[mayca]

Dieter, ik weet niet of ik je goed begrijp, maar ik heb het gevoel dat mensen niet te dom zijn, maar eerder onverschillig. En hiermee bedoel ik natuurlijk niet alle mensen. Ik kan me haast niet voorstellen dat dit boek mensen onberoerd laat, alleen leest niet iedereen dit boek of verdiept zich hierin.

[dieter]

Mensen zijn inderdaad niet dom, echter totdat ze tot massa's worden.

[Klaas & Elsa]

Heb vandaag het boek bij Bruna besteld. Ben erg benieuwd. Dit soort verhalen interesseert mij altijd erg. Bedankt voor de tip.

[dieter]

Goed dat jullie het gaan lezen! Samen houden we zo Petr Ginz een beetje in leven!

En als we dan die klachten lezen dat de douches op de camping niet netjes waren, denk dan eens terug hoe deze vroegwijze jongen de 'douches' in het kamp moet hebben ervaren.

[Josef]

ik heb het vandaag binnengekregen met de post! ben benieuwd.

[mayca]

....En ik ben benieuwd hoe jullie het vinden! Of jullie het net zo ervaren als ik. Ik denk het wel, het boek pakt je van het begin tot het eind.

[Josef]

ik heb het inderdaad in 1x uitgelezen. een zeer boeiend boek.

[RoJo]

Ik ga het beslist ook lezen. Bedankt voor de goede tip.

[dieter]

Petr Ginz

Op 16 juli 1942 schrijft Petr Ginz het volgende in zijn dagboek: 'Morgen moet ik voor de hulpdienst naar Suchdol.' Een onbeduidende zin. Petr houdt in korte zinnen zijn dagboek bij, zakelijke informatie, vaak niet meer dan zijn dagindeling. Soms is er een tekening, soms een gedicht. Een tekening schrijft zijn naam, de tekening die in 2003 door de eerste Israëlische ruimtevaarder mee de ruimte in wordt genomen. Uit dat dagboek dat pas vele jaren later werd teruggevonden op een zolder in Praag. Petr was toen al lang dood, Gestorven in Auschwitz. Omdat hij een jood was.

De tekening was een reproductie van een van Petr's tekeningen met de titel Maanlandschap. De astronaut neemt hem mee als herinnering aan zij moeder die ook in Auschwitz omkwam. Het ruimteschip waarmee de astronaut reist is de Columbia. Bij haar terugkeer in de dampkring verbrandt de spaceshuttle, niemand overleeft de ramp.

Op de kaart zoek ik naar Suchdol. Het moet in Praag zijn. Hij wordt voor zijn werk voor de hulpdienst alle kanten uit gestuurd, soms krijgt hij een vergunning om op tijden te reizen dat dat anders voor Joden verboden is.

Kerstmis 1941 schrijft hij over de angst voor het sneeuwruimen, over zijn vader wiens gezondheid slecht is. En 'De joden zullen vast hun truien moeten inleveren.' Bang voor de kou, terwijl de verbrandingsoven nabij is. Die paar losse isolatietegels van de Columbia maakten dat zijn tekening richting maan was geweest maar uit het ijzige heelal verzengden toen die weer terug naar de aarde ging.

De ondergang van de Columbia ging snel, de kleine Ginz kabbelt naar zijn dood in alledaagsheid, hoezeer hij hem toch ziet aankomen. In Theresiestadt besluit hij niet sentimenteel te zijn. Elf oktober 1941 moet de veertienjaar vroegwijze jongen zich op het politiebureau meldenijn zusje vreest dat hij op het volgende transport moet. Het gaat echter om het vindersloon voor een door hem ingeleverde gevonden sleutel. Drie dagen later krijgt hij het: negen kroon negentig. De dag ervoor heeft hij op school zakken met zaagsel moeten vullen, hij vermoedt dat ze voor joden zijn die op transport worden gesteld naar Polen, een jongen uit de parallelklas is al weg. Om op te slapen denkt hij. Misschien dat hij jaren later gemerkt heeft waarvoor ze echt waren. De nazi's gaven niet om slapende joden, wel om dode. Liefst in grote aantallen.

Zijn zus overleefde. Zijn dagboek ook, stomtoevallig gevonden op een zolder in Praag, vele jaren later. Vergeten, na eerder in Theresienstadt gevonden te zijn. Petr had toen al lang het leven verloren, maar nooit zichzelf.

Twintig jaar later na de datum die ik in de eerste zin noemde, word ik geboren. Onwetend eerst, lerend later, hopend daarna, dat er nooit meer kleine jongetjes, meisjes bang moeten zijn om hun truien in te moeten leveren tegen koude systemen die verbrandingsovens stoken. Het vuur waartegen geen hittescherm bestand tegen is, slechts mensen die nee zeggen als dat moet, echt moet. Mensen zoals de kleine Petr die zo graag met bootjes speelde. En die vast geen groot tekenaar was geworden, geen groot schrijver. Maar iemand die wellicht vergeten zou zijn. Gewoon gestorven, niet als klein kind. Maar als een groot mens.

-----

Voor 5 euro gespot bij de AKO. Op mijn site onder vrijdag 16 mei nog een foto.