[jolanda berben]

Mayca wat me opviel in je verhaal, ook al schreef je het maar tussen neus en lippen door.
Sterren, je verteld dat Rens iets vertelde over sterren, had hij daar iets speciaals mee?

[mayca]

Rens had heel veel met sterren, kon er ook prachtig over vertellen. Heeft er heel veel over geschreven. Over Pyramide's, dolmen en de sterren. Hoe ik ook mijn best doe, het lezen van zijn boeken gaat mijn verstand te boven.

[jolanda berben]

Het is misschein 'n beetje 'n rare vraag ook van me, en verstand van sterren heb ik al evenmin, maar het is wel 'n fasineerend iets.
Je staat er nooit bij stil, maar overal waar je ook bent op deze wereld de sterren kun je met elkaar delen, omdat de sterren overal zijn.
Vorig jaar was mijn zusje zwanger toen wij op vakantie gingen, ze had 'n zware zwangerschap en vond het eigenlijk niets dat ik op vakantie ging, vooral omdat ze bijna moest bevallen.
Ik heb haar toen gezegd dat ik elke avond naar de sterren zou kijken, als zij dat dan ook deed, keken we tegelijk naar dezelfde sterren, en dan wist ze dat ik eigenlijk toch dicht bij was.
We hebben daar allebei heel erg veel aan gehad.
Nu deel ik de sterren met iemand anders, het blijft voor mij gewoon iets heel speciaals, terwijl het eigenlijk ook zo simpel is.
Samen kijken naar hetzelfde, terwijl je zo ver van elkaar weg bent.

[mayca]

Maandag 23 juli

Ronald en ik staan vroeg op, we gaan Mitchel en Fabian halen. Om 10.10 uur komen ze aan in Praag met het vliegtuig. Praag is 49 km. rijden vanaf Brozany. Rik besluit ook om mee te gaan.

We rijden goed en volgen de borden met een vliegtuig erop. Op het laatste nippertje zie ik een apart bord met een vliegtuig en we slaan de snelweg af. Gek, want we rijden door een woonwijk maar blijven het bordje volgen, dan zitten we ergens achteraf op een landweggetje. Geen vliegveld te zien of iets wat er op lijkt. We zitten dus fout, dat is duidelijk. Dan begint het grote dwalen door Praag. We belanden in een file en staan ongeveer 1 1/2 uur vast. Nergens geen vliegtuig of vliegveld meer. Ik vraag het zo nu en dan, maar we komen niet veel verder.

Ik besluit dat we richting Karlovy Vary moeten rijden, dan moeten we er, volgens de kaart, langs rijden. Uiteindelijk komen we de file uit en komen we, richting Karlovy Vary, weer het bord met vliegveld tegen.
Eindelijk om 12.00 uur rijden we bij het vliegveld, maar het is zo stil.

Ik sms Mitch dat we er zijn, want ik zie ze nergens. Mitch sms't terug en beschrijft waar ze staan. Ik zie niets wat er op lijkt.
Er komt een Tsjech naar ons toe, omdat hij ziet dat we er helemaal niets van snappen. Hij legt ons uit dat dit niet "het" vliegveld is, maar een vliegveld voor nationale vluchten. Het vliegveld waar we moeten zijn is ongeveer 2 km verderop. Hij legt ons uit hoe we moeten rijden.
Op dat moment krijg ik weer een sms van Mitch dat ze met een taxi onderweg zijn naar ons toe. Ik ben blij als ik ze zie aankomen.
Om 14.00 uur zijn we weer terug op de camping.

De jongens gooien hun spullen in de tenten en we zijn nu met negen "man". Volle bak dus. Het is heel gezellig met z'n allen, iedereen kan goed met elkaar opschieten. We hebben de avond hiervoor 50 broodjes besteld en de berg broodjes begint al aardig te slinken.

Het is warm en de kinderen verdwijnen allemaal naar het water. Ronald, Rik en ik gaan samen met Mazzel en Moos een boswandeling maken. Rens blijft alleen achter met zijn boek.
De omgeving van de camping is prachtig, we lopen langs de Ohře, de rivier die langs de camping loopt. We komen uit bij een dam. Mazzel zwemt de rivier heen en weer. We komen geen mens tegen. Heerlijk om zo te struinen. Uiteindelijk komen we uit in het dorp. We lopen via een ander pad weer de bossen in en komen weer bij de camping. Achter het hek zien we dat Rens nog lekker zit te lezen in het zonnetje.

De jeugd ligt bij het water of erin. Alles is goed! We maken met z'n allen broodjes met ei, sla tomaten, ui en tonijn. alle 50 broodjes zijn op!

's avonds weer een kampvuurtje met heerlijke koude tapbiertjes, die Tim en Roy ons komen brengen. We liggen al lang in bed als de kinderen terug komen. Morgen willen we naar Pravčincká brána, dus moeten we op tijd wakker zijn.

