[Fera]

Inmiddels zijn er vele Hollanders met een (vakantie)huis in Tsjechië.
De een woont in het Reuzengebergte, de ander aan het Lipnomeer. Weer iemand anders in de omgeving van Brno, bijvoorbeeld.

Heel graag zou ik van (al) deze mensen willen lezen wat hun keuze heeft bepaald. Waarom juist dáár, waar je nu je huis bezit?
Vertel ons ook wat er vooral in de omgeving van je woonhuis in Tsjechië zo leuk is om te doen, te zien, te ondernemen.

Dus, klim in de virtuele pen en maak ons deelgenoot van jouw enthousiasme. Ik vermoed dat meerdere lezers daar wel nieuwsgierig naar zijn.

[Esthertje]

Fera, leuk idee!
Wij waren in Pec Pod Snezkou (Reuzengebergte) op vakantie geweest en waren verliefd geworden op de omgeving. Maar toen wij eenmaal op huizenjacht gingen (let wel, heel, heel, heel veel panden en verschillende omgevingen gezien) kwamen we uit (in eerste instantie) in Lucany nad Nisou vlakbij Tanvald (Jizerske hory) De omgeving vonden we niet zo fantastisch, maar het pand wel. Al met al ging op het laatste moment dit pand niet door. Dat heeft zo moeten zijn, denk ik. Anders hadden we ons droomhuis misschien nooit gevonden, uiteindelijk dus toch weer in het Reuzengebergte terechtgekomen, lekker centraal tussen Vrchlabí en Trutnov in. Midden tussen de skigebieden zoals Janske Lazne, Mlade Buky, Cerny Dul, maar ook Pec Pod Snezkou en Spindleruv Mlyn liggen binnen een half uurtje rijden. Ook s'zomers zitten we eigenlijk ideaal centraal voor alle bezienswaardigheden, zoals de dierentuin in Dvur Kralove, verschillende stedenbezoekjes, rodelen of monkey-parken, Quadrijden of musea bezoeken. Er is al zoveel geschreven over het Reuzengebergte en wat er allemaal te doen is en dat is allemaal ongelooflijk dichtbij hier. Ideaal toch

[paula]

Wij hebben wel het hele noorden van Tsjechie bekeken maar dat trok ons niet zo.( wij houden niet van skien, dat speelt misschien mee! )
Daarna zijn we naar het zuiden ( Lipnomeer ) geweest maar vonden dat veel te toeristisch.
Uiteindelijk kwamen we in Pisek uit, de natuur trok ons daar erg aan, de vele dorpjes met hun lintbebouwing en de sfeer die er heerste.
Een statek gekocht in Zahori, wat ons heel goed beviel.
Inmiddels hebben we een kleinere woning in Dobronice gekocht, ligt wel heel toeristisch, maar is nog niet echt ontdekt door buitenlanders, het zijn hoofdzakelijk de Tsjechen die daar hun vakantie doorbrengen.

[els van den Heuvel]

Wij waren al een paar jaar op wintersport geweest in Tsjechie en wilden het wel eens in de zomer zien; ook toen vonden wij heel erg mooi.
Wij waren 25 jaar getrouwd en een weekje op vakantie. We genoten van een kopje koffie in Vrchlabi en Johan (mijn man) zei, ik zou hier wel een huisje willen. Toen zagen we een plaat staan "Uw Hollandse makelaar in Tsjechië". Zo is het 9 jaar geleden begonnen.

