[mayca]

Ik ben soms een raar mens...het geluk is, dat ik het ook wel weet.

De vakantie's komen er weer aan en als eerste vraag ik vrij voor de mei vakantie.

Ik moet en zal naar Tsjechië. Bloedneurveus word ik als ik zie dat er veel meer collega's vrij vragen en dat het een probleem gaat worden. 2 mei is het grootste probleem, want iedereen wil 2 mei vrij. Ik wacht het af...en de vakantie komt dichterbij.

Ik denk na over de vakantie's in Tsjechië...hoe ik geniet en hoe ik me thuisvoel. Hoe graag ik erheen wil, hoe graag ik weer mensen wil ontmoeten van het forum.

Er is wel wat veranderd tussen afgelopen jaar en nu, heel veel en nu pas wordt het helemaal duidelijk. Soms denk ik dat we er te "makkelijk" mee omgegaan zijn. Vooral in het begin zijn we geleeft en kwamen we niet aan onszelf toe. Het huis zat constant vol met mensen. Iedereen verwerkt een verlies op zijn eigen manier, de ene zwijgt, de ander klets en de ander luistert en schrijft het van zich af en sommige blijven boos.

Nu is het rustiger hier en het leven gaat verder.....snel verder. De foto's van de tweede vakantie wil ik even niet meer zien. Eigenlijk ga ik me ineens verstoppen en duik onder.

Tsjechië lijkt heel ver weg, ik ga 4 weken niet naar les en kijk de boeken niet eens in. Ik neem afstand en zit als het ware een beetje in mezelf. Even voor de duidelijkheid, ik ben absoluut geen depressief mens, maar ik had de behoefte om alleen te zijn na alle aanspraak die er soms op me gemaakt wordt. Laat me maar even zitten.

Ik zie berichtjes binnen komen van het Tsjechië net en ook p.m.'s. Ik maak ze niet open. En het wordt ineens steeds moeilijker om ze open te maken. Toch, na een weekend Parijs met mijn vriendin (nog een verlaat verjaardagscadeau van vorig jaar) ga ik weereens achter de p.c.

Ik lees de lieve berichtjes en schrijf terug. Ik duik het net weer op en vanmorgen ben ik nog even mijn vakantie's gaan nalezen, ik lees de hartverwarmende reactie's als blijkt dat we in november naar het prachtige huis kunnen. De reactie's op de verhalen van het sprookje en ik schaam me ineens dat ik er zolang niet was. Zoals ik tegen iemand schreef: ik kon mezelf er niet toe zetten om op het forum te gaan. Dat terwijl ik weet dat het me juist zou helpen, maar het lukte me gewoon niet.

Ik weet dat ik dit niet hoeft te schrijven, maar als ik terugdenk aan al die lieve mensen hier die me door een hele moeilijke tijd hebben getrokken, vind ik toch dat ik wat uitleg moest geven. Het wegblijven lag absoluut alleen aan mij.


Mayca

[Lina]

Er zal niemand zijn die het je kwalijk neemt dat je niet op het forum was. Ik denk dat iedereen wel begrepen heeft dat het even niet zo ging als dat je graag wilde en dat je even geen zin had aan het forum. Nou, dag winter, hallo lente, neem de tijd voor jezelf en geniet van deze frisse start. Dat je weer veel van dit forum en vooral van Tsjechië mag genieten!

[Corrie]

Ik had al zo'n idee dat het je ook allemaal wel eens teveel zou kunnen worden hoor Mayca, het klinkt wat goedpraterig, maar daarom heb ik je niet geschreven, ik dacht, ze komt wel weer en dan komen de contacten vanzelf wel weer, zo is Mayca nou eenmaal!!
Ga (net als de meeste van ons) ook maar lekker van de lente en de zomer genieten en stop niks weg!!

[jolanda berben]

Lieve Mayca, wat ben je toch 'n raar mens.

Iedereen heeft af en toe tijd nodig voor zichzelf, en daarvoor hoef je je nooit te verontschuldigen.
Iedereen is anders, en verwerkt zijn/haar verdriet op 'n andere manier.
En soms, net op het moment dat je denkt dat je weet hoe je met je verdriet om moet gaan, lukt het even niet.
Het verdriet zal altijd blijven, maar ook de herinneringen, en dat alles krijgt 'n plekje, soms vergeet je dat plekje en dan ineens is het weer heel dichtbij.

En omdat je zo'n raar, lief mens bent, leven wij met je mee, lachen we met je, maar zullen we het je ook nooit kwalijk nemen dat je er even niet bent.

[mayca]

Dank jullie wel meiden, voor jullie reactie's. Ik vond het wel moeilijk om het op te schrijven, maar ben toch blij dat ik het gedaan heb. Ik had er zo'n rot gevoel over.

[Krulletje]

Wat ben jij een raar mens! En wat fijn dat je weer uit je dipje bent, Mayca!

[kukel]

Tegen vrienden mag je alles zeggen.

Maar nog belangrijker is dat je tegen vrienden helemaal niets hoeft te zeggen.

Helemaal niets.

En dat is nou het mooie van vrienden hebben.

Het helemaal niets zeggen.

Dus ik zeg niets.

[martimmie]

Kukel, wat kan je het toch weer geweldig zeggen...of juist niet zeggen!
Ik heb er absoluut niets aan toe te voegen.
Jouw woorden zijn genoeg en ik sluit me daar geheel bij aan.

[tsjechie]

Hee Mayca,
Fijn weer te zien dat je erweer bent. Ik denk ook dat de mensen je enorm waarderen om wie en wat je bent.
Je bent een prachtmens en zo als jij de bezigheden en alles erom heen op het forum hebt weten neer te zetten is in 1 woord GEWELDIG.
En nu was het moment daar om even een stapje terug te doen en voor jezelf de zaken eens op een rijtje te zetten.
En zoals ik je ken doe je dat niet voor niets.
Maar we hopen je vanaf nu gewoon weer wat vaker op het forum te mogen begroeten en denk eraan we vergeten je niet ook als je er even niet bent.

[Noelle]

kukel schreef:

Tegen vrienden mag je alles zeggen.

Maar nog belangrijker is dat je tegen vrienden helemaal niets hoeft te zeggen.

Helemaal niets.

En dat is nou het mooie van vrienden hebben.

Het helemaal niets zeggen.

Dus ik zeg niets.

Toch nog best veel woorden voor iemand die niets zegt

Mayca,

Iedereen heeft wel eens afstand nodig, of rust. De dingen overdenken.

Heel begrijpelijk.
En o zo hart verwarmend om te zien hoe iedereen hier je steund en je helpt.
Dat zijn zeker de mooie dingen van het leven.

Ik ken je misschien niet zo goed, en wens je toch al het goede toe.

Fijn dat je er weer bent.

Groeten Noëlle