[char]

Oh ja,.... Dat was ik nog vergeten te schrijven. Ik wilde, aan het eind van de avond, afrekenen met Honsa. Hij pakt de rekening, en verscheurt hem. Ik mag niet betalen. Er stond niet eens een foto op de rekening...
Carlo.

[Esthertje]

Enne voor volgend jaar krijgen we toch nog wel een paar verhalen ?

[Maria]

Sjonge.

[char]

Tuurlijk Esther!!! Het "tot volgend jaar" was voor jou bedoeld, lieve meid!!!
Carlo.

[Esthertje]

Oh ok Je mag ook eerder langskomen hoor
Zo en nu is het weer tijd voor een mooi verhaal

[kukel]

Inderdaad, mooie verhalen.
Ik ben even uitgeput.
Dus carlo, doe je best!
Het gaat fantastisch met jouw verhalen.
Ga zo door.

Een mooie groet van kukel.

[char]

Met dit verhaal, weet ik niet waar ik beginnen moet. 1989 of zo. Frans is de schoonvader van mijn vriend Martin, en de vader van Clasien, zijn vrouw. ( die hele lieve man is inmiddels overleden) Voor zover ik het altijd begrepen heb, is Frans in WO-II te werk gesteld in Litvinov / Zaluzi, bij die verschrikkelijk grote "oliefabriek". Nu Chemopetrol. In de 80-er en 90-er jaren, werd er regelmatig zendtijd (in NL en andere landen) besteedt aan deze omgeving. Onderdeel van de "Zwarte Driehoek", (Tsjechie-Oost Duitsland-Polen), waar het aantal ongeboren kinderen, kinderen met een zware handicap, mensen met allerlei kwalen, kankerdoden, etc tot 500% hoger lag dan in de rest van Europa! Het meest vervuilde gebied in West en Oost Europa. En ik heb ze nog zien lopen, kleine kinderen met mondkapjes op, naar school!! En was de smogg te erg, bleven ze gewoon thuis voor een paar dagen, in die k*tflats!! Maar goed, Frans dus. Om een of andere reden, wilde hij terug naar Litvinov. Misschien het verdriet van zijn jeugd, of de pijn van de oorlog, verwerken.(Lieve Clasien, mocht het anders zijn, kom op dit forum!) In 1989 ging hij naar de fabriek, waar hij in de oorlog gedwongen moest werken.Hij kreeg een tolk/vertaalster. Sonja dus. Sonja en Jozef. Ik heb al eerder over hen geschreven. De fabriek heeft een eigen kliniek / ziekenhuis. De muur in Berlijn is gevallen.....En het verhaal gaat morgen door... 1990 dus. Welterusten...Carlo.

[doniati]

Hoi nachtbraker. Ik moet eerst even kwijt dat ik het bewonderingswaardig vind dat je zo kort na het verdriet van het overlijden van een vriend weer met een nieuw verhaal komt. Knap hoor om weer door te gaan met het leven. Moet natuurlijk ook wel, maar toch, je doet het maar weer.
Ben wel benieuwd naar het vervolg. Niet te lang wachten hoor.
Groetjes Gerda (vrouw van Dick [Doni] )

[char]

Goed, de muur is gevallen. Dit heeft zeer grote gevolgen! Vele bedrijven, grote en kleine, die door de Oost-Duitse Staat kunstmatig in leven gehouden werden, gaan over de kop. En dat heeft weer gevolgen voor Tsjechoslowakije. ORWO, fabrikant van films, fotorolletjes en rontgenfilms gaat falliet. (bestaat inmiddels weer). De rontgenfilms hebben een afwijkende maat t.o.v. die in andere landen gemaakt worden. En de rontgenapparatuur dus ook. Groot probleem dus! Halverwege 1990, kon je dus maar beter niks breken! Maar ook plastic wegwerp-injectiespuiten, bijna niet meer aan te komen. Evenals bepaalde medicijnen. Ja, wel in het "Westen" te koop, maar vele malen duurder.
Even terug naar 1989. Frans krijgt een rondleiding op het grote complex van Chemopetrol, en ook de kliniek wordt bezocht. (Wat er, in 1989, in het hele Botlekgebied bij ons in 1 jaar gezuiverd de lucht in gaat, gaat hier in 1 week ongezuiverd de lucht in!) Hem wordt een etentje aangeboden en kan een paar nachten bij Sonja en Jozef, in dat troosteloze 5-hoog flatje, blijven slapen. Daarna gaat hij weer terug naar NL. Er was echter wel een vriendschap ontstaan.
In 1990, gaat Frans weer naar Litvinov. Hij krijgt een gastvrij onthaal bij Sonja en Jozef. De directeur van de kliniek vertelt hem van de problemen, van de niet te krijgen medicijnen, en geeft hem een lange lijst mee. Frans zal in NL kijken, of hij er wel aan kan komen. Ik ken Martin, zijn schoonzoon, al heel lang. Frans kende ik toen nog niet. Martin vertelt mij het verhaal en we besluiten om te helpen. Samen regelen wij wat sponsors, goed voor zo'n tig duizend gulden. (zelf doen we ook nog een aardige duit in het zakje) Via bevriende huisartsen, kunnen we de meeste medicijnen kopen. En ook nog zo'n 6000 spuiten, in verschillende maten, plus nog steriele handschoenen, etc. Het grootste deel van de handel gaat naar het ziekenhuis in Most, waar veel zieke kinderen liggen.
Wij naar Litvinov, Frans was er al. We hadden een brief bij ons, van de directeur van de kliniek, (en tevens arts in het ziekenhuis in Most), dat hetgeen wij bij ons hebben, hulpgoederen zijn. Je weet maar nooit bij de Tsjechische douane!!!... Inderdaad!!....We komen bij de grens. Staat Frans daar, met Peter, de zoon van Sonja. Fijn dat jullie er zijn, zegt hij. Alleen, hier mogen jullie de grens niet over!! Heeft hij, in zijn enthousiasme, alle douanebeambten verteld dat, en waarmee, wij de grens over willen. 45km.verderop is ook een grenspost. Peter rijdt samen met Frans voor ons uit door Duitsland. Geen enkel probleem bij de volgende grenspost. We hebben Frans wel gevraagd, of hij daar zijn mond dicht wil houden.

Frans, misschien zit jij wel, over mijn schouder, mee te lezen. Maar je was, en blijft een lieve man!
Carlo.

[doniati]

Hoi Carlo
Wat een verhaal zeg en wat een toestanden waren daar in die tijd. Kan je je nu niets meer bij voorstellen. Gelukkig is alles nu ook voor de tsjechen iets beter. Nog niet zoals bij ons. Aan de ene kant denk ik laat ze maar zo blijven. De mensen zijn gelukkig zoals het nu is (denk ik). Ik weet niet of je wel zo gelukkig moet zijn met onze wegwerpmaatschappij. Ik heb het idee dat bij de Tsjechen alles nog wel een bestemming heeft. Bij ons wordt veel weggegooid. Echt een consumptiemaatschappij.
Groetjes en blijf vooral doorgaan met je verhalen. Ik geniet ervan.