[mayca]

Dinsdag 24 juli

We willen naar de zandstenen brug bij Mezni Louka.

De Pravčická brána is een imposante natuurlijke zandstenen brug van 16 meter hoog en 26 meter breed.

Door erosie en verwering in de miljoenen jaren ligt hier nu een klooflandschap met zandsteen rotsen in de grilligste vormen en diep ingesneden smalle beekdalen.

We proberen zo vroeg mogelijk te vertrekken, maar met zo'n grote groep is het best moeilijk om iedereen op tijd op te laten staan. Ik kies voor de kleinere wegen, door dorpjes heen. Niet voor de snelweg. Bij ons en bij Rens in de auto is er iemand met een portofoon zodat we met elkaar kunnen praten.
Als ik vraag aan Rens of de weg hem bevalt, zegt hij dat hij zo uren kan rijden door dit prachtige landschap. Het is inderdaad een prachtige weg naar Hřensko toe, mooie dorpjes, geweldig uitzicht. Als we stoppen om wat foto's te maken komt Tim spierwit uit de auto van Rens.
Hij gaat duidelijk liever over de snelweg. Al die kleine weggetjes, tegenliggers en van hoog naar laag maakt hem helemaal "gek".
Hij komt bij ons in de auto. Dan vindt hij het nog eng, maar nu kan hij er in ieder geval uiting aan geven. Dit is helemaal niets voor Tim. De rest geniet van het uitzicht en het gekronkel.

Bij Hřensko zoeken we een parkeerplaats. Er staan een paar Viëtnamezen druk te gebaren, we trappen erin en betalen 300 kronen per auto om te parkeren. Vanaf hier is het ongeveer 9 kilometer lopen naar de Pravčická brána.

's morgens had ik de 50 broodjes belegd, we hadden ontbeten en de rest zit in mijn rugtas, met flesjes water en nog wat vreedsels. We klimmen naar boven. Het is even afzien, maar dan heb je ook wel wat. Rik loopt dapper mee omhoog en je hoort hem niet piepen. Als we bij een beek komen, gooit Rens alle waterflesjes leeg en vult ze met het water uit het beekje dat uit de bergen komt. En inderdaad....het is heerlijk en koel. Mazzel loopt ook door de beek en drinkt zijn buik rond.

Eenmaal boven betaal ik de entree en dan komt het mooiste gedeelte. Enorme rotspartijen en zandsteenformatie's. Ademloos bekijken we het uitzicht. Ik heb het gevoel zo hoog te staan. We maken foto na foto en Roy maakt een film. Dit is zo fantastisch mooi, de brug, het uitzicht en de grilligheid van de natuur om ons heen. Lang blijven we boven en genieten we van het uitzicht.

We blijven totdat we merken dat we als enige nog boven zijn. De mensen bij de kassa willen ook wel naar huis. We dalen dus de berg weer naar beneden. Iedereen is onder de indruk.

Als we beneden komen zie ik dat Jaimy op haar blote voeten loopt. Ze heeft enorme blaren opgelopen. Dan maar zonder schoenen verder. Het wordt erg donker en we zijn bang dat het gaat regenen. Het wordt ook steenkoud. Ronald en Rens rennen terug naar de parkeerplek en halen de auto's op.

Ondertussen bestellen Tim en ik bij de patatkraam, patat en hamburgers. de man heeft maar 1 frituurmandje, dus dat gaat lang duren. Dat maakt helemaal niets uit, we zitten lekker, nemen wat te drinken en wachten onze beurt af.

Als Ronald en Rens terug komen met de auto's, zijn ze net aan de beurt.
Alles is dus goed gepland.

De terugweg wilde ik anders doen, omdat het zo donker werd. Maar door een foutje van mijn kant belanden we toch op de kleinere wegen. De wegen zijn amper verlicht en op een gegeven moment moeten we linksaf een tunneltje in en Ronald ziet het niet meer en rijdt rechtdoor. We komen in een weiland terecht en Rens rijdt netjes achter ons aan.

Nu wordt het tijd om te wisselen. Ik stap bij Rens in de bus en we rijden voorop. Ronald kan ons volgen met de rest. Dat gaat goed. Ik kom er achter dat ik de kaart in de andere auto heb liggen. Maar het maakt helemaal niets uit. Het lijkt alsof ik de weg kan dromen. Rens zegt nog tegen me:"Je hebt hier ergens gewoond in je vorige leven". Ik loods iedereen veilig de camping weer op. Wat een heerlijke dag hebben we gehad.

's avond komt er een Duitse jongen bij ons, hij vraagt of het goed is dat hij bij ons komt zitten. Natuurlijk is het goed. We kletsen wat en drinken bier en Becherovka. Later komen onze kinderen en nemen de jongen mee naar een barretje verderop.

