin Barta ontmoet in Oud Boleslav een getrouwde vrouw met wie hij uiteindelijk gaat samenwonen. Antonin is schrijver en frequent sporter en wordt in die hoedanigheid in het Westen uitgenodigd.
Niet altijd begrepen ontvlucht zijn vriendin met haar dochtertje Tsjecho-Slowakije en komt terecht in diverse vluchtelingenkampen in Oostenrijk en Duitsland.
Antonin moet aan zich zelf werken voor hij haar liefde 'verdiend' en haar achterna komt. Maar zo als het een 'goed boek' betaamd vinden ze elkaar weer op de laatste bladzijde.

Een echt boek van Toon Kortooms, niet vanuit de Peel maar speelt zich af verder naar het Oosten.