[mayca]

Donderdag 26 juli

Ik sms. mijn ouders, want die zijn "tig" jaar getrouwd.
Als ik de caravan uitkom zie ik Fabian zitten met de 50 broodjes. Ik grinnik als ik die berg zie. Fabian haalt zijn schouders op en lacht. Ik zet koffie en binnen een paar minuten komt Rens de tent uit op de kofiegeur af.
We zitten met z'n drieën in het vale zonnetje. We schuiven steeds meer op om de stralen te vangen.
"Wil je nog naar Terezín?", vraagt Rens ineens. Natuurlijk wil ik naar Terezín. Dat is iets wat ik op het lijstje had staan, samen met Praag en de stenen brug. Rens maakt zich wat zorgen om Rik. Kan hij wel mee? Maakt het niet teveel indruk? Snapt hij het wel?

Het is wel zo dat we het er normaal ook veel over hebben gehad. De opa van Rens en Ronald heeft in Dachau gezeten en is er wel uitgekomen, maar is kort daarna overleden aan de gevolgen. Bij ons in de familie wordt er veel gepraat over de 2e wereldoorlog. We besluiten om het er nog over te hebben als iedereen wakker is.

Dat duurt even........

Dan komt Roy erbij, we kletsen, maken broodjes en drinken koffie. Ik zit met Rens op de grond met de kaart en ineens zegt hij tegen Roy:"kijk, hoe gemoedelijk het is, dit is zo heerlijk". Roy knikt en geeft mij een tik op mijn hoofd, vrij hardhandig, maar ik weet dat het goed bedoeld is.

De rest druppelt uit de tenten en we bespreken de plannen. Rik snapt wat een concentratie kamp is, hij begrijpt wat er gebeurde (voor zover een mens kan snappen en begrijpen wat er gebeurd is) hij heeft heel veel van ons gehoord en gelezen op school.
Eerst hadden we nog een plan om de groep te splitsen zodat Rik bij de tent zou kunnen blijven, maar hij wil mee en snapt heel goed dat het geen plek is om te dollen.

We besluiten om met elkaar te gaan. We kunnen altijd nog besluiten om weg te gaan met Rik.

De kleine vesting van Terezín
Op de plaats waar de Elbe en de ohře in elkaar samenvloeide ontstond aan het einde van de achttiende eeuw de Kleine Vesting die deel uitmaakt van een groter verdedigingscomplex dat ter ere van keizerin Maria Theresia Terizin werd genoemd. Vrijwel vanaf het begin van haar bestaan werd de vesting gebruikt als gevangenis. Als gevolg van de nazi-terreur, die zich na de bezetting van de Tsjechische Landen in maart 1939 deed gelden zouden de bestaande gevangenissen spoedig vol raken. Daarom werd in 1940 door de gestapo de kleine vesting opnieuw in gebruik genomen. Op de 14e juni 1940 arriveerden de eerste gevangenen. Tot het einde van de oorlog passeerden 32.000 mensen de poorten, waaronder 5.000 vrouwen. Het waren in meerderheid Tsjechen, maar na verloop van tijd werden er ook personen van andere nationaliteiten gevangen gezet, waaronder burgers van de toemalige Sovjet-Unie, Polen, Duitsers, Joegoslaven en - toen de oorlog ten einde liep - Britse en Franse krijgsgevangenen, alsmede een groep Franse gijzelaars e.a. Vooral het lot van de Joodse gevangenen was gruwelijk.

Vak voor het einde van de oorlog brak in de overvolle gevangenis een vlektyphusepedemie uit, waartegen de kampleiding niets ondernam. Vanaf 2 mei 1945 zetten artsen en geneeskundigen uit Praag en Roudnice nad Labemzich - in het kader van de zgn. Tsjechische Hulpactie - in voor de bestrijding van de epidemie. Met grote steun van de Tsjechische plaatselijke bevolking kon deze operatie, nadat op 5 mei de bewakers gevlucht waren, pas goed op gang komen.

We lopen door de kleine vesting van Terezín. Ik vind het heel indrukwekkend en voel de beklemming. De foto's de film...eigenlijk maakt alles op deze plek dat je stil wordt.