Rens, Ronald en ik duiken in onze tent en 's morgens merken we dat rondom ons is ingebroken. Geld, fototoetels en I-pods weg.

De politie komt de boel fotograferen. Bij ons is niks gestolen, terwijl de kinderen hun tenten niet dicht hadden en alles voor het grijpen was.
Misschien is Mazzel toch een goede waakhond!

[mayca]

Woensdag 25 juli

Ik ben vroeg op en het is een drukte van belang op de camping. In diverse tenten zijn spullen weggehaald. Of in ieder geval geprobeerd. Mensen staan bij elkaar te kletsen. Ik kijk naast mij en zie de tenten van de kinderen half openstaan, maar hun mobieltje etc. liggen er nog. We hadden al vaak gezegd tegen de kinderen dat ze hun spullen moeten opruimen. Het ligt soms zomaar voor het grijpen. Ik hoop dat ze er nu op gaan letten. Zo te zien is er bij ons niets weggehaald. Bij een man op de camping is zijn Tom-Tom en zijn dvd speler uit de auto gehaald. Bij onze buurtjes geld, fototoestel, videocamera en I-pod. Ze waren net naar Praag geweest en hadden heel veel foto's gemaakt, dat vonden ze nog het ergste. Er komt politie bij en mensen worden ondervraagd, ook worden er foto's gemaakt.
Veel mensen vertrekken die ochtend. Het is heel jammer dat zoiets gebeurt. En dat terwijl er toch bewaking over de camping loopt. Je moet toch wel heel brutaal zijn om het dan te durven.
Een aantal mensen heeft wel wat gehoord en ook de honden horen aanslaan. Natuurlijk hebben wij weer niets gehoord.

De rest van de dag is iedereen op de camping in de ban van de inbraken. Ik vind het heel gek dat de portomonnee van Roy 's morgens gewoon op de campingtafel ligt. Die lag voor het oprapen.

Rens en Rik gaan met Mazzel een boswandeling maken en komen de eerste uren niet terug. Ik ga lekker alleen boodschappen doen en een beetje rondlopen in Litoméřice. Ik ben op zoek naar peddels voor onze rubbere kano. Litoméřice is een mooie stad en ik besluit om de komende week er een dagje voor uit te trekken. Ik kom met de peddels terug op de camping en de boot wordt opgepompt. We vermaken ons verder die dag op het water, in het bos en voor de tent.

De onrust over de inbraken neemt weer af om ons heen.
's avonds bergen we wel alles goed op en hameren er bij de kinderen op om hetzelfde te doen. De hele avond loopt er bewaking over de camping en in de bossen met zaklampen.
's morgens komen we erachter dat er weer tenten zijn opengemaakt en er weer dingen zijn gestolen.

[doni]

Mayca, wat een prachtig verhaal!!!Je vertelt het zo dat ik het gevoel heb dat ik er ook bij was, in de auto, boven rondbanjeren en foto's maken, 'savonds lekker aan de pivo en een borreltje.

Heel jammer dat er nog steeds mensen zijn die de spullen van een ander graag wil hebben, zij hebben niet in de gaten hoeveel verdriet ze veroorzaken.
Wij nemen ook altijd onze honden mee, een hele grote pikzwarte Riesenschnautzer en een kleine witte Westyterrier. Als wij liggen te slapen houden zij de wacht!!
Als we met de Ries door een stadje lopen hebben we altijd "vrijbaan"
De mensen zien ons lopen en steken gauw over naar de andere kant van de straat
Ga alsjeblieft door met schrijven, door deze reactie van mij krijg ik automatisch een mailtje als je weer wat schrijft in deze topic

[jolanda berben]

Heerlijk he Doni, hoe sommige mensen kunnen schijven.

Voor Je er over schreef Mayca was ik pas één keer naar de Pravicka Brana geweest, nu dus al twee maal, bedankt dat ik met jullie mee mocht.

[hejapa]

Aan de andere kant van het meer zit een nieuwe camping Baldi, in het plaatsje Okrouhla, weg 21 naar Marianske Lazne. 2 jaar oud, ruimte in overvloed, tís er nog een beetje kaal maar dat komt wel en een spiksplinternieuw sanitair met muziek en je komt er ook nog andere nationaliteiten tegen.

[mayca]

Jolanda en Doni, bedankt voor jullie lieve commentaar, ben er erg blij mee.

hejapi, bedoel je aan de andere kant van het meer bij Brozany of bij Cheb, camping Drenice? Ik had het inderdaad heel leuk gevonden om wat meer nationaliteiten tegen te komen. Ook op Brozany waren veel Nederlanders en ook veel Denen. Wel was de sfeer heel gemoedelijk. En de omgeving is geweldig.