[Tabe]

Ja mevrouw Pehlrimov. Het had zo kunnen zijn, maar de Mira die uiteindelijk mijn beste Tsjechische vriend werd heb ik wel via deze Mira,de muzikant ontmoet. Maar ja.... dat is weer een verhaal apart.

vervolg vakantie 1990.

Het leek bijna elke avond wel feest op de camping van Nepomuk. De dorpsjeugd uit de omgeving maakte ook gretig gebruik van het gezellige camping-restaurantje met terras. Uitzicht over het meertje en (indien nodig) zo nu en dan even in het water Op vrijdag- en zaterdagavond kwam Mira de muzikant met zijn bandje muziek maken op het terras. Soms met z'n vijfen, soms met z'n zessen maar het klonk altijd goed, ondanks de nodige pivo's dat het gezelschap nuttigde. Rond deze groep van Mira, een gezette dertiger, hing altijd en aantal jongeren van tussen de 16 en 22 jaar, jongens en meisjes. Een jongen uit die groep probeerde in zijn beste Duits wat contact met ons te maken. Een heel verlegen jongen rond de 20 jaar oud. Hoewel verlegen vroeg hij alles van het Westerse leven en met name Amsterdam, koffieshops, bloembollen, waterwerken, Rotterdam noem maar op. Uiteindelijk kwam het hoge woord er uit. Hij wilde graag eens naar Nederland komen met een paar vrienden. Bij het kampvuurtje op de camping werd het even beklonken: Nou jongen, dan kom je toch naar Almere ?. De volgende middag kwam deze jongen, die toevallig ook Mira heet, bij de tent op de camping. Hij nodigde ons uit om deze avond thuis bij hem en zijn ouders te eten. Was in een dorpje dat Zbyslav heet, volgens Mira niet zo ver, een kilometer of 15 van de camping. Tja..... Enige aarzeling.... zouden we dat wel doen ?? Ach wat kan ons het ook schelen; gewoon doen. Afspraak gemaakt dat we rond vijfen in Zbyslav zouden zijn.

Het was even zoeken geblazen, Planice, rechtsaf, richting Klatovy enz.. De familie stond ons al op de wachten. Na een aarzelende kennismaking werden we uitgenodigd binnen te komen. Vader MIRA (ja weer een Mira), moeder Jirina, zonen Mira, Jirka en Vladja en schoondochter Dana. Schoenen uit !! Dat waren onze kinderen niet gewend.
We kwamen terecht in een gezellige eetkeuken waar de geur van gebakken vlees en cake ons tegemoetkwam. Of we mochten roken ? Ja, dat was geen probleem. Vader Mira rookte Petra aan de lopende band. Dus mijn vrouw pakt haar pakje shag en rolt een sigaretje. Ze keken hun ogen uit. Was dat hash? Het eten was lekker, een stevige schnitzel met brambori en boter. Een klein glaasje met een voor mij toen onbestemde sterke drank, Een stamperleetje, En, niet te vergeten de halve liters Gambrinus. Na het eten kwamen er van die kleine platte stukje brood met ham, kaas ei etc. En daarna Tsjechische koffie met cake. Het was zeker even wennen met de koffie. Voordat ik het in de gaten had had ik een bende koffieprut in mijn mond. Moest het even laten staan dan kon de koffie zakken, legde Jirina uit. Dezelfde avond nodigde vader Mira mij uit om eens te gaan jagen op reeen. Deze avond is de vriendschap tussen mij en (vader) Mira beklonken. Inmiddels hebben we al veel feesten gesamenlijk achter de rug. Elke keer is er wel wat te vieren. De zomer daarop is vader Mira, met zijn vrouw en zijn zoon Mira in hun Skodaatje 120 naar Nederland gekomen. Toen ze 's avonds laat bij ons in Almere aankwamen had vader Mira "goulash in zijn hoofd " vanwege het verkeer op de autobahn. Het was ook de eerste keer dat ze in het buitenland waren. Ze zijn een dag of tien geweest en ze hebben op z'n Hollands gegeten, Boerenkool, zuurkool met worst, harinkjes bij de kar, kroketten en frikandellen en veel (zee) vis. Nederlands bier werd er nauwelijks gedronken , ze hadden zelf , uit voorzorg, voldoende Gambrinus meegenomen. Mira kwam met goulash en z'n hoofd maar ging ook weer weg met goulash in zijn hoofd vanwege de vele indrukken die hij had opgedaan in Nederland. Heerlijke mensen die Tsjechen !!

[Katootje]

Hallo, Tabe wat een leuke ervaring. wij gaan dit jaar ook weer naar Tsjechie als alles goed gaat.
Ik heb nu wel in de in de gaten dat als je echt contact met de tsjechen wilt, dan ook beter naar een camping kan gaan waar ook de tsjechische bevolking komt. Onze ervaring is dat de mensen vriendelijk en hulpvaardig zijn.

[Freddy2005]

Tabe, wat een verhalen zeg! Ik weet zeker dat er nog een vervolg komt, want over "Was in een dorpje dat Zbyslav heet....", weet ik ondertussen reeds iets meer. Ik wacht op het vervolg van uw bestseller.

[Corrie]

Ja Tabe, het is weer een heerlijk verhaal. :snik: (Ik kan het niet helpen, ik moet altijd huilen bij mooie verhalen).:snik:

Nog een klein vraagje, in welke taal communiceren jullie met Mira en Jirina, Engels of Duits.

[Tabe]

Corrie schreef:

Nog een klein vraagje, in welke taal communiceren jullie met Mira en Jirina, Engels of Duits.