Rik snapt niet dat er mensen zijn die zich laten fotograferen, vrolijk lachend, met hun duim omhoog, op de plek waar gevangenen gefuseerd werden. Hij heeft het met zijn acht jaar dus wel begrepen. Hij loopt rustig en stil rond. Vraagt de "goede" vragen en verteld wat hij ziet.
Vraagt zijn vragen en kijkt, denk ik, vooral naar ons hoe wij het ervaren.

We praten en 's avonds uitgebeid over, wij allemaal, met Rik erbij. We zijn allemaal onder de indruk.
Ik ben blij met de pyramide van glas, met daarin de davidsster en de tekst Terezín.

De kinderen beloven dat ze gaan koken, maar het duurt mij veel te lang. Ik mopper en pruttel, maar daar komen ze aan en bakken pannenkoeken voor ons. Ze zijn heerlijk.

Als het donker is maakt Ronald samen met Rik een vuurtje. Ik loop wat onrustig heen en weer. Rens is in zijn bus gaan liggen, voor de eerste keer. Ik roep hem en vraag of hij een biertje komt drinken bij het vuur.
Hij komt en samen nemen we een biertje en en Becherovka. Nieuwe buren schuiven aan en Rens kan zijn verhaal over de sterren aan onze nieuwe buurvrouw kwijt. Ze blijven samen staan om de sterrenhemel beter te zien. Ik kijk naar ze en voel me gelukkig, met de sterren, het vuur, Rik en Ronald.

Jaimy en Roy komen ook nog even langs en verdwijnen in de tent. Wij blijven nog lang zitten en kletsen over Moravië. Moravië waar we zeker volgend jaar naar toe gaan. "Mag ik dan weer meehobbelen"., vraagt Rens en ik zeg;"Wij hobbelen graag met jou mee!".

[hejapa]

Mayca, de camping die ik bedoel ligt bij cheb aan de andere kant van het meer, want wij hebben daar 2 jaar geleden gestaan waren ze net open en toen stond er van alles.
groet Jan

[mayca]

Ik heb de campingsite net bekeken en ik vind het er heel goed uitzien. Wie weet volgend jaar. Bedankt voor de tip.

[Freddy2005]

Dit is de bewuste website baldi.cz

[mayca]

Dank U Freddy!

Vrijdag 27 juli

Ik ben idioot vroeg wakker. Als ik buiten kom, zie ik een heel klein streepje zon door de bomen heen. Snel zet ik koffie en trek mijn "woon"trui aan. Zo, lekker warm. Ik neem een bakkie koffie en een sigaretje. Ik voel er wel voor om weer te verplaatsen, verder naar het noord-oosten. We willen proberen een rondje Tsjechië te maken, Liberec en dan richting het oosten. Boeken en kaarten liggen weer klaar.

Rens komt achter me vandaan, hij heeft al gedouched en is al helemaal klaar. We drinken koffie en bespreken wat we gaan doen. Hij is er ook helemaal voor om verder te trekken. Maar dat betekent ook dat we verder van Praag gaan. Maar het maakt me niet uit, Praag loopt niet weg, als ik wil ga ik lekker met de trein. We moeten ook nog langs de treinman, maar dat kan ook in de laatste week. We hebben nog twee weken.

Langzaam komt de rest op gang. Eerst Roy. Als hij hoort dat we verder willen, maakt hij de rest wakker. Gisterenavond zijn we vergeten om broodjes te bestellen. Mitchel, Tim en Roy gaan lekkere broodjes halen, vlakbij Terezín.

Het duurt nogal lang, maar als ze terug komen hebben ze heerlijke belegde broodjes bij zich. We eten met z'n allen en het is een drukte van belang. Tijdens het eten zit er een man, rechts van ons naar ons te staren. Waarom weet ik niet. Rens staart terug, alleen zoals Rens dat kan. We moeten lachen om de kop die hij erbij trekt. Ik weet dat het een geintje is, maar hij ziet er wel angstaanjagend uit.

We nemen drinken en Rens staat op om nog een broodje te pakken, hij pakt geen broodje, maar een leeg zakje. Ik krijg een vreemd gevoel en volg hem... wat doet hij nou met een leeg zakje? Rens valt en ik weet dat het goed mis is.
Hier had dus nog een fantastisch mooi verhaal moeten komen.

