[Johannes P.]

Waarschuwing: verwacht u een verhaal met veel actie dan komt u bedrogen uit. Feitelijk gebeurt er niets bijzonders, een gewone middag in een winters Trutnov…

Ik loop door de hoofdstraat Horská
Het is koud, ijskoud
De gure wind jaagt de motsneeuw achter mijn das
Ik huiver en trek mijn kraag wat verder op
Dik ingepakte mensen haasten zich op weg naar hun bestemming
Het sneeuwvrije strookje trottoir is smal, zo’n twintig centimeter
Af en toe wijk ik uit om een tegemoetkomende te laten passeren
Onwillekeurig kijk ik naar boven
Aan de dakgoten van de gebouwen hangen enorme ijspegels
Sommige wel twee meter lang
Ik besluit het midden van de straat op te zoeken
Me voorstellend dat er een losraakt en naar beneden dendert
Glibberend steek ik de parkeerplaats over naar het hoge kantoorgebouw aan de overkant
Het maakt een verlaten indruk
Na wat zoeken vind ik de ingang, aan de achterkant
Bevind me in een lege hal
Op het naambordje slechts hier en daar een naam
Ik vind degene die ik zoek; Klaus P., notář
Volgens mijn informatie de enige Duits sprekende notaris in Trutnov
Hij “zetelt” op de vierde verdieping
Ik kijk naar de verouderde lift
Besluit dat het tijd is voor wat beweging en neem de trap
Buiten adem bereik ik de vierde verdieping
Ik ben geen levende ziel tegengekomen
Een met blauw viltstift getekende pijl wijst naar rechts
De deuren ter linkerzijde zijn afgesloten
Ik loop de lange gang in
Bestudeer onderwijl de bordjes op de deuren links en rechts
Zo te zien zit er achter elke deur wel een bedrijfje of instantie
Dan vind ik het kantoor dat ik zoek
Even blijf ik besluiteloos voor de deur staan
In Nederland wijst zich zoiets vanzelf
Een entree, een balie, een receptioniste die je naam vraagt
Je vriendelijk verzoekt om plaats te nemen in de wachtkamer
Hier slechts een deur in een lange gang
Dan klop ik aan en loop naar binnen
Beland in een klein, benauwd kantoortje
Grotendeels gevuld door een soort kantinetafel die dienst doet als bureau
De secretaresse, een dertiger in muisgrijs tenue, schrikt op van haar werk
In mijn beste schoolduits vertel ik dat ik een notariële bekrachtiging nodig heb
Ze kijkt me aan, schat me in
Dan, blijkbaar goed bevonden; “Haben Sie einen Termin?”
Ik schud mijn hoofd; “Nein”
“Herr Notar hat Besuch, wollen Sie bitte Platz nehmen in die Halle?”
„Aber sicher.....“
Ik sluit de deur achter me en neem plaats op het verschoten bankje in de gang
Een kwartiertje later is er zowaar enige bedrijvigheid
Een juffrouw met een stapeltje papier in haar hand
Ze verdwijnt in een kamer wat verderop
Stilte
De klok aan de muur tikt zijn monotone ritme
Verveeld kijk ik rond
Grijs linoleum, in het midden dof geworden
Muren, jaren geleden wit geverfd, een vergeeld systeemplafond
Het “Besuch von Herr Notar” verlaat het kantoor
De deur gaat echter meedogenloos weer dicht
Enkele minuten verstrijken
Tik… tik… tik…
Dan wordt ik uitgenodigd binnen te komen
Ik leg mijn paperassen op het “bureau”
De secretaresse werpt er een korte blik op
Verdwijnt ermee in de aangrenzende ruimte
Een ogenblik later mag ik “op audiëntie”
Zijn kantoor heeft dezelfde afmetingen als dat van zijn secretaresse
Wel wat gezelliger ingericht, een echt bureau
Klaus P. blijkt een middenvijftiger
Peper-en-zout-kleurig, kortgeknipt haar met hier en daar een grijze lok
Een wat grauw gezicht, getuigend van jarenlang kantoorwerk
Een dikke trui van onbestemde kleur met daaronder een overhemd
Hij bekijkt mijn mapje en vraagt in vlekkeloos Duits wat de bedoeling is
Onder het bureau zie ik dat hij zijn slippers van zijn voeten heeft laten glijden
Zijn in wollen sokken gehulde voeten wrijven genoeglijk over elkaar
In beduidend minder vlekkeloos Germaans leg ik de bedoeling van mijn bezoek uit
Of hij wil bekrachtigen dat ik ben wie ik zeg dat ik ben
Dat ik, onder zijn toezicht, de voor hem liggende volmacht heb getekend
“Ah ja, eine begläubigung”
Hij kijkt wat teleurgesteld, had meer werk verwacht
Ik mag weer terug naar de secretaresse
Ze legt de nodige stempels klaar
Wijst me, enigszins overbodig, de plaats waar ik mijn “podpis” moet plaatsen
Als dat gebeurd is moet Herr Notar zelf even in actie komen
Zorgvuldig zet hij zijn handtekening
Daarover een stempel
Knikt me vriendelijk toe en sloft terug naar zijn werkruimte
Het zitvlak van ‘s mans manchesterbroek vertoont glimmende sleetse plekken
Als ik de rekening onder ogen krijg moet ik bijna lachen
Even overweeg ik een fooi te geven
Doe het toch maar niet
Ik bedank voor de service
Onderneem weer de eenzame tocht naar de uitgang
Op een van de trappen is een werkster bezig met een emmer water en een dweil
Ze kijkt me een beetje verstoord aan
De wind krijgt onmiddellijk vat op me wanneer ik de deur openduw
Het sneeuwt niet meer
Ik loop terug, richting centrum
Een deel van de stoep is afgezet
Rond de kleurige linten staan twee mannen in felgele jacks
Binnen de afzetting een ladderwagen
Hoog bovenin iemand die bezig is de ijspegels van de goten te verwijderen
Af en toe spat er een flinke uiteen op het trottoir
Ik kijk even toe
Vervolg dan mijn weg
Langs mijn “stamkroegje”, ondanks het tijdstip al redelijk gevuld
Een blik op mijn horloge geeft aan dat het voor mij “nog veel te vroeg is”
Het alternatief is een dampende kop cappuccino in de lounge van mijn hotel
En een telefoontje naar het thuisfront
Ik zet de pas erin, om warm te worden