Corry.
Aanvankelijk was de communicatie moeilijk. Kleine Mira sprak goed Duits en hij fungeerde aanvankelijk als tolk. Moeder Jirina werkte in Klatovy in een klein ijzer-/slotenwinkeltje waar geen kip kwam. Onder de toonbank had ze een boekje , zoiets van "hoe leer ik Duits". Zelf hadden we vrij vlot twee Tsjechische woorden boeken. Tsjechisch Nederlands en Nederland Tsjechisch. Met de boeken er bij ging het best. Soms was een half woord al voldoende. Het heeft ook wel eens tot misverstanden geleid. Maar dat is weer een ander verhaal. Taal is nu geen probleem meer. Zelfs vader Mira verstaat een beetje Duits. Een wij kunnen al aardig een Tsjechische menukaart lezen. Verder leren we steeds een paar Tsjechische woordjes bij. Voorlopig alleen woorden en nog geen zinnen. Tsjechische les zit in het verschiet.

[Tabe]

De "trottel" van camping Nepomuk.

Even voor de goede orde: als ik het over de camping Nepomuk heb, dan bedoel ik autocamp Novy Rybnik, ongeveer 6 kilometer van de stad Nepomuk.


campingnepomuk01.jpg


Het was in 1990 dat we op deze camping kennis maakten met Michael (Maikel), een rode banjer van 18 jaar uit Nepomuk, en zijn moeder Eva, een mooie blonde vrouw van nog geen 40. Eva runde de hostinec aan de rand van Nepomuk, een oud schoolgebouwtje dat omgebouwd was tot dorpskroeg. Klein houten barretje, een aantal tafels en drie lange houten bakstafels

Het moet op een vrijdag zijn geweest toen wij na in Nepomuk inkopen te hebben gedaan dit etablisement bezochten, Het was erg druk in de hostinec. De tafels en dus ook de bakstafels waren goed bezet met werklui in "ketelpakken" en andere werkkleding. De start van het weekend. Eva sleepte het bier in de grote glazen half-liter pullen aan terwijl de "rooie" achter de bar stond de glazen te vullen.

We schoven aan aan de kopse kant van de bakstafel. Daar werd wat plaatsgemaakt zodat we tussen de Tsjechische werklui in zaten. Aan de overkant van de tafel, eveneens aan de kopse kant, lag een man voorover met zijn gezicht op tafel, zijn armen languit op tafel en in de rechterhand hield de man een halflege bierpul vast. De man was volledig van de kaart. Het viel mij op dat door de overige tafelgenoten hier in het geheel geen aandacht aan werd geschonken. Ik bekeek dat tafereel. Ik ken die man !! Ja, ik ken die man van de camping ! Hij wordt daar door de Duitse kampeerders met een vaste staanplaats de "trottel "genoemd. Altijd dronken. Een man van nog geen 50, met een verweerd en altijd ongeschoren gezicht. Anderhalve tand nog in zijn mond, Kalend met wat sluik peper/zoutkleurig haar, erg onverzorgd.

Toen we na een uurtje wilden afrekenen kwam Eva naar ons toe met een verzoek. Of we die man, die al die tijd in dezelfde houding aan tafel sliep, even mee wilden nemen naar de camping. Ik stond niet te trappelen; misschien gekots in de auto? Daar hoefden we niet bang voor te zijn, zei Eva. Vooruit dan maar. De man werd voorzichtig door Eva wakker gemaakt en met hulp van Maikel werd de man naar buiten gebracht en voorin in onze auto gezet. Alles ging heel gewillig en zonder problemen. Ook de rit naar de camping verliep zonder problemen. Op de camping hebben we de man uitgeladen en naar het terras van de camping gebracht. Het eerste wat hij daar deed was het bestellen van een pivo. Een bedankje kon er niet af.

De volgende ochtend rond een uur of 10 zitten mijn vrouw en ik voor de tent een bak koffie te drinken. Komt daar tussen de tenten door, al zoekende , de Trottel aangelopen. Een plastic zak in zijn hand. Toen hij ons ontdekte grijnzde hij zijn anderhalve tand bloot en kwam naar ons toe. We konden niet anders dan de man een bak koffie aanbieden. Nee, koffie hoefde hij niet, maar als we een biertje voor hem hadden.... Uit zijn plastic tas haalde de man een viertal boekwerkjes. Bleken van die plaatjes-sprookjesboeken te zijn, die als je ze openklapt een heel panorama tevoorschijn komt. Boekjes waren in het Duits en Engels. Hoewel dat de man moeilijk te verstaan was begrepen we dat hij werkte op een boekbinderij/ sociale werkplaats die dergelijke boekwerkjes maakte. Hij was ook erg trots op zijn werk. De boekjes waren voor onze kinderen als dank voor het vervoer.

We kwamen de man regelmatig tegen op het terras van het restaurant van de camping. Vaak was hij in gezelschap van zijn zoon, Een knaap van begin 20, die als metselaar of stucadoor in Duitsland werkte. Steevast dronk ik een pilsje met de mannen mee. De jongen sprak wat Duits. Ook in de zomervakanties in 1991 en 1992 troffen we de man, soms met zijn zoon, aan op de camping. Een enkele keer bracht hier dan weer wat boekwerkjes mee voor de kinderen. Toen wij in 1993 weer op de camping kwamen was de man er niet. Ook de zoon was er niet. Toen we navraag deden bij de Duitse stamgasten bleek dat de man was overleden. De drank had zijn tol ge-eist. Maar ook de zoon was dood. Hij had zich, op de terugweg van Duitsland naar huis, bij Cham doodgereden, tesamen met een collega. Tegen een boom gekwakt en beiden op slag door. Ook hier was drank de boosdoener. De boekwerkjes moet ik nog ergens op zolder hebben liggen.

[mollie]

tja daar word je dan weer ff stil van