[doniati]

Bang char tok tok tok

[char]

Ik denk in 1992. Een kleine camping aan een watertje, 15 km. ten oosten van Telc. Rond Brno waren de campings een beetje erg druk. Viel hier mee. Wij komen aan, om een uur of 5, en zetten de vouwwagen op. Een stukje verderop staat een NL-caravan. Voor de caravan zit een echtpaar, onder een luifeltje. Ergens in de 60. Ik loop voorbij de caravan, richting de toiletten, en zeg: goedenmiddag. Een, goedenmiddag, krijg ik terug. Teruglopend, denk ik: hier klopt iets niet. Ik zie geen NL-auto. Op het moment dat ik terug bij hun caravan kom, rijdt er een oude sleepwagen het terrein op. Met een blauwe Volvo, er achterhangend. Ik loop, met het echtpaar, naar de sleepwagen. Rechter zijkant een klein beetje, helemaal in de kreukels!! Hun auto dus. Dan komt het verhaal.
's ochtens reden zij in het dorp. Uit een uitrit, rijdt een vrouw met haar auto, zo de zijkant van de volvo binnen. Politie erbij. Die willen, in eerste instantie, niets op papier zetten. ANWB gebeld. Alles wordt keurig netjes geregeld. Auto en caravan worden over 4 dagen opgehaald. Alleen, zij moeten met de trein naar huis! Volgende morgen rijden zij met mij mee, naar het station in Telc. Ja, alleen maar om de vertrektijden te vragen, voor de trein naar Praag. Er gaat natuurlijk geen trein naar Praag! Er gaan alleen maar treinen van de ene plaats, naar de andere. Alle tussenhaltes, plus tijden, worden voor ons op papier gezet!!!.. GOUD!.. Volgende dag. Ik breng het echtpaar, met vier koffers, naar het station. Kaartjes, 2-de klas, tot Enschede waren al gekocht. Het is 8 uur, en we staan op het perron. Er lopen daar 3 of 4 sporen, en er is maar 1 perron. Op het 2-de spoor stopt een treintje. Mensen stappen uit, en lopen over het 1-ste spoor naar het perron. Er lopen 2 mensen in overall naar de trein, allebei roken ze een sigaret. Ze beginnen, al rokend, de trein uit te vegen. Ik steek er ook een op!...Binnen 1 minuut, staan 2 agenten bij me!...Men mag niet roken op een station!... Pasport?.. In de auto, voor het station. Wij naar de auto. Autopapieren en pasport worden bekeken. Boete: 100 kronen. 5 zegeltjes van 20 kronen. Duurt alles bij elkaar toch 15 minuten. Ik terug naar het perron. Echtpaar ingestapt, en verdwenen. Ik heb ze nooit meer teruggezien!!... We zijn maar verder getrokken, ..Mischien staan de Volvo en de caravan er nog....
Carlo.

[Tabe]

Verhalen uit het leven grepen. Veel herkennig. Moge er nog vele volgen.

[doniati]

Werkelijk een schitterend verhaal weer. Ik lees je belevenissen met plezier.
Groetjes Gerda

[Corrie]

Ik ben het volledig met de vorige twee sprekers eens!!

[char]

In Dvur Kralove is een heel mooie dierentuin. En heeeeel groot. 1991 of zo. Er gaat een treintje, van ergens midden in de dierentuin, naar de plaats waar je, gratis, met een soort safari-bus mee mag. Alleen maar hoefdieren dus, in dat Safaripark. Langs de weg van het treintje, links aan het pad heb je dus neushoorns, zebra's, neushoorns, giraffe's, neushoorns, giraffe's, zebra's , neushoorns ,en volgens mij nog een paar neushoorns. Aan het eind van het ritje, met het treintje,(en wij hebben nog meegemaakt, dat er ezels/paardjes voor liepen), ga je een klein tunneltje onderdoor. Voorbij dit tunneltje, ligt links een echte Leeuw!! Met 3 leeuwinnen, veilig achter glas en gaas. Een echte Leeuw! Maar al zo oud. Hij heeft een goed leven zo, lekker in het zonnetje, met zijn kunstgebit en zonnebril! (Tenminste, dat vertelde ik de kleine kinderen op de diverse campings, waar wij op hebben gestaan, en die nog nooit in deze dierentuin waren geweest.) Het verhaal van de olifant, die mondharmonica speelt, is wel echt waar! Maar goed, op het terrein staat dus een groot buitenhuis, een soort klein paleis. Begin 90 nog behoorlijk vervallen, nu helemaal gerestaureerd. Onder dit gebouw is het Nachtdierenverblijf. Toen, en nu nog, moest je eerst een soort houten schuur, naast het geboow, in. (met een heel klein beetje licht). Daarna ging je, door een deur, het Nachtdierenverblijf in. Met de nadruk op: NACHT! Het was er zo donker, dat je de dieren niet eens kon zien!! Wel hoorden wij af en toe, "" Tok"", en daarna wat gemompel, een stuk verderop. Wat zou dat zijn? .... Nou, dat was die ijzeren paal, midden in het pad, waar ook ik met mijn harses tegen aanliep!!!
Carlo.

