[mayca]

Lieve Kukel, Tabe, Esthertje en de rest, wat een lieve reactie's.

Dinsdag 22 augustus.

We gaan de ruïne Landstejn. Nieuwe archeologische ontdekkingen hebben de mening over Landstejn als Oosterrijks fort gewijzigd. Onder het kasteel van Landstein werd een nog oudere plaats ontdekt, waardoor het mogelijk is, dat de stichting van het huidige Landstejn op naam staat van de fam. Premysl uit Moravië als beschermingsfort om hun gebied af te bakenen. Wanneer en hoe de familie Vitkovic Landstejn in handen heeft gekregen blijft op grond van dit feit onopgelost.
Anna Roupovska-Landstejn verkocht als laatste geslacht van de familie Krajir Landstejn in 1579 aan Stepan van Eicing en hierna veranderde het landgoed veelvuldig van eigenaar.
in 1771 veroorzaakte een blikseminslag brand in een van de torens en het kasteel veranderde in as. De ruïnes boden de omliggende woongebieden bouwmateriaal.

Landstejn is tegenwoordig het best bewaard gebleven voorbeeld van een middeleeuws verdedigingsfort.

De grootmoeder van de Landstejn familie wordt ook wel de witte dame genoemd. Ze kastijdde, zo schijnt het, haar afstammelingen, die niet de geboden van God respecteren, met een verderfelijke ziekte. Toen ze verbannen werd wegens exorcisme, vestigde ze zich in Borotin bij Tabor en bracht een vloek uit over de heren van Landstejn. Hierdoor verdween deze machtige en beroemde familie.

Het is een eindje rijden. Op de kaart valt het wel mee, maar we moeten rond Oosterijk rijden, want ik heb de passen niet bij me. Ach het maakt niet zoveel uit, we hebben de tijd. Ik lees de kaart en ineens rijden we op een piep klein weggetje in de bossen en gaan steeds meer omhoog. Er kan volgens mij maar 1 auto rijden en hoop dus geen tegenliggers tegen te komen. We hebben geen idee meer waar we zitten, alleen heel hoog. Geen 1 plaatsje wat we heel soms tegenkomen, staat op de kaart. Dit gebeurt ons wel vaker en het komt altijd weer goed.

Gelukkig zien we een bord, midden in de bossen, met een plattegrond. De auto uit en kijken waar we zijn. We zitten wel in de buurt, maar rijden in een natuurgebied en moeten wel een stukje naar het noorden rijden om een wat meer begaanbare weg te vinden. Het is hier heel erg mooi en laten Mazzel even rond snuffelen.

Weer op pad en inderdaad de weg wordt iets breder en ineens ziet Rik aan de linkerkant de ruïne hoog op een berg. Daar moeten we dus zien te komen. Eerst ga ik in een supermarktje wat broodjes, beleg en drinken halen.
Na wat omzwervingen rondom de ruïne, zien we ineens een bordje met Landstejn. Nu kan het niet ver meer zijn.

Daar is hij dan, de ruïne is heel mooi en staat hoog op de berg. We wandelen naar boven. De toren is toegankelijk en erg hoog.
Jammer genoeg begint het te regenen en op een ruïne zit geen dak. Maar het uitzicht is geweldig. De wolken verdwijnen weer en daar is het zonnetje. We nemen ruim de tijd om van het uitzicht te genieten, het is heel weids en overal bossen en landerijen. We kunnen heel ver kijken. Helaas zijn de batterijen van de fotocamera op. Maar ik heb nog wel een paar foto's kunnen maken.
Landstejn is een grote ruïne met een prachtige omgeving.
Als we terug lopen naar de auto is de man van de parkeerplaats verdwenen. Ik ben hem nog gaan zoeken in het restaurant wat erbij staat, maar geen man te bekennen. We voelen ons wel vervelend om zomaar weg te rijden.
De terugweg is een heel stuk korter, omdat we nu goed rijden. De ruïne ligt bij het plaatsje "Nova Bystrice" in de buurt.

