[Klara]

Het werd eindelijk vrijdag. Ik was een jaar of zes en pakte mijn spulletjes om het weekend op het festival door te brengen. Samen met mijn moeder en heleboel vrienden. Slaapzak, kleding... alles was klaar. Lopend naar de station waar al speciale bussen stonden om ons erheen te brengen. Allemaal mensen in het groen, rugzakken, gitaren... iedereen groet iedereen zonder dat ze elkaar kennen. Uit alle hoekjes van het land. En ik zit er maar tussen, klein kind, kijk mijn ogen uit en zing met de mensen mee op de weg naar Svojsice. Het is maar klein stukje, half uur met de bus. Daar aangekomen gaan we plekje zoeken, waar we de nacht gaan doorbrengen. Vrijdag is de avond van vuurtjes en eindeloze groepjes. Zingend breng je een paar uren door en rond de middernacht val je dan in slaap in het licht van de vlammen.
Zaterdag gaat de poort open en iedereen probeert weer zijn eigen plekje te vinden. Buiten paar bankjes zit je gewoon op de grond. En het begint, we gaan met z'n allen zingen, om het festival te openen. Op het podium wissellen verschillende artiesten, meeste liedjes kunnen we meezingen, het is echt geweldig. En als de avond valt, gaan de kaarsjes aan... je hebt vrienden gemaakt voor het leven... Er worden mensen herdacht die er helaas niet meer bij kunnen zijn. Rond een uur 's nachts zingen we nog eens een liedje, 12.000 mensen, en dan is het afgelopen. Tenminste op het podium, verder zoemt het nog hier en daar als ik in slaap val. Zondag helaas afscheid nemen van de mensen die je weer jaar niet zal zien. Weer een jaar wachten, jammer...

[Jelen]

Nooit meegemaakt, deze festivals, en dat vind ik echt jammer. Ik zie mij al helemaal zitten bij het vuur. Peukie, biertje, leuke mensen en de sfeer om mij heen. Eens wil ik dit gebrekje nog zeker inhalen, want dit is niet het eerste verhaal, dat ik er over lees of hoor, en ze zijn allemaal het zelfde (in het goede bedoeld). Allemaal steken ze een gevoel bij mij aan, dat ik iets heb gemist, iets heel leuks, onvergetelijks.

Mooi geschreven, Klara, weer een stukje van dat gevoel binnen...

[alena]

Jeejtje, bijna vergeten, dat ik dat ook een keer had meegemaakt. Svojsice. Als ik jouw stukje lees krijg ik een hele warme gevoel van binnen en tranen in mij ogen (die stomme hormonen). Ik had heerlijke vrindengroep en we hebben vaak ergens naar toe gegaan met gitaar en slaapzak alleen samen te zijn en zingen, en drinken ook natuurlijk maar het waren heerlijke tijden en dat mis ik soms nog heel erg.
Nu nog als ik zet Nohavica op komt dat gevoel eventjes terug maar dat moet ik niet te vaak doen want soms is het meer marteling.
Leuke verhaal Klara, als je nog ooit gaat wil ik mee.

[Sandra]

Heb dit wel eens meegemaakt op een festival in Stary Kolin in 1992. We kwamen daar in contact met een jongen uit Zabreh, waar we na twee dagen ook naar toe zijn gegaan. Samen hebben wij met zijn 3'en 3 dagen doorgebracht.Het leek net alsof we elkaar al jaren kende. Vrijheid blijheid. Heerlijk. Was ik nog maar 16, was het nog maar 1992.....hahaha. Nee, nu moet ik niet al te melancholisch gaan doen, maar het is wel een super leuke en mooie herinnering en die neemt niemand me af! Leuk topic Klara!

[Sas]

Heeeeel leuk dit soort verhalen. Dit zijn leuke dingen uit je jeugd en het is leuk nu je volwassen bent om daarop terug te kijken.
Top.

[mÁja]

oooo Klara, mooi geschreven. Ik heb ook heel veel herinneringen aan deze tijden. Wij gingen elk jaar met mijn vrienden naar Svojsice, Zahrada en Prazdniny v Telci. Wij hadden zo 'n tijdschema /zelf gemaakt/ waar alle zulke festivals in stonden en wij hadden een route om door de zomervakantie zo veel mogelijk te zien. Iedereen ging na 1989 in de zomer naar het buitenland maar wij lekker 6 weken door Tsjechie. En altijd erg genoten. Net wat Klara heeft geschreven - bij het vuurtje geslapen, dagen en nachten aan het zingen. Je voelt echt een band met alle de mensen. Ik heb het al een tijdje niet meegemaakt en als ik nu een CD met die liedjes draai, krijg ik bijna tranen in de ogen. Leuke tijden, hoor.