[char]

Tjeetje, Fera!!... Waar moet ik beginnen?.. Ik weet het echt niet!!...
Wij gingen gewoon, met een andere NL-er, naar huizen kijken. HIJ wilde een huis kopen. WIJ niet... Ons huis, was het eerste dat we zagen. Hij vond het niet zo geweldig, en kocht elders een huis. (Gorrit, als je meeleest, weet je wie ik bedoel) Eenmaal thuisgekomen van vakantie, besloten wij om ons huis toch maar te kopen. Gewoon een impuls....Groot zwembad, veel grond. En dat allemaal van de gemeente!! Geen onderhoud, daaraan, dus. Verder moet je, je gewoon een beetje mengen onder de dorpsbewoners, gewoon in je oude klofje. Heel veel bloembollen meenemen, en zorgen dat ze je af en toe, lopend, naar huis brengen. Fera... Je hebt mijn verhalen gelezen... en die van Mayca...
Cervena Hora...Een sprookje..
Ik hoop voor jullie, dat jullie over een tijdje de zelfde soort verhalen kunnen schrijven over jullie huis/dorp.!!!...
Trouwens, dat gun ik iedereen!..

Char.

_______________________________________
Char. ...de bofkont...

[Barthelomeus]

De sumava met zijn prachtige bossen en dan opeens een vlakte waar een aantal kleine riviertjes doorheenlopen en verder lang wuivend gras met een paar boompartijen, ik waande mij in "jurassic park"en het had mij niets verbaasd als ik opeens een lange hals van een dinosaurus omhoog had zien komen, gekheid natuurlijk, maar het geeft wel aan dat ik onder de indruk ben van de pracht en stilte in de omgeving van Hartmanice.
Dit heeft ons doen besluiten om een stuk grond te kopen in Stepanice wat hier vlak bij ligt, met een paar aardige Tsjechische buren die toen ik het aan ze vroeg er helemaal geen probleem hadden een nederlander als buurman te krijgen, integendeel ik kreeg meteen tips waar ik in het dorp moest wezen als ik een graafmachine nodig had en waar ik het beste bouwmaterialen kon kopen!
Nu zijn we zover dat de tekeningen voor het huis af zijn, er wordt gekeken naar plaatsbepaling septic en aanleg electriciteit en water.
En hopelijk voor de zomer alle vergunningen rond en dan gaan bouwen! En volgend jaar zomer genieten van de tsjechische snelheid van leven, gewoon even wachten als er een praatje aan de kassa wordt gemaakt maar ook misschien een praatje met je buurman in gebrekkig tsjechisch want ondanks dat ik het verschrikkelijk moeilijk vind, blijf ik doorgaan met les bij onze "Amersfoorts/Tsjechische" Renata die iedere week met een glimlach opnieuw probeert om ons groepje wat bij te brengen.
Daarom Tsjechie

[C.P.]

Sinds 1995 komen wij al in Tsjechie. We hebben het hele land doorkruisd om tenslotte te kiezen voor Zuid Bohemen en dan in het bijzonder voor een boerderij in een klein dorpje. Een bewuste keuze om tussen de Tsjechen te zitten en ons niet te verschuilen in een hollandse enclave. Maar dat is puur een persoonlijke keus.

Onze keuze werd ook bepaald door de afstand: we wilden niet verder dan 950 km van ons Nederlandse dorp verwijderd zijn en dat is gelukt.
Het enige nadeel: het knagende gevoel van heimwee naar Nas Sen!

O ja Barthelomeus, de gastank mag geplaatst worden!

[Nathalie L.]

Vanaf 1995 komen wij zeer regelmatig in Tsjechië. Vooral Praag heeft sindsdien een verslavende werking op ons gehad. Als je er veel bent, leer je een stad van binnen en buiten kennen. Praag had onze harten al gestolen, maar dit werd alleen nog maar sterker. We begonnen te dromen over een huisje in de buurt van Praag (want een tuin vinden wij toch ook wel erg lekker). In mei 2005 waren wij weer in Praag en zaten met ons hotel naast een makelaarskantoor. Eigenlijk is vanaf die datum bij ons de aankoop van een huis echt gaan leven. Wij zijn gestart met ons enorm goed voor te bereiden. Het boek “Wonen en kopen in Tsjechië” gekocht, Tsjechische makelaarssites bekeken, Second Home beurzen bezocht, contact gezocht met de Nederlandse bemiddelaars/makelaarskantoors, nog een keer naar Tsjechië gegaan en uiteindelijk voor een Nederlands makelaarsstel gekozen.