's avonds gaan Jaimy en Fabian naar de disco, maar eerst naar Mariaan. Hij heeft een nest jonge katjes en die moeten geaaid en geknuffeld worden. En er moet nog even bijgeklets worden, voor zover dat gaat.

Rik, Ronald en ik maken weer een vuurtje, dit is zo'n heerlijk moment van de dag. Biertje erbij, voeten op de stenen en kijken naar de sterren en natuurlijk "Hospudko znama", "Het kleine cafe...." We krijgen er geen genoeg van. We hebben nieuwe buren gekregen, links een ouder Tsjechisch echtpaar in een piep klein tentje. De vrouw stapt parmantig op en neer en maakt de boel gezellig. Mandje fruit op de tafel, broodje en een potje bloemetjes. Ze maakt een waslijntje en gaat vervolgens zwemmen. De man zit met een behoorlijk glas bier aan de rand van het meer zijn vrouw te volgen, wij ook. We horen haar lachen en iets roepen naar haar man. Zo te zien wil ze hem ook in het water hebben, maar hij maakt een "wegwerp" gebaar. Ze schatert. Ik zit te genieten van deze vrouw, zo vrolijk en vol plezier. We zwaaien naar haar en steken een duim op, ze zwaait terug en de man grinnikt, en maakt het gebaar "ze is gek". Als ze terug komt wordt het badpak opgehangen op het waslijntje en ze gaat ook eindelijk zitten. Zo, ze is klaar.

woensdag 23 augustus.

De buurvrouw is al weer vroeg op en ik hoor haar alweer in het water. Ze heeft enorme lol en komt zwaaiend langs. Dapper hoor. We willen nog een keer naar Jindrichuv Hradec, maar dan naar het kasteel. Rik krijgt er geen genoeg van.

Jindrichuv Hradec is een gecompliceerd gebouw van de oorspronkelijke romaanse koninklijke burcht die later in laat-gotische stijl omgebouwd werd. in de kapel en de ingangshal bevinden zich muurschilderingen uit het jaar 1338 die de legende van Sint George voorstellen. In de 2e helft van de 16e eeuw werd de burcht door Italiaanse architecten tot een prachtig renaissancekasteel omgebouwd met een arcade-binnenhof en een muziekpaviljoenrondel. Talrijke renaissance-interieurs zijn er bewaard gebleven. Op het kasteel was de befaamde witte vrouw vermoedelijk vaak te zien.

Jaimy en Fabian hebben genoeg kastelen gezien en willen het stadje bekijken en nog wat souveniers kopen. Ronald, Rik en ik willen het kasteel wel in. Er zijn drie routes die je kunt nemen. We besluiten de historische route te nemen. Het meest oude gedeelte van het kasteel. Voor Rik hoeven er geen stoelen en tafels in te staan. We komen dus ook in de kapel en in de kamer met de muurschilderingen die de legende van St. George voorstelt.

Bij het kopen va de kaartjes had de vrouw achter de balie gevraagd of we een Tsjechische, Duitse of Engelse tour wilden. We kozen voor een Engelse tour. We kregen papieren mee in het Engels. Toen het meisje begon met de tour was het geheel in het Tsjechisch. We dachten weereens verkeerd te zijn. Maar het meisje vertelde dat er te weinig Engelse gidsen zijn en dat we daarom het boekje hadden meegekregen, zodat we konden mee lezen. Maar we konden alles aan haar vragen, als we het niet begrepen. Het meisje sprak perfect Engels.

Ze ging de muurschilderingen uitleggen, wij begrepen het natuurlijk niet, maar het meisje nam ons daarna appart en ging voor ons het verhaal nogeens vertellen. Vond dit echt superlief van haar. Zo zijn we het kasteel doorgelopen met steeds een beknopte engelse uitleg.
Uiteindelijk kwamen we in de "Zwarte keuken". Een enorme keuken die voor die tijd heel modern was. Er hing een groot wild zwijn aan een touw en Rik kwam iets dichter tegen me aan staan. Later staat hij met het beest op de foto, niet al te dicht bij.

De tuin achter het kasteel is ook schitterend. Er staat een prachtige grote boom en een klein kappelletje. We lopen weer terug naar de binnenplaats, waar Jaimy en Fabian al zitten te wachten op ons.