[Lukas15]

Heel mooi verhaal weer JP. Wederom weet je van een oogschijnlijk saai gebeuren een mooi verhaal te maken. Hulde.

[Sas]

Mijnheer Jeepee,

Ook al is het dan geen verhaald met veel actie. Ik vind het weer een leuk verhaal om te lezen.

Sas

[Tabe]

wat een interessante mensen ontmoet jij in jouw werk JP.

En wedden dat je over 12 jaar nog weet dat deze notar sleetse plekken in zijn broek had?
Maar weer zeer lezenswaardig. Ik zie het zo voor me. Het gebouw, de secretaresse.... Ja, goed beschreven. mijn complimenten. Het zijn de kleinigheden die het zo leuk maken.

[spookycat]

prachtig,gewoon genieten
heel erg bedankt voor het mooi verhaal

[jolanda berben]

Met recht de titel:mooi verhaal

[Maria]

mijn hemel, werd je niet een beetje gedeprimeerd? als ik jouw (mooi geschreven) verhaal lees wordt ik eerlijk gezegd wel een beetje down hoor. Je zal er moeten werken.

[Lina]

Je schrijft zoals je een boek zou schrijven, mooi geschreven JP!

[Gorrit]

Je kunt het altijd weer mooi schrijven JP

Maria schreef:

mijn hemel, werd je niet een beetje gedeprimeerd? ...

Vast niet Maria.
Zelf krijg ik altijd de slappe lach van heer Polz. De omgeving en het gebouw wordt je niet altijd vrolijk van maar de notaris zelf vind ik sprekend op Mr. Bean lijken.
Ik geniet elke keer weer van het theater dat Mr bean en zijn assistente voor je opvoeren, ze zijn soms net karikaturen van zich zelf.
Moeilijk uit te leggen maar ik snap wel waarom JP de moeite heeft genomen dit mooie stukje te schrijven

[hilde_kees]

Het lijkt een passage uit een goed boek. Je geeft zo goed de sfeer weer.
Ik denk dat ik juist minder down zou worden van deze notaris. Als ik het gigantische pand met `stijlmeubelen`en trendy secretaresses voor mijn geest haal, waar ik na het overlijden van mijn moeder ,een document moest laten tekenen. De notaris zelf heb ik niet gezien. De nota wel.
Daar wordt ik juist `verdrietig `van.

Hilde