Uiteindelijk besloten we begin februari 2006 een week naar Tsjechië te gaan om verschillende objecten te bekijken. De Nederlandse bemiddelaars hadden een aantal huizen gevonden en wij zelf ook, allemaal in de omgeving van Praag. Februari 2006… De winter in Tsjechië was streng. We hebben foto’s van wegen die niet herkenbaar zijn. Heel Tsjechië leek wel wit! Juist deze omstandigheden waren ideaal om een goede schifting te maken in huizen die wel of niet in aanmerking kwamen voor een aankoop. In sommige huizen kwam de sneeuw naar binnen, andere huizen waren niet bereikbaar met de auto. De omgeving van het Slapymeer hebben we om die reden laten afvallen. Uiteindelijk besloten we drie maanden later nog maar eens terug te komen. Dat we drie maanden later inderdaad terugkwamen, maar nu om de sleutel in ontvangst te nemen, hadden we toen werkelijk niet geloofd. We hadden nog één huis om te bekijken en het klinkt gek, maar ineens was er een “klik”. En ook nog eens bij ons allebei! Dit huis staat in Senohraby u Prahy, 28 kilometer ten zuidoosten van Praag in een schitterende omgeving. Dichtbij Praag, maar ook aan de rand van het bos en de Sazava rivier. Het is voor ons onbegrijpelijk dat deze streek amper door Nederlanders is ontdekt, terwijl er regelmatig leuke en betaalbare huisjes te koop staan (uiteraard is het iets minder goedkoop dan de andere streken in Tsjechië, maar toch nog zeer betaalbaar en je zit hier dan ook wel zeer centraal).

Het is een twee onder één kap woning en 50 meter van het huis is een treinstation, met een rechtstreekse trein naar Praag (hierdoor zijn we ook al regelmatig met het vliegtuig heen en weer geweest, de bereikbaarheid is geweldig, ook vlakbij de E55 ). De makelaars zijn heel hard voor ons aan de slag gegaan om de koop rond te krijgen. Een S.R.O. moest nog worden opgericht en ga zo maar door. In deze hele fase hadden we het zonder bemiddeling waarschijnlijk niet meer zien zitten. Er moet zoveel gebeuren en beiden hebben we ook geen baan waarin we te pas en te onpas naar Tsjechië zouden kunnen gaan om dingen te regelen. Al met al ging alles zeer voorspoedig. 8 Mei 2006 kregen we de sleutel van ons huis.

Nu, bijn twee jaar later, kijken we terug op een enerverende periode. Het huis binnen is inmiddels opgeknapt en ingericht naar onze eigen smaak (uiteindelijk hebben we wel veel dingen uitbesteed), de helft van de tuin is klaar en ziet er pico bello uit. We zijn de afgelopen periode enorm veel in Tsjechië geweest (ook dankzij de goede verbindingen met het openbaar vervoer en de betaalbare vliegtickets, regelmatig een lang weekend). We hadden niet verwacht dat we zo snel een behoorlijk “netwerk” van contacten in de buurt zouden hebben. We kunnen oprecht zeggen dat we geen seconde spijt hebben gehad en dat we verliefd zijn op de omgeving van ons huis! Dus daarom...daar!!!

[feertje22]

Fera kan dan wel een topic openen maar haar eigen verhaal staat er nog niet bij.

Wij houden heel erg van bergen om daarin te wandelen dus onze eerste vakantie daar was in de buurt van het Reuzengebergte. Later bij het zoeken naar een kavel was onze enige eis: max. 10 uur rijden van huis omdat je er toch de eerste jaren vaker naar toe gaat en dan maakt de afstand toch wel wat uit. Zelf een aantal kavels gevonden die het net niet hadden, dus weer verder gezocht.
Vrienden van ons die in CZ wonen vonden toevallig een kavel helemaal in het noordwesten van Tsjechië (omgeving Rumburk)
Dat was nog geen 8 uur rijden voor ons, dicht in de buurt van het Reuzengebergte, en een hele mooie omgeving. De kavel zelf was ook een mooie kavel. Daar moet dus ons huisje komen te staan als het goed is en er komt geen kink in de kavel...eh kabel.