We zijn nog vier dagen in Tsjechië. De volgende dag halen we Hans en zijn gezin op en regelen de terugreis.

Op maandag verlaten we de camping met twee taxi's. Veel mensen staan bij de poort om ons gedag te zwaaien en om ons een knuffel te geven. Ik zie Ronald nog vlakbij onze plek staan met de kattemand van Moos, maar we moeten nu echt weg. Het vliegtuig wacht niet.

De mand wordt aan Hans gegeven, misschien lukt het hem om Moos nog te pakken. We rijden weg, richting Praag. Het is stil in de auto, er wordt niets meer gezegd. We willen nu zo snel mogelijk naar huis.

We lopen op het vliegveld, Ronald, Roy en Tim lopen hand in hand, dit doet me goed. Het idiote is dat onze kinderen en Roy nog nooit gevlogen hebben. Normaal zouden ze helemaal opgewonden geweest zijn. Nu alleen stil of rustig kletsen met elkaar. We maken ons laatste geld op aan broodjes en drinken. Dan het vliegtuig in.

Ik kijk uit het raampje en zie Praag onder me voorbij gaan. Na een tijdje roept Roy :"Daar zijn we geweest, Maycie", hij wijst en ik zie een groot meer. Op een monitor zie ik dat het vliegtuig onder Karlovy Vary vliegt. Het zou dus zo maar kunnen dat hij gelijk heeft. Hij maakt vele foto's van het grote meer. Daar waren we nog heel erg aan het genieten.

Eindelijk zien we Pampus, de bijlmerbajes, kortom allemaal bekende plekjes. We landen en als we in de hal staan om onze koffers te pakken, zien we Anita en Gerrie, de ouders van Fabian, Paula met haar vriend, moeder van Mitchel, Ria en Edwin, moeder van Roy. Ze staan bij elkaar. Wij zijn zo blij weer thuis te zijn.

's avonds moeten we naar oma, het moeilijkste wat ik volgens mij ooit gedaan heb. Iedereen gaat mee, alleen Ronald, Roy en ik gaan naar binnen. Ze weet het meteen als ze ons met z'n drieën ziet staan. De rest komt later ook binnen. We nemen haar mee naar ons huis. Daar kunnen we praten, praten en praten. Er wordt heel veel gepraat, gehuild, maar ook gelachen.

Nu zijn we een maand verder. Het lijkt heel lang, maar ook heel kort.
We proberen weer de draad op te pakken, maar het is moeilijk. We zijn bijna niet alleen geweest, ik lijk wel een gaarkeuken te hebben met alle eters. Toch is het zo dat ik heel goed heb gevoeld hoeveel lieve vrienden we hebben. Zonder hen was het nog veel moeilijker geweest.

Ik hoop dat ik volgend jaar een fantastisch mooi verhaal kan schrijven, want we weten zeker dat we terug gaan naar Tsjechië. We moeten terug en Rens hobbelt met ons mee.

[tsjechie]

Het is zeker goed om lieve mensen om je heen te hebben in moeilijke tijden.

En natuurlijk rekenen wij volgend jaar wederom op een geweldig verhaal van jou.

[Corrie]

Mayca, je geeft ons het gevoel dat we er bij zijn met je manier van vertellen!!
Ik heb er ontzettend van genoten en constant met tranen in mijn ogen gezeten.
Wat een machtig goeie groep hebben jullie om je heen,daar kan je heel trots en blij mee zijn.
Ik wens jullie nog steeds heel veel sterkte en troost toe.

[jol@nda]

Ondanks al het verdriet om Rens is ook dit een prachtig verhaal.
Ik heb er eigenlijk geen woorden voor.

[jolanda berben]

Ik ben het helemaal eens met mijn naamgenootje, ondanks dat het 'n verdrieteig verhaal was heb je het weer heel erg mooi verwoord.
Ik wil jullie allemaal nog heel veel sterkte wensen, en de kinderen complimenteren, want ook zij waren 'n troost voor jullie zoals jullie dat voor hun bent.

[noekie14]

ik ben het ook met hun eens. jullie hebben toch met z'n allen leuke dingen gedaan.