[Sandra]

Ben even benieuwd hoe jullie de fluwelen revolutie hebben beleefd. Was je in Nederland of stond je misschien wel na Vaclavaku met je sleutels in de lucht? Wat dacht je?

Ik was op dat moment 13 en zag beelden uit Oost Duitsland en mensen in Tsjechoslowakije in een ambassade. Kan me nog wel herinneren dat ik sceptisch was. Enige maanden daarvoor was er namelijk ook al een communisitische opstand in China neergesabeld en ikzelf dacht ook dat het in Tsjechoslowakijk niet zo'n vaart zou lopen en dat het een kleine stuiptrekking was. Toen het officieel bekend werd dat het communistische regime plaats moest maken voor een democratie was mijn moeder heel erg blij dat haar vriendinnen ook eens naar Nederland konden komen zonder enige moeite.

Hoe hebben jullie dit beleefd?

[Gabina]

Ik was vrijdag 17 november 1989 met mijn vriendin in Praag. Toevalig. Tot Vaclavak zijn wij niet gekomen in een straat voor zijn wij omsingeld door de politie. Dus ik heb de revolutie van heel dichtbij megemaakt.

[Vašek]

Ik was thuis, in Nederland, achter de buis.

Voor mij was het extra spannend omdat ik het al een keer "real live" meegemaakt heb in 1968. Ik hoopte dat het deze keer wel zou lukken, het communistisch regime omver te werpen.

[Josef]

ik weet het niet meer zo precies, ik weet wel dat die avond het nieuws grote indruk op me gemaakt heeft. Mijn vriendin wist op de 17e nog niet dat er een revolutie plaatsvond. Zij woonde niet in een grote stad en de Tsjechische TV zond de revolutie niet 'live' uit naar ik begrepen heb. Misschien wel, maar dat was dan te laat op de avond voor haar, ze was nog vrij jong toen. Een oudere zus is met andere studenten met posters om het lichaam gerold, kleding eroverheen naar de kleinere plaatsen gegaan om het daar bekendheid te geven.

S pozdravem,
Josef

[Tobycek]

Geboeid achter de buis in Nederland. Ik was 5 maanden eerder voor de 1e keer in Tsjecho-Slowakije geweest en toen had ik nog weinig gemerkt van de op handen zijnde veranderingen. Husak zat toen nog stevig in het zadel.

[cor]

heb toen constant tv gekeken en me verbaasd over de snelheid waar mee de dingen zich ontwikkelden.

[moesti]

Ik was toen bezig in mijn ateliertje waar de radio steeds mijn goed gezelschap is. De klank stond niet erg luid : het zal dus wel een moment van concentratie geweest zijn. Toch drong het woord "Tsjechoslovakije" tot me door zodat ik aandachtiger begon te luisteren.

Opstand ? Welk keerpunt zou het worden ? In gedachten was ik bij mijn vrienden en bij mijn metekind ginder ; ik was blij dat de mensen niet langer op hun kop lieten zitten en hoopte op een goede afloop.

Nadien hebben we kunnen telefoneren. Heel spannend want de oproep moest toen nog via Brussel aangevraagd worden. Sinds 1990 konden eindelijk ook mijn vrienden zonder problemen bij ons komen.

[Bartiku]

Bij mij heeft vooral de val van de Berlijnse Muur indruk gemaakt; ik zat op m'n slaapkamer 's avonds radio te luisteren. Ook Praag moet ik gevolgd hebben, maar dat weet ik minder goed dan bijv. het latere gebeuren in Boekarest.
Mijn vrouw is wel naar Vaclavák getrokken, maar dat was niet op dag 1.
Mijn Tsjechische vrienden waren die dagen net terug uit Berlijn, daar konden niet zo goed Duits dus begrepen niet zo goed wat daar aan de hand was, kwamen terug in Praag, begrepen daar wel wat er aan de hand was (ze waren CVUT studenten), gingen het hun ouders in de provincie vertellen voor wie het een onaangename schok was, zelf waren ze wel blij.

[Jarin]

Op de dag zelf was ik hier thuis voor de buis, maar enkele dagen daarvoor was ik in Praag waar ik de sfeer kon meemaken. Wel een apart gevoel, te meer daar ik 1968 ook heb meegemaakt, echter minder bewust, want ik was toen pas 8.

[Eliška]

Toen deed ik helemaal niks omdat ik pas na 2 jaar geboren zou worden......