Op de binnenplaats is een souveniers winkeltje. Ik wil nog even wat dingetjes meenemen. Voor de dochters van mijn vriendin neem ik 3 stenen hardjes mee, ik had al drie beeldjes van een karper met een poppetje erop voor ze. Rik ziet ineens de prachtige stenen en hij kiest er 2 mooie uit. Fabian koopt voor zijn moeder ook een steen met daarop een sterrebeeld, in dit geval een maagd. Het ziet er schattig uit. Ik koop ansichtkaarten om in mijn fotoboek te plakken.

We gaan het stadje nogeens in om wat boodschappen te doen en we eten bij een klein eettentje. Het eten is Goddelijk!

Als we naar huis rijden zie ik ineens de plek waar ik mijn eerste Tsjechische ontmoeting had en een prachtige bloem kreeg. De man zie ik niet. Maar ik herken meteen het plekje. Is dat alweer zo lang geleden dat ik hier de eerste keer reed? Nu besef ik dat we weer weg moeten en ik wil helemaal niet. Wil het zo lang mogelijk vasthouden. We hebben het natuurlijk heel goed gehad en mogen niet klagen, want we zijn bijna 4 weken op pad geweest. Maar het afscheid gaat moeilijk worden. Ik wil er nog even niet aan denken. Eerst vanavond weer een vuurtje, een biertje, kijken naar de sterren en mijmeren.

donderdag 24 augustus.

Het is een prachtige dag en duik net zoals de buurvrouw het meer in. Heerlijk is dit, er zwemt nu niemand en het is heel stil. Na het douchen boodschappen doen en geld halen. We moeten ook nog de camping betalen.

Dat is allemaal heel verwarrend want de eerste week waren we met z'n vieren, tweede week met z'n vijfen, derde week met z'n zevenen en de laatste week weer met z'n vijfen plus alle weken Mazzel natuurlijk. Ik maak een brief, met behulp van mijn woordenboekje, in het Tsjechisch voor Petr, want die zag ook door de bomen het bos niet meer. Ik had al met hem afgesproken dat ik aan het einde van de vakantie een brief zou inleveren. Hij ging het voor ons uitrekenen en we konden daar gewoon pinnen, dus dat was makkelijk.

We gaan zachtjes aan de boel inpakken en opruimen. De tent van Manouk en Tim wordt afgebroken, want nu is het droog. Fabian en Jaimy kunnen wel een nachtje in de tent bij ons slapen. We vinden er niets aan, maar ja, iedereen moet terug. Er moet weer gewerkt worden en naar school. We schieten goed op en de hele dag schijnt het zonnetje.

's avonds gaan Fabian en Jaimy nog naar Mariaan en misschien naar de disco, maar ze moeten net zo als wij, vroeg op. Want we willen, als we toch moeten, zo vroeg mogelijk weg.

Nog 1 keer een vuurtje, nog 1 keer een Gabrinus of 2,3, nog 1 keer "Hospudko znama", "het kleine cafe....."


vrijdag 25 augustus

Ik word 's nachts wakker en ik hoor dat het giet. Het blijft gieten en gieten en ik draai me weer om. Om zes uur heb ik de wekker gezet, maar het regent nog steeds en ik draai me weer om. Om zeven uur ga ik er maar uit en ga douchen, aankleden, broodjes maken. Het regent nog steeds, maar wel wat minder. De tent gaat in ieder geval niet droog mee.
Half acht is iedereen op en we zetten de auto dichtbij om de boel in te ruimen. De tent wordt nat opgeruimd, die zetten we thuis wel weer uit.

Tien voor half elf rijden we naar de uitgang van de camping. Ik ga nog even naar de w.c. en Mariaan staat bij het kantoortje en kijkt triest naar me, nu moet ik niet gaan huilen, dat maakt een belachelijke indruk. Ik bedank hem en zeg hem gedag en tot ziens. Hij doet hetzelde en zegt er achteraan in het Nederlands;"Dank je wel". Ik krijg een stevige warme hand.
Petr komt ook naar buiten en wenst ons een goede reis en tot de volgende keer. Hij merkt nog even op dat we het volgende jaar een grotere auto moeten kopen. Ik wijs op zijn bus en hij grijnst. Op dat moment doet Ronald de achterklep van de auto open en de broodjes komen eruit rollen. Het is stampvol achterin.
Petr en Mariaal zwaaien ons uit.

