[char]

Kukel, een fles limonade?...Dan hadden zij, toch niet helemaal het goede beeld van jou....
Carlo.

[doni]

char schreef:

Kukel, een fles limonade?...Dan hadden zij, toch niet helemaal het goede beeld van jou....
Carlo.

Of misschien juist wel..........

Groet,Doni

[kukel]

Deel 20.

Ik hoor daar niet.

En altijd maar weer loop ik achter mijn huis zo de natuur in.
De berg op.
De berg gaat redelijk stijl omhoog, daarna loop je een beetje heuvelachtig het gebied door.
De mooiste bomen staan er.
Af en toe vlucht er een hert voor je weg.
De natuur is er immens mooi.

En in het gebied zie je nog steeds de restanten van woningen.
Woningen van mensen die daar gewoond hebben.
Er letterlijk uit zijn gegooid.
Op weg naar een toekomst die achteraf nauwelijks en toekomst te noemen was.
Sudeten Duitsers.
Ik heb de verhalen gehoord, binnen 3 kwartier je spullen pakken, de bus in en nooit meer terug kunnen komen.

Ik loop er langs, als ik weer een nieuw fundament ontdek, ga ik gelijk op zoek naar de waterbron.
Gegarandeerd dat deze er vlak bij ligt.

Ik ga zitten op de fundering op wat eens een huis was.
En besef,
dat ik hier niet hoor te zitten, maar de oorspronkelijke eigenaar.
Die moest daar genieten van het prachtige uitzicht.

Ik hoor daar niet.

En ik peins daar over.
Geen mens heeft ooit kunnen bevroeden dat de geschiedenis zo wreed is geweest.

De bovenste beste man die weg gejaagd is van huis en haard had ook nooit kunnen dromen dat er ooit een Nederlander zou zitten te dromen op zijn funderingen.

Langzaam, heel langzaam neemt de natuur bezit van de ruines.
Langzaam, heel langzaam raakt deze geschiedenis in de vergetelheid.

Ik denk daar over na, op de funderingen.

De funderingen van de geschiedenis.
Over het harde bestaan, daar op de berg.
De pest was er rond 1900, een hongersnood ietswat later.
Het was een hard bestaan.

Ik sta op, schud de mijmeringen uit mijn hoofd.
Het is tenslotte “mijn”berg, mijn dag, een mooie dag.

Neuriënd loop ik naar de welbekende hospoda in Krasna Lipa.

Ja, doe maar zo een goudgele rakker.
Even gaan mijn gedachten weer terug in de tijd.
Zou die beste man van de ruïne hier ook zijn biertje hebben gehaald?
Ik weet hier in ieder geval:

hier hoor ik wel.

[Jan57]

Opnieuw mooi geschreven man....

Dat geeft een land karakter, restanten van wat eens was.

[martimmie]

Indrukwekkend Kukel. Weet je wat wel triest is...dit soort vreselijke dingen gebeuren nog steeds...iedere dag....ergens op de wereld!

[doniati]

Kukel, wat een mooi verhaal. Werd er een beetje stil van. Weet helaas niet zoveel over dat stukje geschiedenis, maar zal dat nu gaan nakijken.
Groetjes Gerda:snik:

[char]

Mooi verhaal Kukel!! Zoals jij, zo weinig woorden nodig hebt. Petje af! Wij staan al een paar jaar op de camping bij Cista/Cerny Dul. Vroeger kwam daar een oude man, met zijn dochter. Het was een Duitser. Hij stond niet op de camping, maar kwam toch even kijken. Ik sprak hem aan, en hij vertelde mij dat zijn ouderlijk huis in Lanov was. Elk jaar ging hij even terug naar zijn geboortegrond. Hij was dik in de 70. Op de vraag waarom hij elk jaar weer terug kwam, zei hij: Ik wil graag mijn geboortehuis zien, en op de plaats waar mijn Vader doodgeslagen is, hier vlakbij de weg, een bloemetje leggen. Ik heb de oude man de laatste 5 jaar niet meer gezien.
Het huis bestaat nog.
Carlo.

Sorry, hij was erbij toen zijn vader doodgeslagen werd!

[noekie14]

wat 2 indrukenwekkende verhalen weer

[doniati]

Hoi Char,
Prachtig verhaal, maar diep triest, dat je zoiets voor je ogen ziet gebeuren.
Groetjes Gerda

ps Hele verhaal geschreven met twee vingers? Zoek toch een secretaresse die het voor jou doet).

[kukel]

Deel 21.

Gekke vogel.


Toen we ons huis kochten op “onze” berg viel het op dat er zo weinig vogels waren.
Nu jaren later zie je langzaamaan steeds meer vogels.

Twee jaar geleden zaten Kukelin en ik buiten te genieten van het magnifieke uitzicht en de rust.
Kukelin aan het breien. Haar favoriete hobby.
Opeens zien we een vogeltje voor ons.
We weten op dat moment niet hoe dat beessie heet.
Het is zo groot als een ringbandparkiet en heeft de kleuren van een Vlaamse gaai.
Alleen zijn de kleuren wat gedempter.
Dan zegt Kukelin:
Curieus, het vogeltje loopt mank.
En inderdaad, het rechter pootje is wat korter dan het linker pootje.
En als dat beessie loopt, valt het steeds weer naar rechts toe.
In de loop der jaren zijn er steeds meer vogels bij gekomen van dat soort.
En ze lopen allemaal keurig naast elkaar in het gelid en duikelen allemaal tegelijkertijd naar rechts.
Gekke vogels.

Tot op een dag er een albino vogeltje tussen zit.
En het merkwaardige is dat zijn linker pootje korter is.
Het hele spul huppelt naar rechts, maar met die albino wordt het een ramp. Die valt naar links.
Ze vallen tegen elkaar aan, beginnen te kwetteren en ruzie te maken.
Een herrie van jewelste.

Tot dat Kukelin haar breiwerk laat vallen.

Moet je nou eens kijken, heer Kukel zegt ze.
Ik kijk mijn ogen uit.
De hele schare loopt weer in het gelid.
Ze vallen allemaal keurig naar rechts.
En kijk; de albino loopt achterstevoren mee!
Het albinootje kijkt ons aan alsof het wil zeggen:
Kijk eens hoe slim ik ben!
De rust is weer gekeerd.
We bekijken de vogeltjes met veel plezier.

We hebben opgezocht hoe dat vogeltje heet.

Leugenbeest is haar naam.