[kukel]

Ons huis in Tsjechië

Dit verhaal gaat nergens over, daarom juist.

’s Morgens sta ik op en doe de gordijnen open.
Waarvoor gordijnen? Ik weet het niet, er is geen mens die binnen kan kijken.
Doe de deur open en stap op het balkon. De tenen voelen de koelte van het beton.
Ik kijk naar het verbijsterende uitzicht, tot zover ik kan kijken zie ik gebergte gelardeerd met bomen en her en der open stukken groen. Ver daarachter ligt Karlovy Vary.
De zon doet het wolkendek verdwijnen. Dit uitzicht, de rust went, weet ik, nooit.
Wakker worden, de kop schudden, eerst badderen of ontbijten?
Nee, eerst even naar buiten. Diep adem halen. Strekken. Terug om een kopje koffie.
Rustig ontbijten. Koffie. Klusje doen. 12 uur, tijd voor een biertje. Even lekker luieren.
Broodje eten en dan maar weer even een wandeling maken. De berg op. Mijn berg op, denk ik altijd. Er is niets van mij bij. Maar het voelt zo aan. Gewoon omdat we de enige zijn die er altijd lopen. Bijna de enige, de schaapherder met zijn schapen hoor je in de verte.
Ik bezie de bloemen en de planten. Geen enkele naam weet ik. Ik zou niet weten of het een akelei, duizelkruid, paddenstoel of een muurbloempje is. Her en der een vogel, geen enkele naam weet ik. Het vliegt en doet wat en ik geniet er van. Waarvoor zou ik het willen weten?
Lekker een grasspriet in mijn mond.
Na een uurtje lopen en je komt in het dorp, biertje drinken en via de kortste weg weer terug.
Beetje lummelen en wat gaan we doen: uit eten of gewoon thuis. Ondertussen eten we steeds vaker thuis, veel buiten de deur eten gaat, jawel, vervelen.
’s Avonds nog een rondje lopen. Misschien zien we de herten in het bos.
Kijken hoe de zon onder gaat. Rustig verdwijnt hij achter de bergen bij Rotava.
En dan kaarten. Radio aan. Beetje drinken. Kletsen. Bedje toe.
Tjonge jonge, wat hebben we het weer druk gehad!
Morgen weer zo een dag.
Welterusten.

Ach ja, het is een stil verlangen naar.
Nog twee weken en we gaan weer voor tien dagen.
Hunkerend naar de schone lucht.
De rust en de stilte.
Het uitzicht en het bier.
Het geklets en het kaarten.
Het maaien van het gras.
Naar de Tsjechen.
Naar Tsjechië.
Verlangen.
Dromen…………….

[Tabe]

Kukel
Fantastisch.
Meer hebben we (kennelijk) niet nodig.
zucht.....
groeten
Tabe

[els van den Heuvel]

Kukel,
Toen wij ons huis in Dolni Lanov kochten had ik zoiets pff wat moet ik hier, maar nu na zeven jaar lees ik zo je verhaal en denk bij mezelf het zou zo mijn verhaal kunnen zijn.
Wij gaan volgende week en ik vind het heerlijk om er naar toe te gaan.

[Cisar]

Kukel,

Een goed verhaal zo uit het hart geschreven. Zou het zelf geschreven kunnen hebben. Bedankt!!!

[Corrie]

Ik zou het niet zelf geschreven kunnen hebben om de doodeenvoudige reden dat ik geen huis in Tsjechië heb. Maar ik "voel" het wel!!!

[mobydicky]

kukkel het is niet mijn verhaal maar ik kan goed met je meevoelen steeds als we bij onze kinderen komen in tsjechie voelen wij die zelfde rust niets moet, alles mag wat een heerlijk vrij gevoel ggef dat
bedankt voor jou verhaal moby

[Marcel]

is ook wel een beetje mijn verhaal, maar ik wil dan wel weten welke vogel het is en welk plantje of bloempje of soort rups is.
dat is toch net allemaal ff anders dan hier in het westen des nederlands.
alleen weet ik dus niet welke vlinder uit deze rups zal kruipen ...

rups CZ.JPG

[Corrie]

Deze rups (en later dus ook de vlinder) heet Meriansborstel "Dasychira pudibunda". Hij hoort tot de familie van de Donsvlinders "Lymantriidae" en komt in heel Midden Europa voor.

Genoeg informatie Marcel of wil je nog meer weten?

[jol@nda]

De meriansvlinder (nachtvlinder)

[Corrie]

Hé goed van jou Jol@anda.

Maar nu met z'n allen weer terug naar het verhaal van Kukel, want daar gaat het hier tenslotte om!!