[C.Berendse]

Voor ons begon de liefde voor Tsjechië toen wij het jaar waarin het "Ijzeren gordijn" was gevallen, nieuwsgierig de Tsjechische grens overstaken. Daarvoor hadden we met onze sleurhut zo'n 5 jaar iedere vakantie Hongarije doorkruist. Maar zodra we Tsjechië zagen waren we verkocht. We doorkruisten het land van zuid naar noord en oost naar west. Voor ons was het het noorden favoriet omdat de kinderen niets liever deden dan klimmen en klauteren over de grillige rotsen. We waren verliefd op de typische "volksbouw" en de gezellige en vriendelijke bevolking. Al snel fantaseerden over het kopen van een huisje in Tsjechië. Maar de contacten met Duitstalige makelaars gaven ons geen vertrouwen en we durfden de stap niet aan. Het Tsjechisch Forum bestond nog niet en er waren nog niet veel Nederlanders die daar een huis gekocht hadden en ons konden adviseren.
Na een paar vakanties te hebben gedroomd hebben wij in 1993 een advertentie gezet "Wie spreekt en begrijpt Tsjechisch en wil ons helpen bij de koop van een huis in Tsjechië". Daar kwam één telefoontje op. Renata, een Tsjechische vrouw, getrouwd met een Nederlander wilde ons wel helpen.

Al bij de eerste kennismaking klikte het en daarbij bleek ook nog eens dat zij bij ons in de stad woonde. Kortom wij zijn dikke vriendinnen geworden en ook al woont zij inmiddels weer in Tsjechië zij is nog steeds mijn beste vriendin! Maar goed daar gaat het niet om, wij zijn dus met Renata een weekje naar Tsjechië gegaan en hebben daar huizen gezien in het zuiden, waar zij zelf ook een vakantiehuis heeft. Schitterend die heuvels en bossen en dan ook nog een stuwmeer, maar toch bleef het beeld van de grillige rotspartijen in het noorden in onze gedachten. De dag vóór wij weer naar huis zouden vertrekken reden wij naar het noorden, waar wij een leuk huis hadden gezien in een advertentie in een Tsjechische krant. Die dag veel huizen gezien maar er was geen klik of de makelaar had de sleutel niet of het huis was uit de verkoop genomen. Tegen vier uur wilde de makelaar terug naar zijn kantoor maar wij hadden nog steeds het huis uit de advertentie niet gezien.

Met veel zuchten en steunen stemde hij uiteindelijk toe en reed naar Filipov/Jirikov. En ja wat er toen gebeurde is ongelooflijk! We stapten uit de auto en werden verliefd op het eerste gezicht! Op de schattige dakkapelletjes, de leitjes die in zwart/wit figuren op de bovengevels waren aangebracht. Binnen in het huis werd dat gevoel steeds sterker, zeker voor Wim die een bouwkundige achtergrond heeft en veel huizen had afgekeurd om hun gebreken.
Dit huis kon gelukkig zijn goedkeuring wegdragen. Het was dan ook alles wat we zochten. Het stond niet in toeristisch gebied, maar er ook weer niet te ver vandaan om dagtripjes te maken. Bovendien had het prachtig uitzicht en stond aan de rand van een dorp. Kortom we hebben de makelaar gezegd dat we het wilden kopen. Afgesproken werd dat we zodra we thuiskwamen het voorlopig koopcontact dat de makelaar ons zou faxen, zouden tekenen en terug sturen.

Dat was in oktober en in december vlak voor Kerst zijn we met een aanhanger met de meest noodzakelijke spullen weer naar Jirikov vertrokken, het koopcontract getekend, de centjes betaald en meteen de kerst doorgebracht. Ik zou nog uren kunnen vertellen over onze belevenissen, maar dat gaat jullie vast vervelen. We hebben na veel klussen nu een heerlijk huis(je) niet te groot en niet te klein en dat binnen één week huizenjacht.