[Jan_en_Marcela]

De nieuwsgierige Jezuiet

In de eerste zijkapel aan de linkerkant in de St. Nicolaaskerk te Praag zijn rechtsboven twee ramen te zien. Het rechterraam is geheel geschilderd en laat een Jezuiet zien, die van achter een gordijn de kapel in kijkt. De schilder van de kapel had iedereen verboden te kijken, voordat hij met zijn werk klaar was. De Jezuiet kon zijn nieuwsgierigheid echter niet bedwingen. De schilder kon in een spiegel zien dat de monnik steeds om het gordijn heen gluurde en bracht voor straf diens portret op de wand aan.

[Jan_en_Marcela]

Gevelstenen in Praag

Lopend door de straten van het oude Praag zullen de ornamenten op de huizen U zeker opgevallen zijn. De beeltenissen hielden oorspronkelijk verband met de bezigheden van de bewoners. De vorm en kleur waren in dit verband vaak voorgeschreven, vooral als met de reliefs gilden werden aangeduid. Met de jaren werd de fantasie steeds meer de vrije loop gelaten en weken de tekens van het originele grondmodel af. Ook werd niet altijd het gehele gildeteken gebruikt, slechts een kenmerk hieruit werd op de gevels aangebracht. Aan de decoraties kon de opkomst en ondergang van ambachten en beroepen in de loop van de geschiedenis worden gevolgd. Schoenen, scharen en hoefijzers bleven lange tijd bestaan. In de zeventiende-eeuw namen kanonnen en pistolen de plaats in van pijl en boog.
Niet alleen gildetekens werden gebruikt om een huis aan te duiden. Huiseigenaren vertrouwden hun huis en haard ook toe aan de goede zorgen van de patroonheilige die over mensen met hun beroep waakten of brachten het symbool van deze heilige aan, zoals het rooster waarop Sint-Laurentius geroosterd werd en de drie ballen die aan Sint-Nicolaas behoorden.
Na een zekere tijd werd de link met de gilden steeds verder losgelaten en nam de variatie in geveltekens toe. Wel moesten deze nog steeds aan bepaalde heraldische regels voldoen. Zo moest de staart van een vos omlaag hangen, ter onderscheiding van een wolf. In de begintijd van de geveltekens nam de eigenaar van het huis de decoratie mee als hij ging verhuizen. Later werd dit verboden omdat de huizen door de tekens van elkaar werden onderscheiden. De tekens verloren deze functie in de tijd van Maria Theresia. Zij voerde de nummering in. Hierbij werd niet op de plaats van het pand in de straat gelet, maar op de volgorde waarin de huizen werden gebouwd. De rode nummers op de huizen stammen uit die tijd. De blauwe nummers zijn de "gewone nummers" zoals ook wij die kennen.

Helaas heb ik geen voorbeeld foto, misschien dat iemand van jullie dat kan regelen.

[Jan_en_Marcela]

Jánošik en de verborgen schat

Jánošik, de Tsjecho-Slowaakse Robin Hood vluchtte uit zijn ouderlijk huis te Terchová, nadat zijn moeder was gestorven en zijn vader door diens wrede landheer was doodgeranseld. Hij zweerde zijn leven in het vervolg toe te wijden aan de strijd tegen het onrecht dat de rijken de armen aandeden.
Al snel kreeg hij hulp van 11 makkers. Tezamen bestalen zij de rijken en verdeelden de buit onder de armen. Ook bestraften zij landheren die hun werknemers onrechtvaardig behandelden. Enige jaren gingen zij zo door. Op een kwade dag werd Jánošik echter verraden. Hij werd ter dood veroordeeld en aan één van zijn ribben opgehangen. Vlak nadat het vonnis was voltrokken, kreeg hij gratie van de Koning. Net te laat dus. Hij heeft de plaats waar hij zijn laatste buit verstopt heeft nooit verraden. De Slowaken zeggen nog steeds dat zijn schat nog steeds ergens verborgen ligt.
In Jánošiks geboorteplaats wordt elk jaar in de laatste week van Juni het Jánošikfeest gehouden.

[Marianne]

Ik zat net de legendes door te lezen, leuk, leuk, leuk.

De legende van de witte vrouw gaat over Pauline d'Arenberg (gehuwd met een Schwarzenberg). Ik heb daar eerder een stukje over geschreven dat je hier kunt lezen. .
Ik houd me aanbevolen voor meer legendes, myhten en sagen...

[henk240]

ik weet niet of dit een legende is of dat het echt gebeurd is ,maar toen ik bij spilberg was vertelde de vader van mijn vriendin me dit:

toen de zweden spilberg wilden veroveren.
de zweden kwamen naar spilberg en stuurden een delegatie naar de vorst van de burcht.
waarin ze vertelden dat ze spilberg in konden nemen voor 12 uur s middags,waarop de Tsjechen de weddenschap aangingen.maar als ze voor 12 uur de burcht niet hadden veroverd,moesten de zweden zich terug trekken uit brno.de zweden lagen dubbel van het lachen en gingen de weddenschap aan.
de vorst van de burcht liet toen alle klokken een uur vooruit zetten in brno.
en ja hoor daar kwamen de zweden.de gevechten waren hevig totdat de klok 12 uur sloeg.
de zweden hadden verloren en trokken zich terug om 11 uur.

ik ben geen goeie verteller en weet ook niet of ik de feiten heb verdraaid maar ik vond het een leuk verhaal en hoop dat jullie het ook vinden.