We rijden steeds verder weg van de camping en ineens is daar de grens. Nog even en we rijden Tsjechië uit. Wat zal ik nog lang nagenieten van deze vakantie, van dit mooie, vriendelijke land. Ik weet dat ik volgend jaar weer terug ga, daar hoeft niemand hier in de auto over na te denken. We sluiten aan bij de grens en ik zie de Duitse vlag al wapperen. Ik ben heel stil en ik merk dat iedereen heel stil is, waarschijnlijk hebben we allemaal onze eigen herinneringen en gedachten. We nemen ze allemaal mee. Dan zegt de man "Ja", een teken dat we door mogen rijden. Daar gaan we dan, maar we komen terug!!

na shledanou

[Gorrit]

mayca schreef:

Daar gaan we dan, maar we komen terug!!

In één woord geweldig Mayca

[Pelhřimov]

Mayca, wat een mooi verhaal. Heel mooi verwoord. Ik heb er echt van genoten.
En nu zit ik bijna met tranen in mijn ogen omdat ik jullie "verdriet" om terug naar huis te moeten meevoel. Heel herkenbaar, dat gevoel, dat je weg moet maar niet weg wilt. :snik:

Jeanne

[mayca]

Niet huilen, hoor. Ik ben blij dat je het mooi vond.
Ik heb altijd zo'n moeite met afscheid nemen, vooral als we het zo goed hebben gehad. Ik wil het allemaal zo graag vast houden. Daarom ben ik heel blij dat jullie er allemaal zijn, zodat ik mijn verhaal kwijt kan en het word begrepen. Heerlijk is dat.

[mayca]

Gorrit schreef:

In één woord geweldig Mayca

Dank je wel Gorrit. Ik ben er zelf zo blij om dat ik het op papier kon zetten, dan blijf ik nog even nagenieten.

[Lina]

Vanmorgen heb ik je verhaal gelezen Mayca, ik kan me altijd heerlijk inleven in verhalen van anderen, fijn om te lezen. Het "Tsjechie-gevoel". Ik was zojuist even in de tuin en hoorde in de verte een bekend geluid, hééé, dat heb ik de afgelopen weken in Tsjechie regelmatig gehoord en mijmer even weg bij al het fijne wat Tsjechie te bieden heeft. En dat geluid wat ik hoorde???

Dat was het geluid van een kettingzaag, het klinkt stom, maar ik associeer dat geluid dus met Tsjechie, dorpsgenoten die hun voorraad stookhout voor de winter weer op peil moeten brengen.

[Freddy2005]

Een wondermooi vakantieverslag dat nog meermaals zal nagelezen worden denk ik. Fantastisch verteld en neergeschreven. En zoveel herkenbare punten zitten erin, ook ik heb met open mond naar die wondermooie sterrenhemel zitten kijken. Van afscheid nemen schrijven we beter niets..........

[mayca]

Freddy2005 schreef:

Van afscheid nemen schrijven we beter niets..........

Daar had ik ook moeite mee, hoe beschrijf je zo'n gevoel.
Ik heb al wat foto's neergezet en ga er nog meer bijzetten, moet ze nog uitzoeken.
En bedankt hè Freddy voor je lieve commentaar

[Esthertje]

Prachtig, tachtig, geweldig, ik ben trots op je en ja ... ook ik moest een traantje wegpinken bij jullie afscheid
Ik hoop dat jullie volgend jaar 6 weken gaan

[mayca]

Esthertje schreef:

Ik hoop dat jullie volgend jaar 6 weken gaan

Bedankt Esthertje:snik:. Als het even kan, 6 weken. Ik denk niet dat mijn "baas" er erg blij mee zal zijn. Maar ja, er bestaat bij ons zoiets als onbetaald verlof . Wie weet!