[Esthertje]

leuk Carlo, ik ben zelf nog niet in dat verblijf geweest, heb een beetje angst voor vleermuizen, die vliegen me hier voor de deur s'avonds al om mijn oren, die ga ik niet nog eens opzoeken

[char]

Deze dierentuin is, in de laatste 10 jaar, helemaal veranderd. Veel mooier en beter dan vroeger. Nieuwe vogelhal, nieuw aquarium, en het nachtdierenverblijf is veel groter dan vroeger. En je kunt de dieren nu Wel zien!! Esthertje, je kunt daar gewoon naar binnen, hoor!! ( alles zit achter glas )!!!! Het enige wat ik al een paar jaar mis, is die krokodil met al die muntjes op zijn rug. Heeft daar, jaren, onder water gelegen!!!!
Carlo.

[Noiseboy]

Het was 1991. Onze eerste keer dat we richting (toen nog) Tsjechoslowakije gingen. Kort voor de vakantie had ik een gescheurde enkelband opgelopen en moest dus op vakantie met een "ingetapete" voet.
We maakten een prachtige trip langs Karlovy Vary ,Lipnomeer,Praag en het concentratiekamp 'Terezin" . Na twee weken mocht ik me verlossen van de tape rondom mijn enkel. Dat kwam goed uit want het Lipnomeer lonkte... Onze reis eindigde na drie weken in de buurt van Terezin. De laatste zaterdag gingen we vroeg uit de veren om de tent in te pakken en daarna huiswaarts te rijden. Net toen ik de laatste tentzak in ons karrretje legde maakte ik een misstap met , u raad het al, mijn onlangs genezen verklaarde voet!
Ik was weer terug bij af en moest nu direct naar een dokter want mijn voet had op deze terugval niet gerekend en liet dit blijken door twee keer zo groot te worden. Ik had plots maatje 50 !
Mijn neef reed mij naar het dichtbijzijnde hospitaal in Roudnice nad Labem en bij aankomst aldaar zag het personeel klaarblijkelijk aan ons auto-kenteken dat we toeristen waren. We kregen een voorkeursbehandeling waarvan we allemaal het schaamrood op de kaken kregen...
De wachtkamer zat vol met tsjechen maar wij werden direct door een peloton giechelende zusters bij de dienstdoende arts gebracht.
Mijn vrouw merkte nog op, dat dit misschien nog wel eens een aardige cent kon gaan kosten, en we hadden niet echt veel Korunnetjes meer in de knip.
De hele vakantie hadden we geen enkel moment het gevoel gehad in een land te zijn waar de toerist als een melkkoe werd gezien, maar je wist maar nooit ,tenslotte. We moesten maar afwachten wat dit allemaal zou gaan kosten.
Er werd een röntgenfoto gemaakt en de voet werd opnieuw voorzien van een flinke lading tape.
De dienstdoende arts sprak een klein beetje duits en vertelde ons dat hij een brief zou typen voor onze eigen huisarts in Nederland.
Dat gebeurde in prachtig gebroken Duits waar zowel de arts zelf en ook de zusters en ik erg om moesten lachen. Die brief heb ik nog steeds.
Toen vroegen we om de rekening...... De kosten van de behandeling waren nul-komma-nul. Men vond het erg leuk eens in gesprek te komen met die rare Nederlanders die zomaar vakantie kwamen vieren in hun land
We bedankten het personeel allemaal uitbundig en stapten in onze auto. Toen we wegreden hingen er tientallen zusters en doktoren uit het ramen van het ziekenhuis om ons uit te zwaaien ! ! Dat beeld vergeet ik nooit.
Onder andere dat bezoekje heeft op ons een onuitwisbare indruk achtergelaten van de "Tsjech" .

[doniati]

Het was er zo donker, dat je de dieren niet eens kon zien!! Wel hoorden wij af en toe, "" Tok"", en daarna wat gemompel, een stuk verderop. Wat zou dat zijn? .... Nou, dat was die ijzeren paal, midden in het pad, waar ook ik met mijn harses tegen aanliep!!!

Prachtig Carlo. Ik zie het voor me. Jij met een grote bult op je kop.
Gelukkig geen hersenschudding opgelopen want dan zou je het verhaal vergeten zijn.
Groetjes Gerda